Ιωακείμ φον Ρίμπεντροπ "Η Αγγλία επιδίωξε τον πόλεμο"
Ομιλία στο Ντάντσιχ, 24-10-1939
(μεταφρασμένο από τα γερμανικά, από εδώ:
http://wintersonnenwende.com/scriptorium/deutsch/archiv/artikel/danzigerredeJvR.html)
Συμπατριώτες μου.
Όταν, πριν από πολύ καιρό, ο κομματικός σύντροφος Φόρστερ με προσκάλεσε να έρθω στην τότε κατ' όνομα "ελεύθερη" αλλά στην πραγματικότητα καταπιεσμένη πόλη του Γκντάνσκ, ειλημμένες υποχρεώσεις μου στο Υπουργείο Εξωτερικών με έκαναν να το αναβάλλω συνεχώς, αλλά τελικά η επιθυμία μου να γνωρίσω την πόλη του Ντάντσιχ σήμερα εκπληρώνεται. Η χαρά μου είναι διπλή, γιατί έρχομαι στο Ντάντσιχ μετά από τον Φύρερ μας, που πριν ένα μήνα η νεολαία της πόλης υποδέχτηκε με ενθουσιασμό. Μετά από 20 χρόνια δυσκολιών και καταπίεσης, το Ντάντσιχ επιτέλους απελευθερώθηκε. Για αυτή την επιτυχημένη διευθέτηση του ζητήματος του Ντάντσιχ και του Διαδρόμου, που σήμαιναν τόσα πολλά για όλο το γερμανικό λαό από τη συνθήκη των Βερσαλλιών και μετά, πρέπει να ευχαριστούμε τον Φύρερ μας.
H σημερινή μέρα, 24 Οκτωβρίου, είναι ιδιαίτερης σημασίας για την πόλη του Ντάντσιχ. Σαν σήμερα, το 1930, έφτασε στο Γκντανσκ ο κομματικός σύντροφος Φόρστερ, σαν επικεφαλής του Gau Danzig του ΝSDAP, και ξεκίνησε μαζί με άλλους παλιούς συντρόφους, την επίμονη πάλη για την ένωση της πόλης με το Ράιχ, έχοντας την υποστήριξη όλων μας. Από τις 30 Ιανουαρίου του 1933 και μετά, η πάλη αυτή έγινε υπόθεση ολόκληρου του γερμανικού λαού, και οι σύντροφοι του Gau Danzig, που όλα αυτά τα 9 χρόνια είχαν το δύσκολο έργο να βοηθούν τους Γερμανούς κατοίκους της πόλης και να απωθούν όποια προσπάθεια του πολωνικού επεκτατισμού να μειώσει τα πολιτικά και οικονομικά τους δικαιώματα, σήμερα αισθάνονται δικαιωμένοι για τον αγώνα τους. Ο αγώνας αυτός των συντρόφων έγινε παράδειγμα για κάθε αγωνιστή και ιδεολόγο, και βοήθησε το Υπουργείο Εξωτερικών στο να πετύχει τη διπλωματική του αποστολή, ώσπου το Ντάντσιχ ήταν πια πίσω στο Ράιχ.
Και ποτέ ξανά δε θα φύγει η πόλη αυτή από το Ράιχ μας.
Τα αναφέρω αυτά, διότι ο κ. Τσάμπερλεν στην τελευταία του ομιλία, είπε με κλασική βρεττανική αλαζονεία ότι το Ντάντσιχ ήταν η αφορμή του γερμανοπολωνικού πολέμου, ότι λόγω της στάσης των Γερμανών κατοίκων της πόλης χειροτέρευσαν οι σχέσεις Γερμανίας-Πολωνίας τον περασμένο Αύγουστο, και ότι η ευθύνη για τον πόλεμο ανήκει στη Γερμανία. Aυτούς τους ψεύτικους αγγλικούς ισχυρισμούς, εδώ μπροστά σας κάτοικοι του Ντάντσιχ, θέλω σήμερα να αποδομήσω.
Όταν το 1934 ο στρατάρχης Πιλσούντσκι έκανε βήματα για την καλυτέρευση των γερμανοπολωνικών σχέσεων, συμφωνήθηκε από κοινού ότι το θέμα του Διαδρόμου και του Ντάντσιχ θα λυθεί το ταχύτερο. Ακριβώς τέτοια μέρα πέρσι, στις 24 Οκτωβρίου 1938, ο Πολωνός πρέσβης Λίπσκι ήρθε σε εμένα, και τον διαβεβαίωσα για τη θέληση του Φύρερ να βρεθεί μια κοινή προσέγγιση, ώστε η πόλη να ενωθεί πολιτικά με το Ράιχ, και η Πολωνία να συνεχίσει να έχει την οικονομική εκμετάλλευση του Διαδρόμου. Να ξεκινήσει επίσης οικονομική συνεκμετάλλευση των οδικών και σιδηροδρομικών δικτύων γύρω από την πόλη, μεταξύ Γερμανίας και Πολωνίας, και να επεκταθεί για 25 χρόνια το γερμανοπολωνικό σύμφωνο μη-επίθεσης του 1934. Την ίδια πρόταση επανέλαβα στον κ. Λίπσκι στις 5 Ιανουαρίου 1939.
Τους επόμενους μήνες, η πολωνική κυβέρνηση δεν έκανε κανένα βήμα προς τη συνεννόηση. Αντίθετα, άρχισε να κακομεταχειρίζεται όσους είχαν γερμανική καταγωγή στα εδάφη της, και να τους διώχνει μαζικά από την Πολωνία. Στις 21 Μαρτίου ζήτησα πάλι από τον κ. Λίπσκι και τον υπουργό εξωτερικών της Πολωνίας Μπεκ, να βρούμε μια κοινή λύση σε όλα τα θέματα που μας χώριζαν. Ο κ. Λίπσκι μου είπε ότι οποιαδήποτε γερμανική διεκδίκηση σε σχέση με το Ντάντσιχ, θα σήμαινε πόλεμο.
Πώς έγινε αυτή η μεταστροφή; Πώς ξαφνικά η πολωνική κυβέρνηση απέκτησε μυωπία ως προς την ιστορία; Πώς εξηγείται αυτή η τόσο απότομη αλλαγή στάσης, και η Πολωνία ξεκίνησε να μαζεύει στρατό απέναντι από τα σύνορά μας, ενώ εμείς δεν είχαμε κινητοποιήσει ούτε ένα στρατιώτη; Η Αγγλία ήταν από πίσω! Τώρα μαθαίνουμε ότι η πολωνική κυβέρνηση είχε πάρει αγγλικές εγγυήσεις, κιόλας από τις αρχές του 1939, ότι θα έχει τη βοήθειά της αν επιτεθεί στη Γερμανία.
Δηλωμένος σκοπός της κυβέρνησης του Ράιχ από τις 30 Ιανουαρίου 1933, ήταν η κατάργηση της συνθήκης των Βερσαλλιών με ειρηνικά μέσα. Εγώ προσωπικά σας διαβεβαιώνω για τη μεγάλη υπομονή με την οποία ο Φύρερ δούλεψε για να επιτευχθεί μια ειρηνική συνεννόηση με τη Γαλλία και ειδικά με την Αγγλία. Το καλοκαίρι του 1933 ο Νταλαντιέ μίλησε για κοινή αμυντική στρατηγική Γαλλίας-Γερμανίας. Μετά από μια βδομάδα δεν ήταν πια πρωθυπουργός. Λέγεται ότι η Αγγλία επιθύμησε την αποπομπή του, γιατί ο Νταλαντιέ, σαν λαϊκός άνθρωπος, θα μπορούσε να μιλήσει σε ειλικρινή βάση με τον επίσης λαϊκό άνθρωπο Α. Χίτλερ. Θα μπορούσε τότε να επιτευχθεί κοινή συνεννόηση με τη Γαλλία, αλλά η Αγγλία το απέτρεψε. Άλλος Γάλλος αξιωματούχος μου είχε πει το 1933 ότι η Γαλλία δε σκέφτεται την περίπτωση πολέμου με τη Γερμανία λόγω του επανοπλισμού. "Η Αγγλία μπορεί να το σκέφτεται, εμείς όχι" είπε.
Aμέτρητες φορές προσπάθησε ο Φύρερ να προσεγγίσει τους Άγγλους για να βρεθεί κοινός τόπος συνεννόησης. Ο Φύρερ είχε κατά καιρούς υποσχεθεί και ζητήσει 1) αγγλογερμανική ναυτική συμφωνία, 2) το απαραβίαστο των χωρών που βρίσκονται ανάμεσα σε Αγγλία και Γερμανία, δηλαδή Ολλανδίας, Βελγίου και Γαλλίας, 3) σεβασμό της Γερμανίας στα βρεττανικά συμφέροντα και σεβασμό της Αγγλίας στα γερμανικά συμφέροντα στην Ανατολική Ευρώπη, 4) επιθετική και αμυντική συμμαχία μεταξύ των δυο χωρών. Με αυτές τις προτάσεις συμφωνούσαν και πολλοί Άγγλοι πολιτικοί, αλλά τελικά φάνηκε ότι για την αγγλική κυβέρνηση η φιλία της Γερμανίας δεν έχει αξία.
Όσο λοιπόν η αγγλική κυβέρνηση κώφευε στις προτάσεις μας, η Γερμανία βρήκε αλλού τους συμμάχους που έψαχνε, ειλικρινείς συμμάχους, στην Ιταλία και την Ιαπωνία. Πρόσφατα, μια τρίτη μεγάλη χώρα αναγνώρισε την αξία της φιλίας με τη Γερμανία, και αυτή είναι η Σοβιετική Ένωση. Το σύμφωνο μη-επίθεσης και το σύμφωνο φιλίας μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας έφερε χαρά και ευλογία στα δυο μεγάλα αυτά έθνη, κι αυτή η φιλία θα συνεχίσει να βαθαίνει. Tα γεωπολιτικά συμφέροντα της Γερμανίας και της Ρωσίας τέμνονται και οι ανάγκες μας συμπίπτουν. Xρειαζόμαστε τις ρώσικες πρώτες ύλες, και η Σοβιετική Ένωση έχει ανάγκη τα βιομηχανικά μας προϊόντα. Η φιλία μας θα μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο. Στην επίσκεψή μου στη Μόσχα, και στην επιστροφή μου στη Γερμανία, διαπίστωσα με ικανοποίηση πόσο θέλουν να συνεργαστούν οι δυο λαοί για το κοινό καλό. Και τα δύο σύμφωνα (σύμφωνο μη-επίθεσης και σύμφωνο φιλίας) είναι πραγματικά δημοφιλή και στους δυο λαούς.
Είναι απίστευτο το πόσα ψέματα σκαρφίστηκε η βρεττανική προπαγάνδα για να ακυρώσει αυτά τα σύμφωνα. Παράδειγμα, όταν ο Φύρερ με έστειλε στη Μόσχα για να υπογράψω τη συμφωνία, οι αγγλικές εφημερίδες έγραφαν "τώρα ο Γερμανός υπουργός πάει στη Μόσχα και θα έχει την ίδια κακή αντιμετώπιση που είχε η δική μας διπλωματική αποστολή εκεί". Το αποτέλεσμα: Σε μια μέρα είχε υπογραφεί το σύμφωνο εμπιστοσύνης. Αφού διαψεύστηκαν, οι αγγλικές εφημερίδες έγραψαν "το σύμφωνο μη-επίθεσης δε θα ισχύσει στην περίπτωση της Πολωνίας" και όταν ο γερμανικός στρατός προήλαυνε νικηφόρος στην Πολωνία, έγραφαν "είναι σίγουρο ότι οι Ρώσοι δε θα επιτεθούν στην Πολωνία". Αντίθετα, οι Ρώσοι μπήκαν κι αυτοί στην Πολωνία μετά από λίγες μέρες, έφτασαν μέχρι τη γραμμή που είχαμε συμφωνήσει, και σταμάτησαν. Τώρα λοιπόν τα γυρνάει η αγγλική προπαγάνδα, και λέει ότι τα ρώσικα στρατεύματα θα επιτεθούν στους Γερμανούς. Μετά από λίγες μέρες υπογράφεται το δεύτερο σύμφωνο φιλίας με τη Ρωσία, και επιτέλους οι Άγγλοι παραδέχονται τη γερμανορωσική συνεννόηση. Μια συνεννόηση που έγινε σε καθαρή βάση, και που θα γίνεται όλο και πιο εγκάρδια στο μέλλον.
Όσο για τη σχέση της Γερμανίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, μεταξύ μας δεν υπάρχει καμιά διαφορά. Η Γερμανία σεβόταν πάντα το πιο ειλικρινές εθνικό δόγμα, το δόγμα Μονρόε, και όσο κι αν η βρεττανική προπαγάνδα προσπαθεί να βάλει προσκόμματα στις σχέσεις μας με την Αμερική, ο Αμερικάνος πολίτης θα είναι πάντα φίλος με το Γερμανό. Και να προσέχει η Αγγλία πώς κάνει την προπαγάνδα της, γιατί όταν λέμε ότι σεβόμαστε το δόγμα Μονρόε, σημαίνει ότι σεβόμαστε και τις δικές της κτήσεις και αποικίες, κάτι που η Αγγλία δεν κάνει με την Αμερική, καθώς τελευταία η Αγγλία επιτίθεται στην Αμερική για τις αποφάσεις του Παναμά.
Συμπατριώτες μου! Η πολεμική ενοχή που βαραίνει την Αγγλία είναι τεράστια.
Στη Γαλλία κανένας δε θέλει τον πόλεμο, Ο λαός θέλει την ειρήνη. Αλλά είναι οι Άγγλοι και οι υποτακτικοί τους στη γαλλική κυβέρνηση, που θέλουν τον πόλεμο. Ο πόλεμος που δε θέλει ο γαλλικός λαός, του επιβάλλεται από τις πονηρές αλεπούδες του Λονδίνου. Εκεί όπου αδίστακτα προετοιμαζόταν ο πόλεμος ενάντια στη Γερμανία, 6μισι χρόνια τώρα, από τις 30 Ιανουαρίου 1933.
Η περσινή διάσκεψη του Μονάχου υμνήθηκε από κάποιους ως το μεγαλειώδες ειρηνιστικό έργο του Τσάμπερλεν. Τίποτα δεν είναι πιο λανθασμένο από αυτό. Θυμηθείτε το κλίμα που οδήγησε στο Μόναχο. Η βρεττανική κυβέρνηση διαβεβαίωνε την Τσεχοσλοβακία για βοήθεια απέναντι στη Γερμανία, δημιουργώντας από το πουθενά μια ευρωπαϊκή κρίση. Αν λοιπόν ο κ. Τσάμπερλεν έδωσε το χέρι του στο Μόναχο για την ειρήνη, το έκανε από ενοχές για την κατάσταση που αυτός είχε δημιουργήσει, βλέποντας ότι αν δεν έκανε πίσω, όλη η Ευρώπη θα τον θεωρούσε υπαίτιο για τον πόλεμο. Κι όταν γύρισε στο Λονδίνο, ανακοίνωσε στο λαό του ότι ξεκινάει πρόγραμμα εξοπλισμού. Ο κ. Τσάμπερλεν λοιπόν δεν ήρθε στο Μόναχο για να πετύχει την ειρήνη, αλλά για να αναβάλει τον πόλεμο.
Η προπαγάνδα που γίνεται τα τελευταία χρόνια στην Αγγλία απέναντι σε κάθε τι γερμανικό, είναι ξεκάθαρο προμήνυμα ότι οι Άγγλοι προετοιμάζονταν για πόλεμο. Θυμίζω ότι ο κ. Τσάμπερλεν οργάνωνε πριν από 2 χρόνια "υπουργείο αποκλεισμού" για τον αποκλεισμό της Γερμανίας, αλλά τελικά δεν το πραγματοποίησε γιατί βρήκε αντίσταση από το λαό, που δεν ήθελε αχρείαστες πολεμικές δαπάνες. Η βρεττανική προπαγάνδα λοιπόν, κατευθυνόμενη από τους πολεμοκάπηλους της κυβέρνησης, έπρεπε να βρει κάτι άλλο για να πείσει τους Άγγλους πολίτες να ενδώσουν στον επερχόμενο πόλεμο. Έπρεπε να κάνουν την Αγγλία να φανεί ότι βρίσκεται σε άμυνα, και ότι η Γερμανία είναι αυτή που επιτίθεται. Έτσι χρησιμοποίησαν την Πολωνία.
Φυσικά η Αγγλία δε νοιάστηκε ποτέ πραγματικά για την Πολωνία. Το 1936 ο γνωστός αντι-Γερμανός Όστεν Τσάμπερλεν έλεγε "δε θα κουνήσουμε ούτε το δαχτυλάκι μας για το Διάδρομο". Και ξαφνικά το 1939, ο αδερφός του, ο Νέβιλ Τσάμπερλεν, προσποιείται το σύμμαχο των Πολωνών και τους χρησιμοποιεί για να χτυπήσει τη Γερμανία. Άλλη απόδειξη του πόσο επιδίωκε τον πόλεμο η Αγγλία, δόθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου. Τότε, η Ιταλία ειδοποίησε ότι θα βοηθήσει στην επίτευξη ειρηνικής λύσης. Εμείς δώσαμε τη συγκατάθεσή μας, όμως ο λόρδος Χάλιφαξ απέρριψε το "πλάνο Μουσολίνι". Αυτό σημαινει ότι οι Άγγλοι είχαν πια βρει αυτό που ήθελαν, και δε θα άφηναν κανέναν να τους το χαλάσει. Είχαν τον πόλεμο που επιδίωκαν εδώ και τόσα χρόνια.
Και πάλι, όταν στις 6 Οκτωβρίου, ο Φύρερ τους έκανε ειλικρινή πρόταση ειρήνης, ο κ. Τσάμπερλεν την απέρριψε. Κάθε λογικός άνθρωπος θα ρωτήσει: Γιατί τα κάνει η Αγγλία όλα αυτά; Λένε οι πολεμοκάπηλοι ότι η Γερμανία παλεύει για την παγκόσμια επικράτηση. Την ηλιθιότητα αυτού του μυθεύματος την καταλαβαίνει και είναι μικρό παιδί, καθώς στις μέρες μας δε μπορεί να υπάρξει αυτό που λέγεται παγκόσμια δύναμη, και το να βγαίνουν οι λέξεις αυτές από το στόμα Άγγλου είναι τουλάχιστον υποκριτικό. Γιατί ενώ 46 εκατομμύρια Άγγλοι έχουν 40 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα στην κατοχή τους, δηλαδή 1/4 της επιφάνειας της γης, 80 εκατομμύρια Γερμανοί αναγκάζονται να χωρέσουν σε μόνο 800.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Κι ενώ η Αγγλία έχει 611 κτήσεις, αποικίες και προτεκτοράτα, η Γερμανία δεν έχει ούτε μια αποικία. 290 εκατομμύρια Ινδοί ζουν υπό τον αγγλικό ζυγό. Δεν υπάρχει μέρος του κόσμου, που να πετάει η αγγλική σημαία χωρίς να πεθαίνουν από την πείνα οι λαοί αυτών των τόπων. Η βία, το ψέμα και η κλεψιά χαρακτηρίζει το βρεττανικό ιμπεριαλισμό, και η Βρεττανία έχει μαζέψει απίστευτο πλούτο ανά τους αιώνες απομυζώντας τον κόσμο. Γι' αυτό, μόνο η Αγγλία θέλει την παγκόσμια επικράτηση. Η Γερμανία είναι ενάντια σε αυτή την έννοια. Και το να μας λένε, ειδικά οι Άγγλοι, ότι θέλουμε να γίνουμε παγκόσμια δύναμη, είναι εξοργιστικά γελοίο.
Ενώ η βρεττανική κυβέρνηση πολεμάει για καπιταλιστικά συμφέροντα και για την πολυτέλεια μερικών λίγων, και οι Άγγλοι εργάτες αγωνίζονται κάθε μέρα για να ζήσουν και να βελτιώσουν την κοινωνική τους κατάσταση, η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία πολεμά για να εξασφαλίσει το καθημερινό ψωμί 80 εκατομμυρίων ανθρώπων. Σε αυτό το απλό δικαίωμα της ζωής αντιστέκεται η Αγγλία.
Τι έχουμε πετύχει λοιπόν, εδώ και 6,5 χρόνια;
Το καθεστώς των Βερσαλλιών έχει καταργηθεί, οι Γερμανοί Σουδήτες απελευθερώθηκαν, όλες οι γερμανικές κοινότητες της Ευρώπης ενώθηκαν κάτω από ένα Ράιχ και έναν Φύρερ. Δε θέλουμε να επεκταθούμε άλλο. Θέλουμε να κρατήσουμε τα σημερινά μας σύνορα. Και να είναι σίγουροι οι Άγγλοι πολεμοκάπηλοι, ότι αν προσπαθήσουν να τα προσπεράσουν, θα αμυνθούμε μέχρι θανά&#
Home
Search
Calendar
Arcade
Members
Login
Register
