Recent Posts

Pages: 1 2 [3] 4 5 ... 10
21
Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων Θεσσαλονίκης



Το κείμενο αυτό έχει σκοπό να ρίξει φως σε μερικές πολύκροτες υποθέσεις που εκδικάστηκαν από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων Θεσσαλονίκης και δεν είναι τόσο προβεβλημένες και γνωστές σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων όσο οι δίκες που έγιναν στο Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων Αθήνας.

Το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων Θεσσαλονίκης άρχισε τις εργασίες του στα τέλη Απριλίου 1945. Λίγο αργότερα εκδικάστηκε μια από τις σημαντικότερες υποθέσεις μέσα στο 1945, παρόντος του κατηγορουμένου.

Ο Κωνσταντίνος Κυλινδρέας και η δίκη του άνοιξαν το χορό των μεγάλων δικών που επρόκειτο να απασχολήσουν τα επόμενα χρόνια την κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Ο Κυλινδρέας από τον Ιούνιο του 1945 εκρατείτο στο στρατόπεδο «Παύλος Μελάς». Η πολύκροτη δίκη του άρχισε στις 17 Ιουλίου 1945. Από την αποδεικτική διαδικασία και από την απολογία του κατηγορουμένου προέκυψε ότι αυτός υπήρξε συνεργάτης των Γερμανών κατακτητών (δωσίλογος) και προέβη σε συλλήψεις και εκτελέσεις Ελλήνων πολιτών. Ο Ειδικός Επίτροπος τον χαρακτήρισε προδότη της Ελλάδας, συνεργάτη των Γερμανών και ζήτησε την αυστηρή τιμωρία του. Ο Κυλινδρέας καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά, αποφεύγοντας (με ψήφους 4-3) την ποινή του θανάτου.

Αμέσως μετά, ο Ειδικός Επίτροπος Ευγενικός έκανε χρήση του δικαιώματός του και άσκησε αίτηση αναθεώρησης της δίκης. Έτσι λοιπόν, ο Κυλινδρέας βρέθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1946 στο Ειδικό Δικαστήριο για δεύτερη φορά. Το ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου ήταν γεμάτο από πλήθος εγκληματικών ενεργειών, πέρα από τα αίσχη που είχε κάνει στην κατοχή ως συνεργάτης των Γερμανών. Από το 1922 ως το 1938 είχε συγκεντρώσει πολυάριθμες καταδικαστικές αποφάσεις και αρκετούς μήνες σε καταδίκες για κλοπές, υπεξαιρέσεις, απάτες, πλαστογραφίες, λιποταξία και παραβάσεις νομοθεσίας περί αυτοκινήτων. Στην απολογία του ο Κυλινδρέας παραδέχτηκε ότι είχε οπλιστεί από τους Γερμανούς κατακτητές και ότι συνεργάστηκε με ένοπλες δοσιλογικές ομάδες και κυρίως με την οργάνωση ΕΕΣ του Κισά Μπατζάκ (τουρκόφωνος Πόντιος). Τελικά, το Δικαστήριο καταδίκασε τον Κυλινδρέα σε ισόβια και ολική δήμευση της περιουσίας του, παρά την πρόταση του Επιτρόπου για επιβολή θανατικής ποινής.
Λίγα χρόνια αργότερα, υπήρξε μια ευνοϊκή εξέλιξη για το δοσίλογο Κυλινδρέα. Με βάση το βασιλικό διάταγμα της 12ης Σεπτεμβρίου 1952, η ποινή των ισοβίων δεσμών μετριάστηκε σε κάθειρξη 20 ετών. Τελικά, δεν χρειάστηκε να εκτίσει ούτε το μισό της ποινής του. Στις 2 Μαρτίου 1954 βγήκε από τη Β’ Επανορθωτική Φυλακή Θεσσαλονίκης, μετά την αναστολή εκτέλεσης του υπολοίπου της ποινής του.

Τώρα θα αναφερθούμε με συντομία στην υπόθεση ενός άλλου δωσιλόγου : του Εμμανουήλ Βασιλείου ή Καπετάν Μανώλη. Ο Εμμανουήλ Βασιλείου εκρατείτο από την άνοιξη του 1945 στις φυλακές Θεσσαλονίκης, περιμένοντας να δικαστεί για παράβαση των άρθρων της Συντακτικής Πράξης 6/45. Κατά το διάστημα της προφυλάκισής του, προσκόμισε βεβαίωση ότι ανήκε στην οργάνωση ΠΑΟ. Παράλληλα, εξέφρασε προς τον Ανακριτή Δοσιλόγων την πικρία του για το γεγονός ότι κρατείτο με την κατηγορία ότι είχε υπηρετήσει σε δοσιλογικούς σχηματισμούς και πρόσθεσε ότι απλά ήταν ένας «αγνός πατριώτης» που τον μισούσαν οι αντάρτες του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Στις 18 Ιουλίου 1946 το Δικαστήριο Δοσιλόγων καταδίκασε τον Βασιλείου σε θάνατο, διέταξε τη δήμευση της μισής περιουσίας του, επέβαλε την ισόβια στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων και όρισε χρηματική ικανοποίηση σε έναν εκ των πολιτικώς εναγόντων λόγω ψυχικής οδύνης. Μετά την καταδίκη του εις θάνατον, ο Βασιλείου μεταφέρθηκε στις φυλακές της Κέρκυρας, όπου λίγα χρόνια αργότερα έμελλε να ακούσει μια ευχάριστη είδηση. Στις 3 Ιουλίου 1951, ο διευθυντής των φυλακών ενημέρωσε τον Βασιλείου για την έκδοση του βασιλικού διατάγματος της 4ης Ιουνίου 1951, με το οποίο η ποινή του μετατράπηκε σε κάθειρξη 12 ετών. Ο Βασιλείου μεταφέρθηκε στις αγροτικές φυλακές Κασσάνδρας, όπου οι συνθήκες κράτησης ήταν αρκετά καλύτερες και το 1955 αποφυλακίστηκε. Όχι μόνο γλύτωσε τη θανατική ποινή, αλλά μπόρεσε κιόλας να γευτεί τον αέρα της ελευθερίας.

Ένα άλλο σημαντικό όνομα στο χώρο των δωσιλόγων – φιλοναζιστών ήταν ο Αντώνιος Βήχος. Ο Αρχηγός της δωσιλογικής οργάνωσης ΠΟΕΤ Αντώνιος Βήχος, προσήλθε στην Εισαγγελία Αθηνών τον Οκτώβριο του 1947 και είχε για δικηγόρο του τον Ιωάννη Σταθάκη. Το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης, με το υπ’αριθμόν 1198 βούλευμά του, αποφάσισε την παραπομπή σε δίκη τόσο του ίδιου του Βήχου, όσο και των υπολοίπων οπλαρχηγών που είχαν υπογράψει την προκήρυξη «ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ» και διέταξε τη σύλληψη και προφυλάκισή τους. Ο Βήχος από την πλευρά του, υπέβαλε αίτηση αναστολής της απόφασης σύλληψής του και αίτηση ανακοπής του βουλεύματος, ζητώντας την απαλλαγή του. Το Μάρτιο του 1948, το Συμβούλιο Εφετών απέρριψε την αίτηση ανακοπής.
Τελικά, η δίκη του Βήχου για δωσιλογισμό ορίστηκε να γίνει στις 6 Απριλίου 1948. Ο Βήχος φρόντισε να εξαφανιστεί από το σπίτι του. Έτσι, η δίκη διεξήχθη απόντος του κατηγορουμένου και ολοκληρώθηκε με την καταδίκη του σε θάνατο, δήμευση της περιουσίας του και ισόβια στέρηση των δικαιωμάτων του. Εκτός του Βήχου, οι υπόλοιποι συγκατηγορούμενοί του στη δίκη, πρώην οπλαρχηγοί της οργάνωσης ΠΟΕΤ, μεταξύ των οποίων ο Θεοφάνους, ο Παπαβασιλείου, ο Απόστολος Τσαρουχίδης, ο Πέτρος και ο Κυριάκος Ιωαννίδης, ο Σακελλαρίου, ο Ιωάνης Θεοχαρίδης και ο Μιχαήλ Παπαδόπουλος, καταδικάστηκαν ερήμην σε ισόβια. Ο μόνος που είχε παραστεί ήταν ο Παναγιώτης Μαλτέζος που αθωώθηκε. Στις 22 Ιουνίου 1948 ο δικηγόρος Σταθάκης κατέθεσε αίτηση ανακοπής κατά της απόφασης του Ειδικού Δικαστηρίου, δηλώνοντας ότι ο Βήχος δεν είχε παρουσιαστεί γιατί ήταν «βαρέως ασθενής». Ο κατά φαντασίαν ασθενής προσπαθούσε με κάθε τρόπο να ανατρέψει την απόφαση του Δικαστηρίου. Ο Ειδικός Επίτροπος έστειλε το απόσπασμα της τελεσίδικης ερήμην απόφασης στο Τμήμα Γενικής Ασφάλειας Αθηνών, ζητώντας την εκτέλεσή της. Τελικά οι αστυνομικοί δεν χρειάστηκε να συλλάβουν το Βήχο, αλλά ούτε και ο ίδιος χρειάστηκε να κάνει άλλους νομικούς ελιγμούς. Στις 30 Οκτωβρίου 1948 ένας γιατρός πιστοποίησε το θάνατο του Βήχου. Πάνω στη ληξιαρχική πράξη κάποιος έγραψε με κόκκινο μελάνι τη φράση «λειτουργία θείας δίκης ως προς τον Βήχον».

Ο υπαρχηγός της ΠΟΕΤ Πέτρος Ιωαννίδης καταδικάστηκε ερήμην σε ισόβια. Έπειτα άσκησε αίτηση ανακοπής. Ωστόσο, για τα επόμενα χρόνια η απόφαση παρέμεινε ανεκτέλεστη και ο Ιωαννίδης κυκλοφορούσε ελεύθερος μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1961 οδηγήθηκε στην Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης. Την επομένη οδηγήθηκε στις φυλακές Επταπυργίου. Την άνοιξη του 1962 μεταφέρθηκε σε παθολογική κλινική, έχοντας υποστεί έμφραγμα. Πέθανε στο νοσοκομείο στις 5 Δεκεμβρίου 1962.

Ο πρώτος αρχηγός του ναζιστικού κόμματος Μακεδονίας – Θράκης Γεώργιος Σπυρίδης, εκδόθηκε στην Ελλάδα και προφυλακίστηκε στις 19 Νοεμβρίου 1949. Αμέσως μετά, προσπάθησε να πετύχει την επανάληψη της δίκης του. Το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων, με την απόφαση υπ’ αριθμόν 324 της 23ης Αυγούστου 1947, είχε καταδικάσει το ναζιστή Σπυρίδη ερήμην σε ισόβια δεσμά με την κατηγορία της συνειδητής συνεργασίας με τους Γερμανούς κατακτητές. Μέσα στη φυλακή, ο Σπυρίδης κατέθεσε στις 23 Νοεμβρίου 1949 αίτηση ανακοπής κατά της απόφασης 324. Στις 19 Ιανουαρίου 1950, το Δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση ανακοπής, εξαφάνισε την πρώτη καταδικαστική απόφαση των ισοβίων και τον καταδίκασε αυτή τη φορά σε μόλις … 2,5 χρόνια φυλάκιση. Στις 27 Μαΐου 1950, ένας χωροφύλακας πήγε στο Ληξιαρχείο Θεσσαλονίκης και δήλωσε ότι ο Σπυρίδης πέθανε από οξύ πνευμονικό οίδημα.

Ένας άλλος γνωστός ναζιστής και δωσίλογος ήταν ο απότακτος συνταγματάρχης Διονύσιος Αγάθος, ο οποίος είχε να αντιμετωπίσει, εκτός των ίδιων κατηγοριών και ένα παραπεμπτικό βούλευμα όπου αναφέρονταν οι στενές του σχέσεις με τους Γερμανούς κατακτητές, χάρη στις οποίες είχε συμμετάσχει στη διανομή των εβραϊκών περιουσιών (που είχαν αρπάξει οι Γερμανοί), «προικοδοτούμενος» με ένα κατάστημα. Τον Αύγουστο του 1947 δεν παρουσιάστηκε ενώπιον της δικαιοσύνης για να λογοδοτήσει για τις εγκληματικές πράξεις του. Καταδικάστηκε ερήμην σε ισόβια δεσμά και ολική δήμευση της περιουσίας του. Μετά την καταδίκη του, ο Αγάθος έσπευσε να ασκήσει ανακοπή κατά της απόφασης, επικαλούμενος το ότι ήταν στη Φλώρινα και ότι του ήταν αδύνατον να πάει στη Θεσσαλονίκη. Στη νέα δίκη του, στις 25 Νοεμβρίου 1947, ο Αγάθος  γλύτωσε τα ισόβια δεσμά. Καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλάκιση και δήμευση της μισής περιουσίας του. Ένα βασιλικό διάταγμα του Μαρτίου του 1951 ήταν ευχάριστη έκπληξη για τον Αγάθο, γιατί ήταν αυτό που ουσιαστικά άνοιξε το δρόμο για την απονομή χάριτος. Στις 3 Νοεμβρίου 1956, ο Αγάθος πέθανε σε ηλικία 71 ετών, στο σπίτι του στην οδό Φειδίου.

Ένα άλλο σημαντικό πρόσωπο από το χώρο των Ελλήνων ναζιστών ήταν ο Γρηγόριος Παζιώνης, που είχε διατελέσει Πρόεδρος του ναζιστικού κόμματος Μακεδονίας – Θράκης. Το κατηγορητήριο που είχε να αντιμετωπίσει ο αμετανόητος χιτλερικός ήταν βαρύ. Παραπέμφθηκε σε δίκη με κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα. Επίσης, παραπέμφθηκαν σε δίκη και οι επιτελείς του Παζιώνη. Ο Δημήτριος Παυλίδης, ο Απόστολος Γιατζόγλου, ο Κωνσταντίνος Περιστέρης, ο Ευθύμιος Μπουντώνας, ο Αναστάσιος Μυλωνάς και άλλοι 8 θεωρήθηκαν συνεργάτες του Παζιώνη και των Γερμανών. Τα αποδεικτικά στοιχεία σε βάρος του Παζιώνη και των άλλων δοσιλόγων ήταν τόσα πολλά που σχημάτιζαν ογκώδη δικογραφία. Κατά τη διάρκεια 3 συνεδριάσεων μέσα στον Αύγουστο του 1947, το δικαστήριο εκδίκασε την υπόθεση του Παζιώνη και των επιτελών του. Κήρυξε τελικά ένοχο τον Παζιώνη για την κατηγορία της συνειδητής συνεργασίας με τους Γερμανούς. Επέβαλε στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 2,5 ετών και ισόβια στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων του. Πολύ σύντομα και συγκεκριμένα στις 30 Δεκεμβρίου 1948, ο Παζιώνης αποφυλακίστηκε. Όσο για τους υπόλοιπους 11 συγκατηγορούμενους και πρώην συνεργάτες του στο ναζιστικό κόμμα, απαλλάχτηκαν της κατηγορίας και ένας κηρύχτηκε αθώος.

Ένα άλλο στέλεχος του ναζιστικού πολιτικού κόσμου της Μακεδονίας ήταν ο Νικόλαος Ζωγράφος. Σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα, η αντεθνική δράση του Ζωγράφου είχε ξεκινήσει από τη Βέροια για να επεκταθεί στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη, όπου ίδρυσε και ηγήθηκε του «Συνδέσμου των Φίλων της Χιτλερικής Κινήσεως», ενώ συμμετείχε και στη ναζιστική οργάνωση ΕΕΕ. Συνεργάστηκε με διάφορους δωσιλόγους της Θεσσαλονίκης, κατέδωσε Έλληνες στις γερμανικές αρχές και εργάστηκε με ζήλο για τη διάδοση της γερμανικής προπαγάνδας στην κατεχόμενη Ελλάδα. Στις 1 Απριλίου 1947, το Ειδικό Δικαστήριο καταδίκασε το Ζωγράφο σε φυλάκιση 5,5 ετών και δήμευση του 1 / 4 της περιουσίας του.  Τον Απρίλιο του 1954 ένα βασιλικό διάταγμα ήρθε να άρει τις συνέπειες εκ της καταδίκης του και να απελευθερώσει το έως τότε δημευμένο 1 / 4 της περιουσίας του. Ήδη ήταν ένας ελεύθερος πολίτης που σκεφτόταν να ασχοληθεί με την πολιτική.

Αυτοί που έμειναν στην ιστορία για τις πολυάριθμες δοσιλογικές ενέργειές του αλλά και για την βαρβαρότητα που επέδειξαν απέναντι σε άλλους Έλληνες ήταν ο ναζιστής Γεώργιος Πούλος και οι άνδρες του (γνωστοί και ως «Πουλικοί» ή γερμανοντυμένοι). Το 1943 ο Πούλος ίδρυσε μια δική του ένοπλη δοσιλογική οργάνωση με την ονομασία «Εθελοντικό Τάγμα Πούλου» ή «Poulos Verband». Το «Εθελοντικό Τάγμα Πούλου» εξοπλίστηκε από τους Γερμανούς, απέκτησε γερμανικές στολές με τα διακριτικά ΕΕΣ («Εθνικός Ελληνικός Στρατός») και συμμετείχε σε διάφορες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του γερμανικού στρατού κατοχής στη Μακεδονία, κυρίως εναντίον ανταρτών της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΑΜ - ΕΛΑΣ. Όμως, δεν μπόρεσε ποτέ να συγκεντρώσει στις τάξεις του παραπάνω από 300 άνδρες. Την περίοδο 1943-1944 το «Εθελοντικό Τάγμα Πούλου» διέπραξε λεηλασίες, ξυλοδαρμούς, εμπρησμούς (π.χ. πυρπόληση του χωριού Ερμακιά) και δολοφονίες εναντίον Ελλήνων δρώντας μόνο του ή σε συνεργασία με τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Ο Πούλος αρκετά συχνά έκανε φιλογερμανική προπαγάνδα και απέκτησε το ψευδώνυμο "Φον Πούλος". Σε ορισμένες περιπτώσεις συνεργάστηκε με άλλους γνωστούς δωσίλογους όπως ο Αντώνης Δάγκουλας, ο Κισά Μπατζάκ και ο Μιχάλαγας. Πάνω από τη δεξιά τσέπη του χιτωνίου του υπήρχε ο γερμανικός αετός με τη ναζιστική σβάστικα.

Στα τέλη του 1945 άρχισαν να φθάνουν στην Ελλάδα μερικοί «Πουλικοί» από τη Γερμανία.

Όσο καιρό βρισκόταν εκτός Ελλάδας, ο αμετανόητος χιτλερικός και απότακτος αξιωματικός Γεώργιος Πούλος είχε αναπτύξει πλούσια δράση ως μέλος της ελληνικής ναζιστικής κυβέρνησης του Τσιρονίκου, αλλά και ως επικεφαλής του ένοπλου τμήματός του. Μετά την Λουμπλιάνα, ο διαβόητος Πούλος έφθασε στη Βιέννη, πρωτεύουσα της Αυστρίας, όπου εκφώνησε λόγους , προτείνοντας στους ακροατές του να καταταγούν στο ένοπλο τμήμα του και να πολεμήσει στο πλευρό της Ναζιστικής Γερμανίας εναντίον των Συμμάχων. Σε συνεργασία με τον Τσιρονίκο κατάφερε να στρατολογήσει μερικούς εργάτες και να τους ντύσει με την πράσινη στολή της γερμανικής στρατιωτικής αστυνομίας, έχοντας ως περιβραχιόνιο σε μαύρο χρώμα τον γερμανικό αετό και τον αγκυλωτό σταυρό του Χίτλερ. Στις 19 Μαΐου 1945 συνελήφθη στο Κίτσμπιχελ της Αυστρίας
22
Κάνω αναδημοσίευση ενός κειμένου από το site www.zougla.gr .



20 αγαπημένοι δίσκοι από τη ροκ και μέταλ μουσική (1970-1995)

Υπεύθυνος δημοσίευσης : Pirate
Πρώτη καταχώρηση : Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018, 13:28
http://www.zougla.gr/blog/article/1616963

Παραθέτουμε τα ονόματα 20 αγαπημένων δίσκων από τη ροκ (rock) και μέταλ μουσική (metal music) που κυκλοφόρησαν την περίοδο 1970 – 1995. Σας τα παρουσιάζουμε με αλφαβητική σειρά και όχι με σειρά αξιολόγησης.

AC/DC – The Razors Edge (1990)

Bathory - Twilight of the Gods (1991)

Black Sabbath ‎– Paranoid (1970)

Burzum - Hliđskjálf (1999)

Def Leppard - Hysteria (1987)

Great White - Shot In The Dark (1986)

Heavy Load - Stronger Than Evil (1983)

Jack Starr - Out Of The Darkness (1984)

Judas Priest - Sad Wings Of Destiny (1986)

Kingston Wall ‎– II (1993)

Led Zeppelin - Led Zeppelin IV (1971)

Lordian Guard ‎– Lordian Guard (1995)

Pink Floyd - The Wall (1979)

Rainbow - Stranger In Us All (1995)

Savatage - Gutter Ballet (1989)

Scorpions - In Trance (1975)

Sterling Cooke Force - Full Force (1984)

Twisted Sister ‎– Stay Hungry (1984)

Uriah Heep - Innocent Victim (1977)

W.A.S.P. – The Crimson Idol (1992)

23
Αναδημοσιεύω αυτό το κείμενο που το βρήκα στο www.zougla.gr .

2 Σεπτεμβρίου 1990. Η γέννηση της Υπερδνειστερίας

Υπεύθυνος δημοσίευσης : Pirate
Πρώτη καταχώρηση: Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018, 12:52
http://www.zougla.gr/blog/article/1616949


Σαν σήμερα, στις 2 Σεπτεμβρίου 1990 η Υπερδνειστερία (γνωστή και ως «Transnistria» ή «Pridnestrovian Moldavian Republic») κηρύσσεται μονομερώς σοβιετική δημοκρατία.

Η Υπερδνειστερία είναι περιοχή της Μολδαβίας στην Ανατολική Ευρώπη. Το κράτος αυτό είναι εκ των πραγμάτων ανεξάρτητο από τη Μολδαβία από τις 2 Σεπτεμβρίου του 1990, οπότε και διακήρυξε την ανεξαρτησία του και υποβοηθούμενο από Ρώσους, Κοζάκους και Ουκρανούς εθελοντές, καθώς και τη 14η Ρωσική (πρώην Σοβιετική) Στρατιά, νίκησε τις Μολδαβικές στρατιωτικές δυνάμεις στον Πόλεμο της Υπερδνειστερίας. Ενώ υπάρχει κατάπαυση του πυρός από το 1992, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αναγνωρίζει την Υπερδνειστερία ως περιοχή «παγωμένης διαμάχης». Η αυτοδιάθεσή της είναι διαφιλονικούμενη. Η Υπερδνειστερία συνεχίζει να ισχυρίζεται ανεξαρτησία και διατηρεί κυριαρχία στην περιοχή της. Σε δημοψήφισμα στις 17 Σεπτεμβρίου 2006 οι ψηφοφόροι της αυτοανακηρυγμένης Δημοκρατίας ψήφισαν με ποσοστό 93,1% υπέρ της ανεξαρτητοποίησής τους από τη Μολδαβία και της ένωσης με τη Ρωσία (με την οποία η περιοχή δεν συνορεύει).

Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (ΕΣΣΔ), οι εντάσεις μεταξύ της Μολδαβίας και της αποσχισθείσας Υπερδνειστερίας οδήγησαν σε στρατιωτική σύγκρουση που ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1992 και ολοκληρώθηκε με εκεχειρία τον Ιούλιο του 1992. Στο πλαίσιο της εν λόγω συμφωνίας, μια τριμερής Επιτροπή Κοινού Ελέγχου (Ρωσία, Μολδαβία και Υπερδνειστερία) επιβλέπει τις ρυθμίσεις ασφαλείας στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη, η οποία περιλαμβάνει είκοσι τοποθεσίες και στις δύο πλευρές του ποταμού. Παρόλο που η εκεχειρία έχει διατηρηθεί, η πολιτική κατάσταση της περιοχής δεν έχει επιλυθεί.

Η Υπερδνειστερία είναι μια μη αναγνωρισμένη αλλά ντε φάκτο ανεξάρτητη ημιπροεδρική δημοκρατία με τη δική της κυβέρνηση, κοινοβούλιο, στρατό, αστυνομία, ταχυδρομικό σύστημα, νόμισμα και πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων. Οι αρχές της Υπερδνειστερίας έχουν υιοθετήσει σύνταγμα, εθνικό ύμνο, σημαία (με κόκκινο και πράσινο χρώμα) και εθνόσημο. Είναι η μόνη χώρα που χρησιμοποιεί ακόμα το σφυροδρέπανο στη σημαία της. Τα σοβιετικά σύμβολα διατηρούνται ακόμα και σήμερα στην Υπερδνειστερία. Όλοι οι δρόμοι έχουν ονομασίες μεγάλων κομμουνιστών, όπως Λένιν, Μαρξ, Ρόζα Λούξεμπουργκ και σοβιετικών ηρώων όπως π.χ. Γκαγκάριν. Επίσης υπάρχουν αγάλματα του Λένιν και η αρχιτεκτονική των κτιρίων είναι βασισμένη στο σοσιαλιστικό ρεαλισμό.

Στο σημείο αυτό, θα παραθέσουμε μερικές πληροφορίες για το κράτος της Υπερδνειστερίας.

Πρωτεύουσα : Τιράσπολ (Tiraspol)
Επίσημες γλώσσες : Ρωσικά, Μολδαβικά, Ουκρανικά
Πολίτευμα : Ημιπροεδρική Δημοκρατία
Έκταση : 4.163 km˛
Πληθυσμός : 555.347 κάτοικοι (σύμφωνα με την απογραφή του 2004)
Νόμισμα : Ρούβλι Υπερδνειστερίας

Η οικονομία της χώρας βασίζεται σε ένα μείγμα βαριάς βιομηχανίας (παραγωγή χάλυβα), παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και παραγωγής (κλωστοϋφαντουργία), τα οποία μαζί αντιπροσωπεύουν περίπου το 80% της συνολικής βιομηχανικής παραγωγής.

Πρόεδρος της χώρας είναι ο Vadim Krasnoselsky, ο οποίος συγκέντρωσε ποσοστό ψήφων 62,30 % στις Προεδρικές Εκλογές του 2016.













24
Το κείμενο το βρήκα στη διεύθυνση
http://www.zougla.gr/blog/article/1613910
και σκέφτηκα να το αναδημοσιεύσω για ιστορικούς λόγους.


Οι πλαστογράφοι Σολζενίτσιν - Κόνκουεστ και τα αντικομμουνιστικά ψέματα

Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2018
Αναδημοσίευση του "Pirate" από το βιβλίο του Λούντο Μάρτενς.


Ο Σολζενίτσιν [Ρώσος λογοτέχνης, 1918 - 2008]




Θέλουμε να ανοίξουμε εδώ μια σύντομη παρένθεση για το έργο του Σολζενίτσιν. Ο άνθρωπος αυτός έγινε η επίσημη φωνή του 5% των τσαρικών, των αστών, των κερδοσκόπων, των κουλάκων, των προαγωγών, των μαφιόζων και των βλασοφικών που δίκαια διώχτηκαν από τη σοσιαλιστική εξουσία.

Ο Σολζενίτσιν, αυτός ο τσαρικός λογοτέχνης, έζησε ένα απάνθρωπο δίλημμα στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. Σοβινιστής καθώς ήταν, απεχθανόταν τους Γερμανούς κατακτητές. Όμως, μισούσε το σοσιαλισμό με ασύγκριτα πιο άγριο πάθος. Γι' αυτό, έκανε στοργικές σκέψεις για το στρατηγό Βλάσοφ, τον πιο διαβόητο συνεργάτη των ναζί. Αν ο Σολζενίτσιν αποδοκίμαζε κάπως το φλερτ του Βλάσοφ με τον Χίτλερ, χαιρέτιζε ωστόσο θερμά το μίσος του για τον μπολσεβικισμό.

Αφότου αιχμαλωτίστηκε, ο στρατηγός Βλάσοφ πρόδωσε την πατρίδα συνεργαζόμενος με τους ναζί. Ο Σολζενίτσιν πασχίζει να εξηγήσει και να δικαιολογήσει την προδοσία του πρώην διοικητή της 2ης Στρατιάς. Γράφει:

«Η 2η Στρατιά κρούσης βρίσκεται σε βάθος 75 χιλιομέτρων μέσα στις γραμμές του γερμανικού στρατού! Και εκείνη τη στιγμή είναι που οι τυχοδιώκτες του Γ ενικού Επιτελείου βρέθηκαν να μη διαθέτουν καθόλου αποθέματα σε άντρες και εφόδια. Ο στρατός έμεινε χωρίς ανεφοδιασμό και, παρ' όλ’ αυτά, δε δόθηκε στον Βλάσοφ η έγκριση να υποχωρήσει. (...). Ασφαλώς, υπήρξε προδοσία απέναντι στην πατρίδα! Ασφαλώς, υπήρξε εγωιστική και δόλια εγκατάλειψη. Όμως, από την πλευρά του Στάλιν. Απειρία και αμέλεια ως προς την προετοιμασία του πολέμου, σύγχυση και δειλία ως προς τη διεύθυνσή του, παράλογη θυσία στρατευμάτων και σωμάτων στρατού, με μοναδικό σκοπό τη διαφύλαξη της στραταρχικής του στολής - θα μπορούσε να υπάρξει πιο πικρή προδοσία από την πλευρά ενός ανώτατου στρατιωτικού διοικητή;».

Έτσι, ο Σολζενίτσιν αναλαμβάνει να υπερασπίσει τον προδότη Βλάσοφ απέναντι στον Στάλιν. Ας δούμε μια στιγμή τι πραγματικά συνέβη στις αρχές του 1942.
Διάφορα Σώματα Στρατού είχαν πάρει την εντολή να σπάσουν το γερμανικό αποκλεισμό του Λένινγκραντ. Αρκετά γρήγορα όμως, η επίθεση βάλτωσε και ο διοικητής του Μετώπου, ο Χόζιν, πήρε εντολή από το Γενικό Επιτελείο του Στάλιν να αποσύρει το στρατό του Βλάσοφ. Ο στρατάρχης Βασιλέφσκι γράφει:

«Ο Βλάσοφ, που δε διακρινόταν για τις μεγάλες διοικητικές ικανότητάς του και ήταν από τη φύση του ιδιαίτερα ασταθής και μικρόψυχος, παρέμενε σε πλήρη αδράνεια. Δεν έπαιρνε καμιά πρωτοβουλία για να βοηθήσει τα στρατεύματά του να επιχειρήσουν μια γρήγορη και διακριτική οπισθοχώρηση. (...) Μπορώ να επιβεβαιώσω, αναλαμβάνοντας όλη την ευθύνη, την αγωνία που εκδήλωνε κάθε μέρα ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής, ο Στάλιν, για την τύχη της 2ης Στρατιάς κρούσης, και τα μέτρα που θα μπορούσαν να παρθούν, ώστε να της προσφερθεί κάθε δυνατή βοήθεια, όπως μαρτυρούν μια σειρά γραπτές οδηγίες, τις οποίες υπαγόρευσε σ’ εμένα προσωπικά ο ίδιος ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής».

Ο Βλάσοφ πέρασε με το μέρος του εχθρού την ώρα που ένα σημαντικό τμήμα του στρατού του κατόρθωσε να διασπάσει το γερμανικό κλοιό και να διαφύγει.

Ρώσοι κατατάχτηκαν στο ναζιστικό στρατό για να πολεμήσουν το σοβιετικό λαό; Μα, λέει ο Σολζενίτσιν, είναι το εγκληματικό καθεστώς του Στάλιν που τους ώθησε!

«Μόνο το έσχατο όριο, το αποκορύφωμα της απελπισίας, το ακόρεστο μίσος προς το σοβιετικό καθεστώς τους είχαν οδηγήσει στις “μονάδες Βλάσοφ” της Βέρμαχτ».

Εξάλλου, λέει ο Σολζενίτσιν, οι βλασοφικοί συνεργάτες ήταν μάλλον αντικομμουνιστές παρά φιλοναζί.

«Μόλις το φθινόπωρο του 1944 άρχισαν να συγκροτούνται καθαρά βλασοφικές και αμιγώς ρωσικές μεραρχίες. Η πρώτη και τελευταία πράξη ανεξαρτησίας των βλασοφικών αυτών μεραρχιών ήταν να καταφέρουν ένα πλήγμα... στους Γερμανούς! Ο Βλάσοφ διέταξε τις μεραρχίες του να περάσουν απ’ την πλευρά των εξεγερμένων Τσέχων».

Πρόκειται για το παραμύθι που πούλησαν όλοι οι εγκληματίες ναζί των διαφόρων εθνικοτήτων: παραμονές της ήττας των Γερμανών φασιστών, όλοι ανακάλυψαν στον εαυτό τους μια κλίση προς «τον πατριωτισμό και την ανεξαρτησία» και θυμήθηκαν την «αντίστασή» τους στους Γερμανούς, για να βρουν προστασία κάτω από τα φτερά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού!

Ο Σολζενίτσιν δεν προσάπτει στους Γ ερμανούς ότι ήταν φασίστες, αλλά ότι ήταν ανόητοι και κοντόφθαλμοι φασίστες. Αν ήταν έξυπνοι, οι Γερμανοί ναζί θα είχαν αναγνωρίσει την αξία των Ρώσων συντρόφων τους στα όπλα και θα τους είχαν αναγνωρίσει μια κάποια αυτονομία.

«Κοντόφθαλμοι και αλαζόνες, οι Γερμανοί (τους βλασοφικούς) τους επέτρεψαν μόνο να πεθάνουν για το Ράιχ, χωρίς να τους επιτρέψουν να αναλογιστούν ένα ανεξάρτητο ρωσικό πεπρωμένο».

Ο πόλεμος μαινόταν ακόμα και ο ναζισμός απείχε πολύ απ’ το να ηττηθεί οριστικά, όταν ο Σολζενίτσιν άρχισε να οικτίρει τους συλληφθέντες βλασοφικούς εγκληματίες για την «απάνθρωπη» μοίρα τους! Περιγράφει μια σκηνή μετά την εκκαθάριση ενός ναζιστικού θύλακα στο σοβιετικό έδαφος.

«Είδα έναν άντρα πεζό, ντυμένο μ’ ένα γερμανικό παντελόνι, γυμνό από τη μέση και πάνω, όλο αίματα στο πρόσωπο, στο στήθος, στους ώμους και στην πλάτη. Μιλώντας με άψογη ρωσική προφορά, μου φώναξε να τον βοηθήσω. Ενας λοχίας τον ανάγκαζε να προχωράει, μαστιγώνοντάς τον. Ε, λοιπόν, φοβήθηκα να υπερασπίσω αυτόν το βλασοφικό απέναντι στο λοχία των Ειδικών Δυνάμεων. (...) Η εικόνα αυτή έμεινε για πάντα χαραγμένη στο μυαλό μου. Γιατί είναι σχεδόν το σύμβολο του Αρχιπελάγους Γκούλαγκ, θα μπορούσε να κοσμήσει το εξώφυλλο αυτού του βιβλίου».

Οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τον Σολζενίτσιν γι’ αυτή τη συγκλονιστική ομολογία: ο άνθρωπος που θα ενσάρκωνε κατά τον καλύτερο τρόπο τα «εκατομμύρια θύματα του σταλινισμού» είναι συνεργάτης των ναζί!

Μια παράνομη αντικομμουνιστική οργάνωση στον Κόκκινο Στρατό

Οι εκκαθαρίσεις στον Κόκκινο Στρατό παρουσιάζονται συχνά ως πράξεις τυφλής καταστολής, που σημαδεύτηκαν από την παραφροσύνη και την αυθαιρεσία. Υποστηρίζεται ότι επρόκειτο για εξ ολοκλήρου χαλκευμένες υποθέσεις που σκοπό είχαν να διασφαλίσουν την προσωπική δικτατορία του Στάλιν.

Ποια όμως ήταν η πραγματικότητα;

‘Ενα συγκεκριμένο και εξαιρετικά ενδιαφέρον παράδειγμα μας επιτρέπει να αντιληφθούμε ορισμένες ουσιαστικές πλευρές της.
Ένας συνταγματάρχης του σοβιετικού στρατού, ο Γκ. Α. Τοκάγεφ, πέρασε στην πλευρά των Άγγλων το 1948. Έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Σύντροφος X, πραγματικό χρυσωρυχείο γι’ αυτόν που επιζητεί να αντιληφθεί την πολυπλοκότητα της πάλης μέσα στο Κόμμα των μπολσεβίκων.
Μηχανολόγος μηχανικός, ειδικευμένος στην αεροναυτική, ο Τοκάγεφ διετέλεσε, από το 1937 ως το 1948, πολιτικός γραμματέας του μεγαλύτερου κλάδου του Κόμματος, της Αεροπορικής Ακαδημίας Ζουκόφσκι. Συγκαταλεγόταν, επομένως, στα ανώτερα στελέχη.

Όταν μπήκε στο Κόμμα το 1931, σε ηλικία 22 χρόνων, ο Τοκάγεφ ήταν ήδη μέλος μιας παράνομης αντικομμουνιστικής οργάνωσης. Επικεφαλής της οργάνωσής του βρισκόταν ένας ανώτερος αξιωματικός του Κόκκινου Στρατού, ευυπόληπτο μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του μπολσεβίκικου Κόμματος, αυτός που ο Τοκάγεφ αποκαλεί Σύντροφο X. Η παράνομη ομάδα πραγματοποιούσε μυστικές συσκέψεις, υιοθετούσε αποφάσεις και έστελνε ειδικούς απεσταλμένους σε όλη τη χώρα.

Στο βιβλίο του, που εκδόθηκε το 1956, αναπτύσσει τις πολιτικές ιδέες της παράνομης ομάδας του.

Η ανάγνωση των κυριότερων σημείων του πολιτικού προγράμματος αυτής της οργάνωσης είναι άκρως διαφωτιστική.

Ο Τοκάγεφ παρουσιάζεται πρώτα απ’ όλα ως «φιλελεύθερος και επαναστάτης δημοκράτης».

Ήμασταν, βεβαιώνει, «οι εχθροί κάθε ανθρώπου που σκεφτόταν να διαιρέσει τον κόσμο σε “εμείς” και “αυτοί”, σε κομμουνιστές και αντικομμουνιστές».

Η ομάδα του Τοκάγεφ «διακηρύσσει το ιδανικό της παγκόσμιας αδελφοσύνης» και «θεωρεί το χριστιανισμό ως ένα από τα μεγάλα συστήματα πανανθρώπινων αξιών».

Η ομάδα Τοκάγεφ είναι υπέρμαχη του αστικού καθεστώτος που εγκαθιδρύθηκε από την επανάσταση του Φλεβάρη.

«Η επανάσταση του Φλεβάρη αντιπροσώπευε τουλάχιστον μια μικρή σπίθα δημοκρατίας που μαρτυρούσε μια υπολανθάνουσα πίστη στη δημοκρατία για τον απλό άνθρωπο».

Μέσα στην ομάδα Τοκάγεφ κυκλοφορεί η εφημερίδα των μενσεβίκων που εκδίδεται στο εξωτερικό, η Σοτσιαλιστίτσεσκι Βέ-στνικ, και το βιβλίο του μενσεβίκου Γ. Αάρονσον Η αυγή της κόκκινης τρομοκρατίας.Ο Τοκάγεφ αναγνωρίζει τη συγγένεια ανάμεσα στην αντικομμουνισπκή του οργάνωση και στη διεθνή σοσιαλδημοκρατία.

«Το επαναστατικό δημοκρατικό κίνημα συγγενεύει με τους δημοκρατικούς σοσιαλιστές. Είχα στενή συνεργασία με πολλούς πεισμένους σοσιαλιστές, όπως ο Κουρτ Σούμαχερ. Ονόματα όπως Άτλι, Μπέβιν, Σπάακ και Μπλουμ σημαίνουν κάτι για την ανθρωπότητα».

Ο Τοκάγεφ αγωνίζεται επίσης για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» όλων των αντικομμουνιστών.

«Για μας, δεν υπήρχε πιο σημαντικό και πιο επείγον καθήκον για την ΕΣΣΔ από τον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για το άτομο»/

Ο πολυκομματισμός και η διάσπαση της ΕΣΣΔ σε ανεξάρτητες δημοκρατίες είναι δύο ουσιαστικά σημεία του προγράμματος των συνωμοτών.

Η ομάδα του Τοκάγεφ, που η πλειονότητα των μελών της ήταν προφανώς εθνικιστές από την περιοχή του Καυκάσου, είχε εκφράσει τη σύμφωνη γνώμη της για ένα σχέδιο του Ενουκίτζε που «απέβλεπε στην εξόντωση του σταλινισμού ως τις ρίζες του και που θα αντικαταστούσε την αντιδραστική ΕΣΣΔ του Στάλιν με μια “ελεύθερη ένωση ελεύθερων λαών”. Η χώρα θα διαιρούνταν ευθύς εξαρχής σε δέκα φυσικές περιοχές: τα Ενωμένα Κράτη του Βόρειου Καύκασου, τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Ουκρανίας, τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Μόσχας, της Σιβηρίας κλπ.».

Καταστρώνοντας στη διάρκεια του 1939 ένα σχέδιο για την ανατροπή της κυβέρνησης του Στάλιν, η ομάδα του Τοκάγεφ ετοιμάζεται να «αναζητήσει υποστήριξη από το εξωτερικό, ιδιαίτερα από τη Β' Διεθνή, και να εκλέξει μια νέα Συντακτική Συνέλευση, το πρώτο μέτρο της οποίας θα ήταν να θέσει τέλος στο μονοκομματικό σύστημα».

Τέλος, ο Τοκάγεφ είναι της γνώμης ότι η Αγγλία «είναι η πιο ελεύθερη και η πιο δημοκρατική χώρα στον κόσμο». Και μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο:

«Οι φίλοι μου κι εγώ είχαμε εξελιχθεί σε μεγάλους θαυμαστές των Ηνωμένων Πολιτειών».

Με αρκετή έκπληξη διαπιστώνουμε ότι έχουμε εδώ, σχεδόν σημείο προς σημείο, το πρόγραμμα του κυρίου Γκορμπατσόφ. Οι ιδέες που υπερασπιζόταν στα 1931-1948 αυτή η παράνομη αντικομμουνιστική οργάνωση, αναβίωσαν στην κορυφή του Κόμματος από το 1985.0 Γκορμπατσόφ κατήγγειλε ότι ο κόσμος έχει διαιρεθεί σε σοσιαλισμό και καπιταλισμό και ασπάστηκε τις «παγκόσμιες αξίες». Την προσέγγιση με τη σοσιαλδημοκρατία, ο Γκορμπατσόφ την εγκωμίαζε φανερά από το 1986. Ο πολυκομματισμός έγινε πραγματικότητα στην ΕΣΣΔ το 1989. Ότι η επανάσταση του Φλεβάρη είχε φέρει στη Ρωσία «τη δημοκρατική ελπίδα», ο Γέλτσιν το υπενθύμισε πρόσφατα στον κύριο Σιράκ. Η μετατροπή της «αντιδραστικής Σοβιετικής Ενωσης» σε Ενωση Ελεύθερων Δημοκρατιών υλοποιήθηκε...

Όταν όμως το 1935 ο Τοκάγεφ έδινε μάχη για το πρόγραμμα που εφαρμόστηκε πενήντα χρόνια αργότερα από τον Γ κορμπατσόφ, είχε συνείδηση του ότι ξεκινούσε έναν αγώνα ζωής ή θανάτου με την μπολσεβίκικη ηγεσία.

«Το καλοκαίρι του 1935, εμείς οι αντιπολιτευόμενοι, στρατιωτικοί αλλά και πολίτες, αντιλαμβανόμασταν απόλυτα ότι είχαμε ξεκινήσει έναν αγώνα ζωής ή θανάτου».

Ποιοι μετέχουν στην παράνομη ομάδα του Τοκάγεφ;

Πρόκειται κατά κύριο λόγο για αξιωματικούς του Κόκκινου Στρατού, συνήθως νεαρούς αξιωματικούς, απόφοιτους των στρατιωτικών ακαδημιών.

Ο αρχηγός του, του οποίου δεν αναφέρει το όνομα, ο «σύντροφος X», ανώτερος αξιωματικός, είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής σ’ όλη τη διάρκεια των δεκαετιών του ’30 και του ’40.

Ο Ριτς, υποπλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού, είναι ο αρχηγός του παράνομου κινήματος στο στόλο της Μαύρης Θάλασσας. Τέσσερις φορές διαγράφηκε από το Κόμμα, τέσσερις φορές επανεντάχθηκε.

Οι στρατηγοί Οσεπιάν -υπαρχηγός της πολιτικής διοίκησης των Ένοπλων Δυνάμεων!- και Άλξνις συγκαταλέγονται στους κύριους υπεύθυνους της παράνομης οργάνωσης. Συνδέονται στενά με το στρατηγό Κασίριν. Και οι τρεις συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν ενόσω εκδικαζόταν η υπόθεση Τουχατσέφσκι.

Μερικά άλλα ονόματα: Ο αντισυνταγματάρχης Γκάι, σκοτώθηκε το 1936 στη διάρκεια μιας ένοπλης αναμέτρησης με την αστυνομία. Ο συνταγματάρχης Κοσμοντεμιάνσκι που «είχε επιχειρήσει μια ηρωική αλλά πρώιμη απόπειρα ανατροπής της ολιγαρχίας του Στάλιν». Ο αντιστράτηγος Τοντόρσκι, διοικητής της Ακαδημίας Ζουκόφσκι, και ο Σμολένσκι, επίτροπος μεραρχίας, υποδιοικητής της ίδιας Ακαδημίας, υπεύθυνος πολιτικών υποθέσεων.

Στην Ουκρανία, η ομάδα στηρίζεται στον Νικολάι Γκενεράλοφ, που ο Τοκάγεφ συνάντησε το 1931 σε μια παράνομη σύσκεψη στη Μόσχα, και στον Λέντζερ. Και οι δύο συνελήφθησαν στο Ντνιπροπετρόφσκτο 1936.

Η Κάτια Οκμαν, κόρη ενός παλιού μπολσεβίκου που ήρθε σε ρήξη με το Κόμμα στις αρχές της επανάστασης, και η Κλάβα Γεριόμενκ
25
Ιστορία και Ιδεολογία. / Η παραλίγο Ένωση Ελλάδας – Αλβανίας
« Last post by antimilitarist21 on August 25, 2018, 03:38:49 pm »
Η παραλίγο Ένωση Ελλάδας – Αλβανίας


Αναδημοσιεύω το συγκεκριμένο ιστορικό κείμενο, το οποίο βρήκα στην παρακάτω διεύθυνση
http://www.zougla.gr/blog/article/1610860

Υπεύθυνος δημοσίευσης : Pirate
Πρώτη καταχώρηση: Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018



Ένα άγνωστο σε πολλούς κεφάλαιο της νεότερης ελληνικής ιστορίας είναι οι προσπάθειες που έγιναν για τη δημιουργία ενός ελληνο-αλβανικού κράτους. Θα αναφέρουμε εν συντομία δύο από αυτές τις προσπάθειες. Τις δύο που έφθασαν πολύ κοντά στο να γίνουν πραγματικότητα.

Η πρώτη από αυτές ήταν την περίοδο 1925-1926, δηλαδή την περίοδο της Δικτατορίας του Πάγκαλου. Ο στρατιωτικός Θεόδωρος Δ. Πάγκαλος, βενιζελικός και φανατικός αντικομμουνιστής, είχε αρβανίτικη καταγωγή και φιλικά αισθήματα για τον αλβανικό λαό. Την περίοδο που είχε την εξουσία, έστειλε στα Τίρανα τον (αρβανίτικης καταγωγής) αντιστράτηγο Αλέξανδρο Κοντούλη για διάφορες συζητήσεις (φανερές και μυστικές) με την αλβανική κυβέρνηση και για να υπογράψει ορισμένες συμβάσεις. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Πάγκαλος έγραψε ότι οι Αλβανοί «είναι ιστορικώς αποδεδειγμένον ότι είναι Ιλλυριοί, απόγονοι των Πελασγών και συνεπώς αδελφή φυλή των αρχαίων φυλών, αίτινες από Βορρά κατελθούσαι, απετέλεσαν τους πρώτους κατοίκους της Ελλάδος.» .

Η προσπάθεια για την ένωση της Ελλάδας και της Αλβανίας τελικά δεν έγινε πραγματικότητα, καθώς η δικτατορική κυβέρνηση Πάγκαλου ανατράπηκε τον Αύγουστο του 1926 από το στρατιωτικό Γεώργιο Κονδύλη.

Μερικά χρόνια αργότερα, την περίοδο της γερμανικής κατοχής έγινε άλλη μια προσπάθεια δημιουργίας δυαδικού – ομοσπονδιακού κράτους που θα αποτελείτο από την Ελλάδα και την Αλβανία. Συγκεκριμένα, το 1944, επί δωσιλογικής – κατοχικής κυβέρνησης Ιωάννη Ράλλη, μια αλβανική επιτροπή επισκέφτηκε την Ελλάδα, υπό συνθήκες μυστικότητας, προκειμένου να υποβάλει ένα αίτημα ένωσης των δύο χωρών. Η πρώτη συνάντηση της αλβανικής επιτροπής με κάποιο Έλληνα έγινε στη Μακεδονία το Φεβρουάριο του 1944 με το συνταγματάρχη Αθανάσιο Χρυσοχόου. Ο Χρυσοχόου (1890-1967) είχε ηπειρώτικη καταγωγή και ήταν συνεργάτης των Γερμανών κατακτητών, φανατικός αντικομμουνιστής και διορισμένος Γενικός Επιθεωρητής Νομαρχιών Μακεδονίας και Θράκης. Κατέγραψε το περιεχόμενο της συνομιλίας που είχε με τα μέλη της αλβανικής επιτροπής, το έβαλε σε φάκελο και έστειλε το φάκελο στην Αθήνα για να παραδοθεί στα χέρια του κατοχικού πρωθυπουργού. Ο Ιωάννης Ράλλης (1878-1946), γνωστός πολιτικός της δεξιάς παράταξης και αντικομμουνιστής, παρέλαβε το φάκελο, ενημερώθηκε για το ζήτημα και είδε θετικά τη δημιουργία ενός ελληνο-αλβανικού κράτους. Παράλληλα, έλαβαν αντίγραφα και οι πολιτικοί αρχηγοί και εκπρόσωποι πολιτικών αρχηγών (Σοφούλης, Καφαντάρης, Στεφανόπουλος, Χλωρός, Παπανδρέου, Μυλωνάς κ.α.), καθώς και η ελληνική κυβέρνηση που βρισκόταν στο Κάιρο.

Ακολούθησαν και άλλες συναντήσεις και συνομιλίες των δύο πλευρών, όπως π.χ. η συνάντηση του Τζαβήτ Λεσκοβίκου (απεσταλμένου της αλβανικής κυβέρνησης) με το Χρυσοχόου στη Θεσσαλονίκη στις 16 Μαΐου 1944. Δεν κατέστη δυνατό να τηρηθεί απόλυτη μυστικότητα και εχεμύθεια, με αποτέλεσμα να υπάρξουν κάποιες αντιδράσεις προς το ενδεχόμενο ελληνο-αλβανικής συμφωνίας. Ο Χρυσοχόου αναφέρει ότι και οι δύο πλευρές είδαν θετικά το ενδεχόμενο Ελληνοαλβανικής Ένωσης, με εξαίρεση κάποιους Βορειοηπειρώτες καθώς και την αλβανική κομμουνιστική παράταξη.

Επίσης, ο Χρυσοχόου έγραψε ότι τον Αύγουστο του 1944 : «ο πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης μου διεμήνυσεν ότι, μορφώσας πλέον την πεποίθησιν ότι το εθνικόν συμφέρον επέβαλλε να πραγματοποιηθή η ελληνοαλβανική συμφωνία διά την ένωσιν των δύο χωρών, αλλά και αποκαμών ν’ αναμένη την συμφωνίαν των λοιπών πολιτικών αρχηγών της χώρας, έλαβεν απόφασιν να προχωρήση μόνος εις την συνεννόσιν και εζήτησε την μετάβασιν προς τούτο εις Αθήνας του Τζαβήτ Λεσκοβίκου.» .

Κάποιοι απρόβλεπτοι παράγοντες όπως π.χ. η διαφυγή πολλών Ελλήνων πολιτικών εκτός Ελλάδας για να συμμετάσχουν στο Συνέδριο του Λιβάνου, διάφορες καθυστερήσεις στις ελληνο-αλβανικές επαφές, κάποια χρονοβόρα γραφειοκρατικά ζητήματα, η κυβερνητική κρίση στην Αλβανία και η άρνηση των (ανήσυχων για τις εξελίξεις) Γερμανών να επιτρέψουν στο Λεσκοβίκου να πάει στην Αθήνα για να συναντηθεί με το Ράλλη, δεν επέτρεψαν την ολοκλήρωση των πολύμηνων επαφών και την υπογραφή συμφωνίας, παρότι υπήρχε σαφής πρόθεση και των δύο πλευρών για την ένωση της Ελλάδας και της Αλβανίας.
26
Ιστορία και Ιδεολογία. / Re: ΠΑΛΑΙΟΠΑΣΟΚΙΚΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ
« Last post by ΠΑΣΟΚΙLLER 88 on June 25, 2018, 10:06:33 pm »
AIMA-TIMH-KAΠΕΤΑΝ ΕΡΜΗ


27
Καφενείο των φιλάθλων / ΑΕΚΑΡΑ ΡΕ
« Last post by AEKARA on April 21, 2018, 12:21:52 pm »
ΚΑΙ ΟΛΟ ΚΛΑΙΝΕ ΤΑ[/color] αελάκια
ΣΤΟΥ ΟΑ ΣΤΟΥ ΟΑΚΑ ΤΑ ΣΚΑΛΑΚΙΑ

ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΡΕ ΤΥΡΙΑ
ΕΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΙΕΙ!!!
28
Γενική Συνέλευση / ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ 4
« Last post by WEBWAR88 on January 12, 2018, 10:55:38 pm »
29
Στρατος: Οι μισοι και παραπανω προσπαθουν να μην υπηρετησουν και οσοι υπηρετουν βαζουν βυσμα για μεταθεση κοντα στο σπιτακι τους (θεμιτο).
Εκκλησια: Προσφατες ερευνες αποκαλυψαν πως οι τακτικα εκκλησιαζομενοι Ελληνες ειναι μεταξυ 15-20% οσων δηλωνουν Χριστιανοι Ορθοδοξοι (αναπαντεχο).
Παιδεια: Ισως ο χωρος με την μεγαλυτερη παραδοση αριστεροκρατιας απο καθε αλλο κλαδο στην Ελλαδα ,σημερα δε αποτελει μαυροκοκκινο φυτωριο (αναμενομενο).


[imghttp://cdn.cnngreece.gr/media/com_news/story/2018/01/04/112134/main/roybi.jpg][/img]


ΠΗΓΗ:
http://www.defence-point.gr/news/mrb-provlimatizoun-i-tasis-pedia-to-stratevma-i-ekklisia
30
Γενική Συνέλευση / Re: Θέλετε WebWar 5;
« Last post by wanherr on January 04, 2018, 09:53:28 pm »
Μάγκες μου, άνοιξε το νέο WEBWAR με πρωτοβουλία αρκετών παλιών webwarιτών, αφού αυτό εδώ είναι κλασμένο απ'το Θεό. Πρέπει να μπείτε να στηρίξετε αυτήν την προσπάθεια, ώστε να αναστηλώσουμε και πάλι το Ναό/Βόθρο μας.

Webwar Reloaded:

https://webwarreal.createaforum.com/index.php

Από ορισμένους βετεράνουν του μπλογκ που σιχάθηκαν την αδράνεια και επιζητούν τη μάζωξη της παλιάς καλής παρέας/συντροφιάς.
Pages: 1 2 [3] 4 5 ... 10