...

Όλα τα κακά του σήμερα προέρχονται από αυτή τη συμμαχία, η οποία διαχρονικά γίνεται, αλλά κατά την ίδρυση του σύγχρονου Κράτους υπήρξε ό,τι πιο άσχημο και ό,τι πιο επικίνδυνο γνωρίζουμε μέχρι τώρα. Όλη αυτή η γραφειοκρατία αποδείχτηκε αποτελεσματικότατη για τον σκοπό της. Όλες αυτές οι ιδέες περί ισότητας και δημοκρατίας γεννήθηκαν εκεί. Η ιδέα της ισότητας των ανθρωπίνων ψυχών, η ιδέα ότι μέσα στον κάθε άνθρωπο κρύβεται μια "ψυχή" και ότι αυτή η "ψυχή" είναι ίση σε όλους τους ανθρώπους και ότι όποιος άνθρωπος έχει ψυχή, δηλαδή όποιος άνθρωπος είναι άνθρωπος, μπορεί να επιτύχει σπουδαία μεγαλεία μόνο και μόνο επειδή είναι άνθρωπος, με μια λέξη, ανθρωπισμός, γέννησε τη δημοκρατία και η δημοκρατία αποδείχτηκε ένα σύστημα κανιβαλισμού όπου τιμωρείται εκείνος ο οποίος προχωρά μπροστά, στέκεται στα πόδια του, παράγει και προοδεύει και επιβραβεύεται εκείνος ο οποίος είναι άχρηστος, ανίκανος και τρισάθλιος. Το να πηγαίνεις μπροστά, το να βγάζεις πλούτο γιατί είσαι μάγκας από τη φύση σου ενώ ο άλλος, που είναι υπάνθρωπος, δεν μπορεί, θεωρείται ανοσιούργημα στην ιδεολογία του ανθρωπισμού. Μόνο ένας φτωχός μπορεί να το σκεφτεί τόσο διεστραμμένα - και το φτωχός με την κακή, με τη μίζερη έννοια.

Αυτές οι ιδέες έχουν μπολιάσει τον φιλελευθερισμό, ο οποίος, καίτοι είναι στη σωστή πλευρά της ιστορίας, στην πλευρά της εξέλιξης, δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει πως η δημοκρατία είναι η ρίζα του κακού. Για αυτό είναι απαραίτητο να φύγει αυτό το μπόλι και να αντικατασταθεί με εκείνα τα κομμάτια της δεξιάς που παραμένουν πιστά στην έννοια του ανταγωνισμού και της εξέλιξης.

Τα λάθη είναι άπειρα, το σωστό ένα. Παίζει και να το έγραψες λάθος ή παίζει και να μην καταλαβαίνεις τίποτα γιατί είσαι οικονομικά αναλφάβητος οπότε απαντάω και στις δυο αποκλίσεις από την ελεύθερη αγορά.

Δεδομένων των παραγωγικών συνθηκών στην οικονομία υπάρχουν συγκεκριμένα περιθώρια για κέρδος στην επενδυτική δραστηριότητα. Ένας επενδυτής π.χ. αγοράζει κεφάλαιο (πλούτο) 100 νομισματικών μονάδων και παράγει αγαθά (πλούτο) 110 ν.μ.* Ο επενδυτής που δεν έχει χρήμα μοιράζεται τα κέρδη με τον τον αποταμιευτή μέσω του δανείου. Το επιτόκιο ισορροπεί σε μια τιμή με βάση το κέρδος της επιχείρησης, το επιτόκιο είναι ποσοστό του κέρδους της δανειζόμενης επιχείρησης.

Όταν μια κρατική τράπεζα δώσει επιτόκιο 20 τοις εκατό, από που θα το εισπράξει πίσω; Χρειάζεται κάποιο κέρδος 20 στα 100. Χρειάζεται να δώσει στον επιχειρηματία 100 και να πάρει 120. Αλλά ο επιχειρηματίας δεν μπορεί να δώσει 20 παραπάνω, μπορεί να δώσει μόνο 10 παραπάνω. Άρα που θα βρεθούν τα άλλα 10 για να πληρωθεί ο αποταμιευτής; Πρέπει να κλέψει από κάπου (φορολογία) ή να χαμηλώσει το επιτόκιο στα επίπεδα της αγοράς. Άρα υψηλότερο επιτόκιο από την αγορά = κανιβαλισμός, η κοινωνία τρώει τις σάρκες της. Καλύτερα να βάλεις μια κουκούλα και να διαρρήξεις κανένα σπίτι παρά να μας παιδεύεις με "οικονομικές θεωρίες".


Σήμερα οι κρατικές τράπεζες έχουν χαμηλά επιτόκια, κάτω από την τιμή ισορροπίας. Ξανά, δεδομένων των παραγωγικών συνθηκών στην οικονομία υπάρχουν συγκεκριμένα περιθώρια για κέρδος στην επιχειρηματική δραστηριότητα. Ένας επιχειρηματίας π.χ. αγοράζει κεφάλαιο (πλούτο) 100 νομισματικών μονάδων και παράγει αγαθά (πλούτο) 110 ν.μ. Έστω ότι κάποια τράπεζα θέλει να δανείσει με πολύ χαμηλό επιτόκιο 0.01%. Προκύπτουν 2 προβλήματα:
1) Ποιος αποταμιευτής είναι διατεθειμένος να αποταμιεύσει χωρίς κέρδος από τη στιγμή που υπάρχει η δυνατότητα να μοιραστεί τα κέρδη με τον επιχειρηματία με αμοιβαίο όφελος και των δυο;
2) Ποιος θα πάρει τα λεφτά;

Και για να τα συνδέσουμε και τα δυο αυτό που γίνεται, και είναι το μόνο που μπορεί να γίνει, είναι να απαγορευτεί από τον αποταμιευτή να δανείζει τον επιχειρηματία (ο οποίος και ο ίδιος έχει απαγορευτεί να υπάρχει μέσω της φορολογίας) και να καταναγκαστεί επίσης ο αποταμιευτής να δώσει σε αυτήν την κεντρική κρατική τράπεζα τα λεφτά του και αυτός που τα παίρνει να είναι στην ουσία κλέφτης (άρα χαμηλότερο επιτόκιο από την αγορά = κανιβαλισμός, η κοινωνία κλέβει τον εαυτό της). 

Η δημιουργία χρήματος είναι έμμεση φορολογία του αποταμιευτή, του κατόχου χρήματος. Όταν κάποιος τυπώνει χρήμα ή το δημιουργεί λογιστικά αυτό απομειώνει τον πλούτο που μπορούν να αγοράσουν οι αποταμιευτές. Αν οι αποταμιευτές έχουν 100 ν.μ. και ο πλούτος της κοινωνίας είναι 100 αντικείμενα, έχουμε 1 ν.μ. = 1 αντικείμενο. Αν κάποιος πάει και τυπώσει 20 ν.μ. τότε γίνεται η ιστοτιμία 1 ν.μ. = 0.83 αντικείμενα. Αυτός που τυπώνει το χρήμα στην ουσία κλέβει 17 αντικείμενα από τα χέρια των αποταμιευτών και, στην προκειμένη περίπτωση, τα δίνει στα χέρια των "επιχειρηματιών" χωρίς να τους ζητάει επιτόκιο. Που σημαίνει τους τα χαρίζει ή, ακόμα καλύτερα, μοιράζεται μαζί τους τα κλεψιμέικα.


Άρα και τα δυο είναι λάθος. Δεν χρειάζεται κανένας Άρμστρονγκ να μας το πει. Όλοι όσοι παράγουν, όλοι οι ΛΧΑ είναι σε θέση να το καταλάβουν.


Η υγιής ανάπτυξη, αυτή που δίνει κίνητρο στο Έθνος να πάει μπροστά είναι η ανάπτυξη που στηρίζεται στην ελεύθερη αγορά όπου, χωρίς κανέναν απολύτως παρεμβατισμό του Κράτους, όλες οι τιμές (χρήματος και αγαθών) ισορροπούν με βάση τη ζήτηση και την προσφορά.

*Όταν το χρήμα παραμένει σταθερό, ο επιχειρηματίας έχει τη δυνατότητα να μην κερδίσει αριθμητικά, αλλά πάλι να έχει βγάλει πλούτο |  100 ν.μ. σήμερα θα είναι "λιγότερες" από 100 ν.μ. αύριο γιατί αύριο θα αγοράζουν περισσότερα αγαθά=πλούτο.

Τα ιστορικά δεδομένα δεν αρκούν για να προβλέπουν το μέλλον. Αυτά που μπορεί κανείς να συλλέξει από γραφήματα, εφημερίδες, τιμές κτλ. είναι μια τεράστια αφαίρεση όλης της γνώσης που χρειάζεται κάποιος για να δει το μέλλον. Οι προβλέψεις αυτού του Άρμστρονγκ είναι γελοίες.

Γενικά όσοι ασχολούνται με το trading τείνουν αργά ή γρήγορα να σκέφτονται ως τζογαδόροι. Νομίζουν ότι θα ξεγελάσουν τους άλλους και θα τους πάρουν τα λεφτά, ότι θα βάλουν τους αριθμούς στο πρόγραμμα και το πρόγραμμα θα τους βγάλει λεφτά. Η παραγωγή από την άλλη δεν είναι παιχνίδι μηδενικού οφέλους. Ο παραγωγός ωφελείται, ο καταναλωτής ωφελείται. Και αυτό το οποίο κάνουν έχει νόημα, κάποιος παράγει, κάποιος καταναλώνει.

Μεταβλητότητα των τιμών των μετοχών/κεφαλαίου χρειάζεται για να ξέρουν που θα βάλουν τα λεφτά τους οι αποταμιευτές. Αλλά να ρίχνουν τον S&P 500 μέσα σε έναν μήνα 30% για να τα ξαναβάλουν ύστερα μέσα στις ίδιες μετοχές, με πρόφαση τον κορονοϊό είναι παντελώς άχρηστο και αντιπαραγωγικό. Ποιος θα βάλει τα χρήματά του σε τέτοιο πράγμα;

Και η λύση εδώ είναι πάλι ο καπιταλισμός. Πολλά ιδιωτικά χρηματιστήρια, ελεύθερη είσοδος των αποταμιευτών-επενδυτών, απελευθέρωση από τις κρατικές ρυθμίσεις και ιδίως τους φόρους, θα ομαλοποιήσει την αγορά κεφαλαίου.