1
Ιστορία και Ιδεολογία. / Re: Gary North - Marx's Religion of Revolution, Regeneration Through Chaos
« on: January 21, 2016, 05:19:12 pm »Όχι δεν είναι καλύτερα γιατί δεν είναι επιχειρηματίες και καπιταλιστές. Και οι Βίκινγκς και ο Χίτλερ έγιναν πλούσιοι από τις κλοπές και οι κομισάριοι έγιναν πλούσιοι από τις κλοπές και ο Μπόμπολας έγινε πλούσιος από τις κλοπές. Το να λατρεύεις κάποιον μόνο και μόνο επειδή είναι πλούσιος, ανεξάρτητα του τι προσφέρει στην κοινωνία και ανεξάρτητα του πως έχει βγάλει τον πλούτο του, δεν λέγεται καπιταλισμός. Λέγεται απληστία, οβολοφιλία, σπουδαρχιδισμός και, όπως έλεγε ο Νίτσε, ηθική του σκλάβου, γιατί για εσένα δεν έχει σημασία ο άνθρωπος αυτός καθεαυτός, αλλά η (εξωτερική) ισχύς του.
Η ισχύς είναι το μοναδικό κίνητρο κάθε κρατικιστή και η βία την οποία ασκούν για να την κατακτήσουν μετατρέπει την κοινωνία των ανθρώπων σε κοινωνία ζώων. Όλα τα υπολοίπα είδη αδυνατούν να κατανοήσουν πως το ατομικό συμφέρον καθενός ατόμου μπορεί να είναι συμβατό με το συμφέρον ενός άλλου. Για αυτό στον κρατικισμό επικρατεί παντού ο πόλεμος όλων μεταξύ όλων. Μια κοινωνία κρατικιστών δεν είναι διαφορετική από την κοινωνία των μπαμπουίνων. Η κοντόφθαλμη ατομική σου φιλοδοξία να λατρεύεις κάποιον μόνο και μόνο επειδή είναι ισχυρός, είναι αποκύημα της έλλειψης ευφυίας σου. Δεν μπορείς να καταλάβεις ότι νομιμοποιώντας τη βία και ληστεύοντας τον συνάνθρωπο δεν θα τη βγάλεις καθαρη και ότι μακροπρόθεσμα όλη η κοινωνία θα γίνει πιο μίζερη και θα έρθει πιο κοντά στο διακύβευμα της απλής επιβίωσης, όπως γίνεται και με τα υπόλοιπα είδη.
Ο Καπιταλισμός είναι το σύστημα της ελεύθερης αγοράς και δεν μπορεί να υπάρχει ελεύθερη αγορά αν δεν υπάρχει ελευθερία του ατόμου να αποφασίζει αυτόβουλα, ως καταναλωτής, τους νικητές και τους ηττημένους. Αυτό - αλλά φυσικά αν είσαι βλάκας δεν μπορείς ή δεν θέλεις να το καταλάβεις - αυτοβελτιώνει την κοινωνία κάνοντάς την παραγωγική, στρέφοντας την ανθρώπινη ενεργητικότητα σε παραγωγικές μεθόδους και όχι στο να καθυποτάσσει ο ένας τον άλλον. Αυτοί που λατρεύουν τον πλούτο αυτόν καθεαυτό δεν μπορούν να προσφέρουν μια βιώσιμη λύση για την ανθρώπινη κοινωνία. Το μόνο που κοιτάνε είναι να τα "κονομήσουν" - τρόπος του λέγειν, γιατί δεν οικονομούν τίποτα, μόνο καταναλώνουν τον δρόμο της κοινωνίας ως τον θάνατο και την παρακμή - σε βάρος τον άλλων, μη ασχολούμενοι με το μέλλον της κοινωνίας, ούτε με τις παραγωγικές της δυνατότητες, είναι κατώτερες υπάρξεις, όπως ένας άνθρωπος ο οποίος καταναλώνει όλον τον μισθό του μονομιάς είναι κατώτερη ύπαρξη.
Όλα καταλήγουν στο ζήτημα της χρονικής προτίμησης, του πόσο περισσότερο εκτιμάει κάποιος το παρόν από το μέλλον. Όσοι οργανισμοί ζουν για το σήμερα χωρίς να προσπαθούν να επενδύσουν στο αύριο είναι κατώτεροι, ενώ εκείνοι που θυσιάζουν σημερινές απολαύσεις για το μέλλον, είναι ανώτεροι. Όταν κάποιος βλέπει σε έναν άνθρωπο τον πλούτο μόνο, δεν έχει να πει τίποτα για το μέλλον. Αντιθέτως, ο Καπιταλιστής ιδεολόγος, χωρίς να απαρνείται τον πλούτο, δεν ενφδιαφέρεται για το παρόν, τόσο όσο ενδιαφέρεται για το μέλλον, για τη δυνατότητα της κοινωνίας να παράγει στο μέλλον, για το συσσωρευμένο κεφάλαιο και τις παραγωγικές του χρήσεις. Και όσο ο αποταμιευτής έχει το δικαίωμα να αποταμιεύει, χωρίς να του το αρπάζει με τη βία το Κράτος, είναι σε θέση ο Καπιταλιστής να καταλάβει ότι αυτός θα είναι ο πλούσιος του αύριο, αυτός θα κυριαρχήσει. Αλλιώς, δεν θα κυριαρχήσει κανείς, όπως μεταξύ των ουτακοτάγκων και των πιθήκων δεν κυριαρχεί πραγματικά κανείς.
Ο Καπιταλιστής δεν ζει για το σήμερα, δεν τον ενδιαφέρει ποιος αλήτης είναι πλούσιος σήμερα, ιδίως εάν είναι πλούσιος μέσα σε έναν κρατικιστικό κόσμο. Ο Καπιταλιστής ζει για το αύριο και υποστηρίζει τον Καπιταλισμό γιατί ξέρει ότι μέσω αυτού μόνο οι καλύτεροι θα επιβιώσουν και όχι ο κάθε τυχάρπαστος που δεν ξέρει να μετράει ή ληστεύει τον κόσμο. Η κοινωνία του κρατικισμού δεν αξίζει μια και ο Ντρε έχει το ίδιο μέλλον που θα έχει ο κάθε πλούσιος χιμπατζής (που με τη σωματική του ρώμη κατάφερε να αρπάξει 3 μπανάνες αντί για 1). Η κοινωνία του Καπιταλισμού αξίζει μόνο και εκεί ο πλούσιος δεν θα είναι απλώς πλούσιος, θα είναι, από κάθε άποψη, ανώτερος.
Όσοι είναι κατώτεροι μπορούν να λατρεύουν τους χιμπατζήδες, οι καπιταλιστές δεν λατρεύουν τους χιμπατζήδες.
Οι Σομαλοί επιχειρηματίες προσφέρουν στην "κοινωνία" τηλεπικοινωνίες και συγκοινωνίες που η Σομαλία δεν είχε ποτέ την εποχή του κρατισμού. Ο Dre προσφέρει στην κοινωνία την απογκετοποίηση των μαύρων που τον ακολουθούν, την ένταξή τους στην ελεύθερη αγορά, και υπό την καθοδήγησή του, τη μετατροπή πολλών μαύρων σε Ρεπουμπλικάνους όπως ο 50 Cent.
Ο Πινοσέτ πρόσφερε στους κρατιστές επιχειρήματα εναντίον του καπιταλισμού, τους έδωσε πάτημα να λένε ότι ο καπιταλισμός είναι χούντα, στη δε χιλιανή "κοινωνία" δεν πρόσφερε ένα κακοφτιαγμένο welfare state όπως πριν απ' αυτόν ο Αλιέντε και μετά απ' αυτόν η Μπασελέτ. Μεγαλύτερη ζημιά στον καπιταλισμό από τον Πινοσέτ δεν έχει κάνει κανείς, ούτε η Πέιλιν.
Η πρεμούρα σου με την "κοινωνία" πάντως δείχνει τον αντιορθολογικό και αντι-αριστοτελικό τρόπο σκέψης σου (εγελιανομαρξιστικό δηλαδή). Αυτοί τους οποίους κρητικάρεις εσύ ο φθονερός φτωχομπινές, ξεκίνησαν τις επιχειρήσεις του πρώτα απ' όλα για να θρέψουν τους εαυτούς τους. Στην πορεία έθρεψαν και τους άλλους. Όλα τα "κοινωνικά" λοιπόν ξεκινάνε από το ατομικό. Κανένας δε θέλει εξαρχής να βοηθήσει "την κοινωνία". Απλά με το ατομικιστικό τους έργο, βοηθιέται και το σύνολο. Διάβασε και λίγο Άνταμ Σμιθ, όχι μόνο τις μαλακίες του Γκέμπελς για τις πλυμμένες πλάτες.


και ότι λέει ότι ο ρασιαλισμός είναι κολεκτιβισμός για ξεκάρφωμα (!). Ούτε πεντάχρονο δε δίνει τόσο ηλίθιο "επιχείρημα". Ένας ελευθεριακός, αν λέει κάτι για ξεκάρφωμα, δε θα πει ποτέ ότι είναι κολλεκτιβιστικό, γιατί τότε θα ονομαστεί κι αυτός κολλεκτιβιστής, έστω και για ξεκάρφωμα.



