Recent Posts

Pages: 1 [2] 3 4 ... 10
11
Ιστορία και Ιδεολογία. / Re: Λόγος του Στάλιν στις 9-2-1946
« Last post by antimilitarist21 on September 22, 2018, 04:15:57 pm »
..... Κόκκινος στρατός είναι ένας στρατός πρώτης γραμμής και πολλοί θα μπορούσαν να διδαχθούν πολλά απ αυτόν. (Θύελλα από χειροκροτήματα).

Έτσι με συγκεκριμένα στοιχεία αντιλαμβανόμαστε τη νίκη της χώρας μας ενάντια στους εχθρούς της.

Αυτά είναι τα βασικά συμπεράσματα από τον πόλεμο.

Θα ήταν λάθος να σκεφτούμε πως μια ιστορική νίκη σαν αυτή που κερδίσαμε, μπορεί να κατακτηθεί χωρίς προκαταρκτική προετοιμασία ολόκληρης της χώρας για ενεργό άμυνα. Και δε θάτανε μικρότερο λάθος να νομίσουμε πως μια τέτοια προετοιμασία μπορεί να γίνει μέσα σε τρία τέσσερα χρόνια. Ακόμα μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να ισχυρισθούμε ότι κερδίσαμε τη νίκη μόνο χάρη στη γενναιότητα του στρατού μας. Δίχως γενναιότητα είναι φυσικά αδύνατο να κερδιθεί η νίκη. Μα και μόνη της η γενναιότητα δε φτάνει για να καταβληθεί ένας εχθρός που έχει πολυάριθμο στρατό, πρώτης τάξης εξοπλισμό, καλά εκπαιδευμένα στελέχη αξιωματικών και άφθονο εφοδιασμό. Για να αντέξουμε στο χτύπημα ενός τέτοιου εχθρού, να του αντισταθούμε κ έπειτα να του επιφέρουμε πλήρη ήττα, έπρεπε να υπάρχει εκτός από την παραδειγματική γενναιότητα των στρατευμάτων μας, πέρα για πέρα σύγχρονος εξοπλισμός και σε αρκετή ποσότητα, ακόμα καλά οργανωμένος εφοδιασμός πάλι σε αρκετή ποσότητα. Γι αυτό όμως ήταν απαραίτητο να υπάρχουν και να υπάρχουν σε αρκετή ποσότητα, ορισμένα βασικά πράγματα, όπως: μέταλλα για την παραγωγή όπλων, πολεμοφοδίων, για τον εφοδιασμό των επιχειρήσεων, καύσιμα για τις επιχειρήσεις και τις μεταφορές, βαμβάκι για την παραγωγή ιματισμού, σιτάρι για τον εφοδιασμό του στρατού.

Μπορούμε να βεβαιώσουμε πως πριν μπούμε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είχαμε εξασφαλίσει τις απαραίτητες υλικές δυνατότητες, που απαιτούνται για να ικανοποιηθούν βασικά αυτές οι ανάγκες; Νομίζω πως μπορούμε να το βεβαιώσουμε. Για να ετοιμασθεί αυτό το μεγαλεπήβολο έργο χρειάστηκαν τρία πεντάχρονα σχέδια ανάπτυξης της εθνικής μας οικονομίας. Αυτά ακριβώς τα τρία πεντάχρονα σχέδια μας βοήθησαν να δημιουργήσουμε τις υλικές αυτές δυνατότητες. Η χώρα μας ήταν πολύ καλύτερα προετοιμασμένη πριν αρχίσει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος το 1941, απ ότι ήταν πριν αρχίσει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος το 1913.

Ποιες ήταν οι υλικές δυνατότητες της χώρας μας στις παραμονές του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου:

Για να σας βοηθήσω να κατατοπιστείτε εντελώς πάνω στο ζήτημα αυτό, θα σας κάνω μια σύντομη έκθεση για τη δράση του Κομμουνιστικού κόμματος στον τομέα της προετοιμασίας της χώρας για την ενεργό άμυνα.

Αν πάρουμε τις στατιστικές του 1940 στις παραμονές του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου και τις συγκρίνουμε με τις στατιστικές του 1913 στις παραμονές του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, θάχουμε την παρακάτω εικόνα:

Στο 1913 η χώρα μας είχε παράγει: 4.220.000 τόνους χυτοσίδερο, 4.230.000 τόνους ατσάλι, 29.000.000 τόνους κάρβουνο, 9.000.000 τόνους πετρέλαιο, 21.600.000 τόνους σιτηρά για την αγορά, 740.000 τόνους αξεκόκκιστο βαμβάκι.

Αυτές ήταν οι υλικές δυνατότητες της χώρας μας και μ αυτές είχε μπει στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Αυτή ήταν η οικονομική βάση της παλιάς Ρωσίας, που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη διεξαγωγή του πολέμου.

Στο 1940 η χώρα μας είχε παράγει: 15.000.000 τόνους χυτοσίδερο (δηλαδή 4-5 φορές περισσότερο από το 1913), 166.000.000 κάρβουνο (δηλαδή 5,5 φορές περισσότερο από το 1913), 31.000.000 τόνους πετρέλαιο (3,5 φορές περισσότερο από το 1913), 38.300.000 τόνους σιτηρά για την αγορά (17.000.000 τόνους περισσότερα από το 1913), 2.700.000 τόνους αξεκόκκιστο βαμβάκι (3,5 φορές περισσότερο από το 1913).

Αυτές ήταν οι υλικές δυνατότητες της χώρας μας όταν μπήκε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Η διαφορά όπως βλέπετε, είναι κολοσσιαία.

Τέτοια πρωτοφανέρωτη αύξηση της παραγωγής δε μπορεί να θεωρηθεί σαν απλή και συνηθισμένη εξέλιξη της χώρας από την καθυστέρηση προς την πρόοδο. Αυτό ήταν ένα άλμα που μετέβαλε την πατρίδα μας από χώρα καθυστερημένη σε χώρα πρωτοπόρα, από χώρα αγροτική σε χώρα βιομηχανική.

Ο ιστορικός αυτός μετασχηματισμός πραγματοποιήθηκε μέσα σε τρία πεντάχρονα σχέδια, που άρχισαν από το 1928. Ως τότε ήμασταν απασχολημένοι να ανορθώσουμε την καταστρεμμένη βιομηχανία και να επουλώσουμε τις πληγές, που μας άνοιξε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος και ο εμφύλιος πόλεμος. Αν λάβουμε υπόψη μας ότι το πρώτο πεντάχρονο εκπληρώθηκε μέσα σε τέσσερα χρόνια και ότι το τρίτο πεντάχρονο σχέδιο το διέκοψε ο πόλεμος στον τέταρτο χρόνο του, βγαίνει το συμπέρασμα πως για να μετατραπεί η χώρα μας από αγροτική σε βιομηχανική χρειάστηκαν συνολικά δεκατρία περίπου χρόνια.

Πρέπει να ομολογήσουμε πως το διάστημα των δεκατριών χρόνων είναι ένα απίστευτα σύντομο χρονικό όριο για την πραγματοποίηση ενός τέτοιου κολοσσιαίου έργου.

Κι αυτό ακριβώς εξηγεί τις αλληλοσυγκρουόμενες γνώμες, που κατάκλυσαν τον ξένο τύπο ύστερα από τη δημοσίευση αυτών των αριθμών. Οι φίλοι μας αποφάνθηκαν ότι έγινε θαύμα. Όσοι πάλι δε θέλουν το καλό μας, ονόμασαν τα πεντάχρονα σχέδια μπολσεβίκικη προπαγάνδα και κόλπα της Τσέκας. Επειδή όμως στον κόσμο δε γίνονται θαύματα και η Τσέκα δεν είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μεταβάλλει τους νόμους της κοινωνικής εξέλιξης, η κοινή γνώμη του εξωτερικού αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με τα γεγονότα.

Με τη βοήθεια ποιας πολιτικής το Κομμουνιστικό κόμμα κατόρθωσε να εξασφαλίσει στη χώρα τις υλικές αυτές δυνατότητες σε τόσο σύντομο χρονικά διάστημα;

Πρώτα απ όλα με τη βοήθεια της σοβιετικής πολιτικής της εκβιομηχάνισης της χώρας.

Η σοβιετική μέθοδος της εκβιομηχάνισης διαφέρει ριζικά από την κεφαλαιοκρατική μέθοδο. Στις κεφαλαιοκρατικές χώρες η εκβιομηχάνιση αρχίζει συνήθως από την ελαφριά βιομηχανία. Επειδή για την ελαφριά βιομηχανία χρειάζονται μικρότερες τοποθετήσεις κεφαλαίων και το κεφάλαιο κυκλοφορεί πιο γρήγορα και αποκομίζει πιο εύκολα κέρδη παρά στη βαριά βιομηχανία, η ελαφριά βιομηχανία είναι ο πρώτος αντικειμενικός σκοπός της εκβιομηχάνισης. Μόνο αφού περάσει πολύς καιρός και η ελαφριά βιομηχανία συσσωρεύσει κέρδη και τα συγκεντρώσει στις τράπεζες, τότε μόνο έρχεται η σειρά της βαριάς βιομηχανίας και αρχίζει η βαθμιαία διοχέτευση των συσσωρεύσεων στη βαριά βιομηχανία για να δημιουργηθούν οι όροι της ανάπτυξής της. Αυτό όμως είναι μια μακρόχρονη πορεία που απαιτεί ολόκληρες δεκαετίες και όλο αυτό το χρονικό διάστημα πρέπει κανείς να περιμένει ώσπου ν αναπτυχθεί η ελαφριά βιομηχανία και να φυτοζωεί χωρίς βαριά βιομηχανία. Καταλαβαίνουμε πως το Κομμουνιστικό κόμμα δε μπορούσε να ακολουθήσει αυτό το δρόμο. Το κόμμα ήξερε πως ο πόλεμος έρχεται, πως χωρίς βαριά βιομηχανία δε μπορεί να υπάρξει άμυνα της χώρας, πως πρέπει να καταπιαστούμε το γρηγορότερο με την ανάπτυξη της βαριάς βιομηχανίας και πως η αργοπορία στον τομέα αυτό σημαίνει ήττα μας. Το κόμμα θυμόταν τα λόγια του Λένιν, πως δίχως βαριά βιομηχανία είναι αδύνατο να υπερασπιστούμε την ανεξαρτησία της χώρας, πως δίχως βαριά βιομηχανία μπορεί να καταστραφεί το σοβιετικό σύστημα. Γι αυτό το Κομμουνιστικό κόμμα της χώρας μας δεν ακολούθησε το συνηθισμένο δρόμο της εκβιομηχάνισης και άρχισε το έργο της εκβιομηχάνισης της χώρας πρώτα από την ανάπτυξη της βαριάς βιομηχανίας. Το έργο αυτό ήταν πολύ δύσκολο, όχι όμως και ακατόρθωτο. Πολύ μας βοήθησε στο έργο μας η εθνικοποίηση της βιομηχανίας και των τραπεζών, που έδωσε τη δυνατότητα να συγκεντρωθούν και να διοχετευθούν γρήγορα τα μέσα στη βαριά βιομηχανία.

Δε χωρεί αμφιβολία πως δίχως αυτό θάταν αδύνατο να πετύχουμε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα τη μετατροπή της χώρας μας σε βιομηχανική χώρα.

Δεύτερο σημείο ήταν η βοήθεια που μας έδωσε η συλλογική συνεταιριστική οργάνωση (κολλεχτιβοποίηση) της αγροτικής οικονομίας.
12
Ιστορία και Ιδεολογία. / Λόγος του Στάλιν στις 9-2-1946
« Last post by antimilitarist21 on September 22, 2018, 04:13:26 pm »
Στις 9 Φεβρουαρίου 1946 ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης (ΕΣΣΔ) Στάλιν μίλησε στους εκλογείς της εκλογικής του περιφέρειας, σε συγκέντρωσή τους στο Μεγάλο θέατρο της Μόσχας.

Παραθέτω το λόγο που εκφώνησε.

ΣΤΑΛΙΝ: Λόγος στους εκλογείς μου (1946)

Σύντροφοι,

   Πέρασαν οχτώ χρόνια από τις προηγούμενες εκλογές για το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Η περίοδος αυτή ήταν πλούσια σε αποφασιστικά γεγονότα. Τα πρώτα τέσσερα χρόνια πέρασαν με την εντατική δουλειά των σοβιετικών ανθρώπων για την πραγματοποίηση του τρίτου πεντάχρονου σχεδίου. Τα υπόλοιπα τέσσερα χρόνια τα γέμισαν τα γεγονότα του πολέμου ενάντια στους γερμανούς και γιαπωνέζους επιδρομείς, τα γεγονότα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου.

   Δε χωρεί αμφιβολία ότι ο πόλεμος είναι το σημαντικότερο γεγονός της περιόδου που πέρασε.

   Θα ήταν σφάλμα να νομίζουμε πως ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ήρθε ξαφνικά, ή ήρθε σαν αποτέλεσμα των σφαλμάτων που έκαναν τούτοι ή εκείνοι οι πολιτικοί ηγέτες των κρατών, αν και δε χωρεί αμφιβολία πως έχουν γίνει σφάλματα. Ο πόλεμος γεννήθηκε σαν αναπόφευκτη συνέπεια της ανάπτυξης των διεθνών οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων του σύγχρονου μονοπωλιακού καπιταλισμού. Οι μαρξιστές δεν έπαψαν να τονίζουν ότι το κεφαλαιοκρατικό σύστημα της παγκόσμιας οικονομίας κρύβει μέσα του τα στοιχεία της γενικής κρίσης και της ένοπλης σύγκρουσης, ότι ακριβώς γι αυτό η ανάπτυξη του παγκόσμιου καπιταλισμού στην εποχή μας δε συντελείται με ομαλή και ρυθμική κίνηση προς τα εμπρός, αλλά με κρίσεις και πολεμικές καταστροφές. Η ανισόμετρη ανάπτυξη των κεφαλαιοκρατικών χωρών οδηγεί με τον καιρό στην απότομη παραβίαση της ισορροπίας του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος, οπότε η ομάδα εκείνη των κεφαλαιοκρατικών χωρών που θεωρεί τον εαυτό της λιγότερο εξασφαλισμένο σε πρώτες ύλες και αγορές για προϊόντα της, προσπαθεί συνήθως ν αλλάξει την κατάσταση και να ξαναμοιράσει προς όφελός της τις σφαίρες επιρροής, χρησιμοποιώντας την ένοπλη δύναμη. Αποτέλεσμα αυτού του φαινομένου είναι το χώρισμα του κεφαλαιοκρατικού κόσμου σε δυο εχθρικά στρατόπεδα και ο πόλεμος ανάμεσά τους.

   Θα ήταν ίσως δυνατό ν αποφευχθεί η πολεμική καταστροφή, αν υπήρχε η δυνατότητα να ξαναμοιράζονται περιοδικά ανάμεσα στις χώρες οι πρώτες ύλες και οι αγορές για την πώληση των προϊόντων ανάλογα με την οικονομική βαρύτητα των χωρών, αν υπήρχε η δυνατότητα να παίρνονται συντονισμένα και ειρηνικά τέτοιες αποφάσεις. Αυτό όμως δεν είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί μέσα στις σημερινές κεφαλαιοκρατικές συνθήκες ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας.

   Έτσι, σαν αποτέλεσμα της κρίσης του κεφαλαιοκρατικού συστήματος της παγκόσμιας οικονομίας, γεννήθηκε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος και σαν αποτέλεσμα της δεύτερης κρίσης ήρθε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος.

   Αυτό βέβαια δε θα πει πως ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος είναι αντιγραφή του πρώτου. Απεναντίας, ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος διαφέρει ουσιαστικά από τον πρώτο. Πρέπει νάχουμε υπόψη μας ότι τα κυριότερα φασιστικά κράτη Γερμανία, Ιαπωνία, Ιταλία πριν επιτεθούν κατά τη Σοβιετικής Ένωσης εκμηδένισαν στις ίδιες τις χώρες τους και τα τελευταία λείψανα των αστικοδημοκρατικών ελευθεριών, εγκαθίδρυσαν στις χώρες τους σκληρά καθεστώτα τρομοκρατίας, καταπάτησαν την αρχή της κυριαρχίας και της ελεύθερης ανάπτυξης των μικρών χωρών, διακήρυξαν σαν αρχή τους την πολιτική της αρπαγής ξένων εδαφών, δηλώνοντας απροκάλυπτα πως επιδιώκουν να καταχτήσουν την παγκόσμια κυριαρχία και να επιβάλουν παντού το φασιστικό καθεστώς. Με την κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας και των κεντρικών περιοχών της Κίνας έδειξαν πως είναι έτοιμα να πραγματοποιήσουν την απειλή τους για υποδούλωση όλων των φιλελεύθερων λαών. Γι αυτό ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ενάντια στα κράτη του άξονα πήρε από την πρώτη μέρα χαραχτήρα πολέμου αντιφασιστικού, απελευθερωτικού, που ένας από τους σκοπούς του ήταν η αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο ενάντια στα κράτη του άξονα δε μπορούσε παρά να δυναμώσει και πραγματικά δυνάμωσε τον αντιφασιστικό και απελευθερωτικό χαραχτήρα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου.

   Πάνω σ αυτή τη βάση δημιουργήθηκε ο αντιφασιστικός συνασπισμός της Σοβιετικής Ένωσης, των Ενωμένων Πολιτειών, της Μεγάλης Βρετανίας και των άλλων φιλελεύθερων κρατών, που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην υπόθεση της συντριβής των ενόπλων δυνάμεων του άξονα.

   Έτσι έχει το ζήτημα της γέννησης και του χαραχτήρα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου.

   Τώρα, ίσως όλοι να παραδέχονται ότι ένας τέτοιος πόλεμος δεν ήταν και δε μπορούσε να είναι τυχαίο γεγονός στη ζωή των λαών, ότι στην πράξη μεταβλήθηκε σε πόλεμο των λαών για την ύπαρξή τους, γι αυτό και δε μπορούσε να είναι σύντομος, κεραυνοβόλος.

   Σχετικά με τη χώρα  μας, ο πόλεμος αυτός ήταν ο πιο σκληρός και δύσκολος απ όλους που γνώρισε η ιστορία της πατρίδας μας.

   Ο πόλεμος δεν ήταν μόνο κατάρα. Ήταν μαζί κ ένα μεγάλο σχολιό δοκιμασίας και ελέγχου όλων των δυνάμεων του λαού. Ο πόλεμος απογύμνωσε όλα τα γεγονότα, πέταξε χωρίς οίκτο όλους τους πέπλους και τα καλύμματα που έκρυβαν το αληθινό πρόσωπο των κρατών, των κυβερνήσεων, των κομμάτων και τα εμφάνισε στη σκηνή χωρίς μάσκα, χωρίς φκιασίδι, μ όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματά τους. Ο πόλεμος υπόβαλε σ ένα είδος εξετάσεις το σοβιετικό μας σύστημα, το κράτος μας, την κυβέρνησή μας, το κομμουνιστικό μας κόμμα και έκανε τον απολογισμό της δουλειάς τους, σα να μας έλεγε: να οι άνθρωποι και οι οργανώσεις σας, τα έργα και οι μέρες τους, δείτε τα προσεχτικά και κρίνετέ τα.

   Αυτό είναι μια από τις θετικές πλευρές του πολέμου.

   Για μας, τους εκλογείς, το γεγονός αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί μας βοηθάει να εκτιμήσουμε γρήγορα και αντικειμενικά τη δράση του κόμματος και των ανθρώπων και να βγάλουμε σωστά συμπεράσματα. Σε άλλους καιρούς θα ήμασταν υποχρεωμένοι να μελετούμε τους λόγους και τις εκθέσεις των αντιπροσώπων των οργανώσεων, να τους αναλύουμε, να συγκρίνουμε τα λόγια με τα έργα τους, να βγάζουμε συμπεράσματα και τα παρόμοια. Αυτό προϋποθέτει μια πολύπλοκη και δύσκολη δουλειά και δεν υπάρχει εγγύηση ότι δε θα γίνουν λάθη. Τώρα όμως το ζήτημα μπαίνει διαφορετικά, τώρα που ο πόλεμος τέλειωσε, τώρα που ο πόλεμος ο ίδιος έχει ελέγξει τη δουλειά των οργανώσεων και των καθοδηγητών, τώρα είναι πολύ πιο εύκολο να κρίνουμε και να βγάλουμε συμπεράσματα.

    Ποια λοιπόν είναι τα συμπεράσματα από τον  πόλεμο;

   Υπάρχει ένα βασικό συμπέρασμα, που απ αυτό πηγάζουν όλα τα άλλα συμπεράσματα. Κι αυτό είναι ότι στο τέλος του πολέμου, οι εχθροί νικήθηκαν και μεις μαζί με τους συμμάχους μας βγήκαμε νικητές. Τελειώσαμε τον πόλεμο με πλήρη νίκη πάνω στον εχθρό κι αυτό είναι το κυριότερο συμπέρασμα από τον πόλεμο. Αυτό όμως είναι ένα πάρα πολύ γενικό συμπέρασμα και δε μπορούμε να αρκεσθούμε σ αυτό. Η συντριβή του εχθρού σ έναν τέτοιο πόλεμο, όπως ήταν ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, που άλλος δεν ξανάγινε στην ιστορία της ανθρωπότητας, σημαίνει ότι επιτύχαμε μια κοσμοϊστορική νίκη. Όλα αυτά είναι σωστά, όμως είναι και πολύ γενικά. Για να καταλάβουμε τη μεγάλη ιστορική σημασία της νίκης μας πρέπει να δούμε πιο συγκεκριμένα το ζήτημα.

Πως πρέπει να βλέπουμε τη νίκη μας πάνω στον εχθρό, τι μπορεί να σημαίνει αυτή η νίκη από την άποψη της θέσης και της ανάπτυξης των εσωτερικών δυνάμεων της χώρας μας; Η νίκη μας σημαίνει πρώτα απ όλα ότι νίκησε το σοβιετικό κοινωνικό μας σύστημα. Ότι το σοβιετικό κοινωνικό σύστημα άντεξε μ επιτυχία στη φωτιά του πολέμου και απόδειξε την πλήρη ζωτικότητά του.

Όπως είναι γνωστό, στον ξένο τύπο διατυπώθηκαν συχνά ισχυρισμοί ότι το σοβιετικό κοινωνικό σύστημα αποτελεί ένα ριψοκίνδυνο πείραμα καταδικασμένο σε αποτυχία, ότι το σοβιετικό σύστημα είναι ένας χάρτινος πύργος που δεν έχει ρίζες στη ζωή και επιβλήθηκε στο λαό από τα όργανα της Τσέκας, ότι αρκεί μια μικρή εξωτερική πίεση για να σωριαστεί σα σκόνη αυτός ο χάρτινος πύργος.

Ο πόλεμος μπορούμε τώρα να το πούμε ανάτρεψε όλους αυτούς τους ισχυρισμούς του ξένου τύπου. Ο πόλεμος έδειξε ότι το σοβιετικό κοινωνικό σύστημα είναι ένα πραγματικά λαϊκό σύστημα, που βγήκε από τα σπλάγχνα του λαού και έχει την πανίσχυρη υποστήριξή του, ότι το σοβιετικό κοινωνικό σύστημα είναι η πιο ζωτική και στέρεη μορφή οργάνωσης της κοινωνίας.

Κι ακόμα παραπάνω: σήμερα δε γίνεται πια λόγος για τη ζωτικότητα ή όχι του σοβιετικού συστήματος, γιατί ύστερα από τα χειροπιαστά αποτελέσματα του πολέμου κανένας σκεπτικιστής δεν αποφασίζει πια να εκφράσει αμφιβολίες για τη ζωτικότητα του σοβιετικού κοινωνικού συστήματος. Τώρα γίνεται λόγος ότι το σοβιετικό κοινωνικό σύστημα αποδείχτηκε πιο ζωτικό και σταθερό από ένα μη σοβιετικό κοινωνικό σύστημα, ότι το σοβιετικό κοινωνικό σύστημα είναι η καλύτερη μορφή οργάνωσης της κοινωνίας από οποιοδήποτε μη σοβιετικό σύστημα.

Δεύτερο: η νίκη μας σημαίνει ότι νίκησε το σοβιετικό μας κρατικό σύστημα, ότι το πολυεθνικό μας κράτος άντεξε σε όλες τις δοκιμασίες του πολέμου και απόδειξε τη ζωτικότητά του.

Όπως είναι γνωστό, εξέχουσες προσωπικότητες του ξένου τύπου πολλές φορές είπαν ότι το πολυεθνικό μας κράτος είναι τεχνητό και χωρίς ζωή κατασκεύασμα, ότι σε οποιαδήποτε περιπλοκή η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης είναι αναπόφευκτη, ότι η Σοβιετική Ένωση θα έχει την τύχη της Αυστροουγγαρίας.

Τώρα μπορούμε να πούμε, ότι ο πόλεμος διέψευσε αυτούς τους ισχυρισμούς του ξένου τύπου σαν αβάσιμους πέρα για πέρα. Ο πόλεμος έδειξε ότι το σοβιετικό πολυεθνικό κρατικό σύστημα άντεξε με επιτυχία στη δοκιμασία, δυνάμωσε ακόμα πιο πολύ στο διάστημα του πολέμου και αποδείχτηκε ζωτικότατο κρατικό σύστημα. Οι κύριοι αυτοί δεν κατάλαβαν πως ο παραλληλισμός με την Αυστροουγγαρία είναι ολότελα αυθαίρετος, γιατί το πολυεθνικό μας κράτος δεν αναπτύχτηκε πάνω σε αστική βάση, που υποθάλπει την εθνική δυσπιστία και την εθνική εχθρότητα, μα πάνω στη σοβιετική βάση, που καλλιεργεί το αίσθημα της φιλίας και της αδελφικής συνεργασίας ανάμεσα στους λαούς της χώρας μας.

Ακόμα, ύστερα από τα αποτελέσματα του πολέμου οι κύριοι αυτοί δεν αποφασίζουν να επαναλάβουν πως το σοβιετικό μας κράτος δεν έχει ζωτικότητα, γιατί η ζωτικότητά του δε μπορεί πια να αμφισβητηθεί. Τώρα γίνεται λόγος για το ότι το σοβιετικό κρατικό σύστημα αποδείχτηκε πρότυπο πολυεθνικού κράτους, ότι το σοβιετικό κρατικό σύστημα αποτελεί ένα σύστημα κρατικής οργάνωσης, όπου το εθνικό ζήτημα και το πρόβλημα της συνεργασίας των εθνών έχουν λυθεί καλύτερα παρά σε οποιαδήποτε άλλο πολυεθνικό κράτος.

Τρίτο: η νίκη μας σημαίνει ότι νίκησαν οι σοβιετικές ένοπλες δυνάμεις, ότι νίκησε ο Κόκκινος στρατός μας, ότι ο Κόκκινος στρατός άντεξε ηρωικά σε όλες τις δοκιμασίες του πολέμου, τσάκισε κατακέφαλα το στρατό των εχθρών και βγήκε από τον πόλεμο νικητής.

(Φωνές από την αίθουσα: με τη δική σου καθοδήγηση, σύντροφε Στάλιν. Όλοι σηκώνονται και χειροκροτούν πολύ ώρα).

Τώρα όλοι αναγνωρίζουν, τόσο οι φίλοι όσο και οι εχθροί, ότι το Κόκκινος στρατός στάθηκε στο ύψος των μεγάλων του καθηκόντων. Δεν έλεγαν βέβαια το ίδιο και πριν έξη χρόνια, στην προπολεμική περίοδο. Όπως είναι γνωστό, εξέχουσες φυσιογνωμίες του ξένου τύπου, καθώς και ξένες στρατιωτικές προσωπικότητες έκαναν επανειλημμένα δηλώσεις ότι η κατάσταση του Κόκκινου στρατού εμπνέει μεγάλες αμφιβολίες, ότι Κόκκινος στρατός είναι κακά εξοπλισμένος, δεν έχει αξιόλογα διοικητικά στελέχη, ότι το ηθικό του είναι κατώτερο από κάθε κριτική, ότι είναι κατάλληλος για άμυνα είναι όμως  ακατάλληλος για επίθεση, ότι σε περίπτωση γερμανικής επίθεσης ο Κόκκινος στρατός θα καταρρεύσει σαν ένας κολοσσός με πήλινα πόδια. Τέτοιου είδους κρίσεις ακούσθηκαν όχι μόνο στη Γερμανία, μα και στη Γαλλία, την Αγγλία και την Αμερική.

Τώρα μπορούμε να πούμε ότι ο πόλεμος ανάτρεψε όλους αυτούς τους ισχυρισμούς σαν αβάσιμους και γελοίους. Ο πόλεμος έδειξε ότι ο Κόκκινος στρατός δεν είναι ένας κολοσσός που στέκεται πάνω σε πήλινα πόδια, μα είναι ένας σύγχρονος στρατός πρώτης γραμμής, με εντελώς σύγχρονο οπλισμό, πεπειραμένα διοικητικά στελέχη, ανώτερες ηθικές και πολεμικές αρετές. Δεν πρέπει  να ξεχνούμε ότι ο Κόκκινος στρατός είναι ο στρατός εκείνος που τσάκισε κατακέφαλα το γερμανικό στρατό, που χτες ακόμα προξενούσε φρίκη στους στρατούς των ευρωπαϊκών κρατών.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι οι κριτικοί του Κόκκινου στρατού λιγοστεύουν διαρκώς. Κι ακόμα παραπάνω, στον τύπο του εξωτερικού όλο και πιο συχνά δημοσιεύονται σχόλια που τονίζουν τις ανώτερες αρετές του Κόκκινου στρατού, την τέχνη των πολεμιστών και των διοικητών του, την αψεγάδιαστη στρατηγική και τακτική του. Αυτό είναι φυσικό ύστερα από τις λαμπρές νίκες του Κόκκινου στρατού μπρος στη Μόσχα, στο Στάλινγκραντ, στο Κούρσκ και το Μπιελγκορόντ, στο Κίεβο και το Κυροβογκράντ, στο Μίνσκ και το Μπομπρουϊσκ, στο Λένινινγκραντ και το Τάλιν, στο Ιάσιο και το Λβώφ, στο Βιστούλα και το Νιέμεν, στο Δούναβη και τον Όντερ, στη Βιέννη και το Βερολίνο... Ύστερα απ όλα αυτά δε μπορεί να μην αναγνωρισθεί πως ο Κ
13
4 βιογραφίες κομμουνιστών (Ζινόβιεφ, Καλίνιν, Κάμενεφ, Μπουχάριν)


Γκριγκόρι Ζινόβιεφ (23 Σεπτεμβρίου 1883 25 Αυγούστου 1936)

Ρώσος επαναστάτης και μαρξιστής, εβραϊκής καταγωγής, ο Ζινόβιεφ ακολούθησε από τα πρώτα χρόνια της ζωής του το δρόμο του κομμουνισμού.
Σπούδασε φιλοσοφία, λογοτεχνία και Ιστορία. Ενδιαφέρθηκε για την πολιτική και εντάχθηκε στο Ρωσικό Σοσιαλ-Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (ΡΣΔΕΚ) το 1901. Ήταν μέλος της Μπολσεβίκικης φράξιας από την ώρα της δημιουργίας της το 1903.
Το 1902 ταξίδεψε στο Βερολίνο και το Παρίσι. Στην Ελβετία το 1903 συνάντησε τον Λένιν και τον Πλεχάνοφ.
Στη διάσπαση του 1903 συμπαρατάχθηκε με τους Μπολσεβίκους. Από τότε έγινε ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Λένιν. Πήρε μέρος στην επανάσταση του 1905 και, κατόπιν, κατέφυγε στο εξωτερικό. Στην περίοδο του ιμπεριαλιστικού πολέμου πήρε μια ξεκάθαρη διεθνιστική στάση, αντιπροσωπεύοντας το κόμμα των Μπολσεβίκων στις συνδιασκέψεις του Τσίμερβαλντ και του Κίενταλ.
Επανήλθε στη Ρωσία το 1917 μαζί με τον Λένιν, συμμετέχοντας ενεργά στην επανάσταση. Στις παραμονές του Οκτώβρη, ωστόσο, αυτός και ο Κάμενεφ αντιτάχθηκαν στην κατάληψη της εξουσίας, γεγονός για το οποίο δέχτηκαν τη δριμεία κριτική του Λένιν.
Στη συνέχεια ο Ζινόβιεφ παραδέχτηκε το λάθος του και εκλέχθηκε σε ηγετικές κομματικές θέσεις. Από το 1918 ανέλαβε επικεφαλής της κομματικής οργάνωσης της Πετρούπολης και το 1919 εξελέγη πρόεδρος της Γ΄ Κομουνιστικής Διεθνούς. Στην περίοδο της αρρώστιας του Λένιν, το 1923, συμμάχησε με τον Στάλιν, στην σταυροφορία ενάντια στον Τρότσκι. σε μια άτυπη ηγετική τριανδρία, μαζί με τον Κάμενεφ. Στη συνέχεια όμως, στα 1925-26, αυτός και ο Κάμενεφ συμμετείχαν στην Ενιαία Αντιπολίτευση, μαζί με τον Τρότσκι. Το 1926 απομακρύνθηκε από την ηγεσία της Γ΄ Διεθνούς και τον επόμενο χρόνο διαγράφηκε από το Κομουνιστικό Κόμμα, λόγω διαφωνιών του με την πολιτική των Στάλιν, Μπουχάριν και Ρίκοφ. Το 1928 αποκαταστάθηκε, αλλά μετά τη δολοφονία του Κίροφ, συνελήφθη όπως και ο Κάμενεφ, τον Δεκέμβριο του 1934.
Καταδικάστηκε και εκτελέστηκε (25 Αυγούστου 1936), στην πρώτη από τις σταλινικές δίκες της περιόδου.
Σημαντικός μαρξιστής συγγραφέας, ο Ζινόβιεφ έγραψε μεγάλο αριθμό από βιβλία και άρθρα.



Μιχαήλ Καλίνιν (1875 1946)

Ρώσος επαναστάτης και κομμουνιστής, προερχόμενος από αγροτική οικογένεια.
Το 1898 εντάχθηκε στο Ρωσικό Σοσιαλ-Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (ΡΣΔΕΚ) και το 1906 παντρεύτηκε την Εσθονή Ekaterina Lorberg. Διετέλεσε αντιπρόσωπος στη Διάσκεψη του Μπολσεβίκικου Κόμματος του 1912 που πραγματοποιήθηκε στην Πράγα, όπου εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και στάλθηκε να εργαστεί στη Ρωσία. Το 1919, ο Kalinin εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ.
Στις 19 Ιανουαρίου 1924, ανοίγοντας τις εργασίες του XI Συνεδρίου των Σοβιέτ, ο Καλίνιν ανακοίνωσε ότι οι μεγάλοι ειδικοί γιατροί που νοσηλεύουν τον Λένιν εκφράζουν την ελπίδα ότι ο Λένιν θα επιστρέψει στην κρατική και πολιτική δράση.
Παρότι ο ίδιος ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος του ΚΚΣΕ, δεν μπόρεσε να προστατεύσει τη γυναίκα του από τις διώξεις εκκαθαρίσεις του 1937-1938. Η Ekaterina Lorberg (1882-1960), γνωστή για τις αντισταλινικές απόψεις της, συνελήφθη στις 25 Οκτωβρίου 1938 με την κατηγορία ότι ήταν τροτσκίστρια. Αν και ο σύζυγός της ήταν πρόεδρος του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ (1938-1946), βασανίστηκε στη φυλακή του Lefortovo και στις 22 Απριλίου 1939 καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκισης σε στρατόπεδο εργασίας. Απελευθερώθηκε λίγο πριν το θάνατο του συζύγου της το 1946.



Λεβ Κάμενεφ (18 Ιουλίου 1883 25 Αυγούστου 1936)

Μπολσεβίκος ηγέτης και επαναστάτης, ο Κάμενεφ ήταν στενός φίλος και συνεργάτης του Λένιν.
Ο Κάμενεφ γεννήθηκε στη Μόσχα, γιος Εβραίου εργάτη των σιδηροδρόμων και Ρωσίδας μητέρας. Η περιουσία που είχε αποκτήσει ο πατέρας του στο κτίριο του σιδηροδρόμου Μπακού Μπατούμι χρησιμοποιήθηκε για να χρηματοδοτήσει καλή μόρφωση για τον Λεβ. Πήγε στο Γυμνάσιο Αρρένων στην Τιφλίδα της Γεωργίας (τώρα Τμπίλισι), και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Η μόρφωσή του όμως διακόπηκε λόγω σύλληψης το 1902. Από αυτό το σημείο και μετά ήταν συνειδητοποιημένος επαναστάτης, δρώντας σε Αγία Πετρούπολη, Μόσχα και Τιφλίδα. Ο Κάμενεφ παντρεύτηκε τη μαρξίστρια (αδελφή του Λέοντος Τρότσκι), Όλγα Μπρονστάιν, στις αρχές του 1900 και το ζευγάρι απέκτησε δύο γιους.
Έγινε μέλος του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος το 1901 και στη διάσπαση του 1903 συντάχτηκε με τους Μπολσεβίκους. Αφού παρακολούθησε το 3ο Συνέδριο του Ρωσικού Σοσιαλ-Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος (ΡΣΔΕΚ) στο Λονδίνο τον Μάρτιο του 1905, ο Κάμενεφ επέστρεψε στην Ρωσία για να πάρει μέρος στην Ρωσική Επανάσταση του 1905 στην Αγία Πετρούπολη. Με την επιστροφή του στη Ρωσία πιάστηκε και εξορίστηκε.
Το 1914 επέστρεψε από την εξορία και ανέλαβε την έκδοση της Πράβντα, αλλά πιάστηκε και εξορίστηκε ξανά με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Απελευθερώθηκε πάλι μετά από την επανάσταση του Φλεβάρη του 1917 και εκλέχτηκε στην Κεντρική Επιτροπή των Μπολσεβίκων. Μαζί με τον Ζινόβιεφ, ο Κάμενεφ αντιτάχθηκε στην κατάληψη της εξουσίας τον Οκτώβρη, επισύροντας τη σφοδρή κριτική του Λένιν. Την επομένη της εξέγερσης, εκλέχτηκε πρόεδρος της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής στο Δεύτερο Συνέδριο των Σοβιέτ και σε συνέχεια έγινε μέλος στο Πολιτικό Γραφείο των Μπολσεβίκων.
Μετά το θάνατο του Λένιν, ο Κάμενεφ αρχικά τάχθηκε, όπως και ο Ζινόβιεφ, με τον Στάλιν στην πολεμική εναντίον του Τρότσκι. Στη συνέχεια όμως απομακρύνθηκε από τον Στάλιν, και μαζί με τον Τρότσκι και τον Ζινόβιεφ ήταν επικεφαλής της Ενιαίας Αντιπολίτευσης (1926). Απομακρύνθηκε από την κυβέρνηση το 1928 και το 1932 διαγράφτηκε από το κόμμα. Ο Κάμενεφ πιάστηκε μετά τη δολοφονία του Κίροφ, καταδικάστηκε στην πρώτη δίκη της Μόσχας και τουφεκίστηκε (25 Αυγούστου 1936), ενώ την ίδια τύχη είχαν και τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς του. Ο δεύτερος γιος του Γ. Κάμενεφ εκτελέστηκε τον Ιανουάριο του 1938 σε ηλικία 17 χρονών, ο μεγαλύτερος γιός του Α. Κάμενεφ τον Ιούλιο του 1939 σε ηλικία 33 χρονών και η πρώτη σύζυγός του Όλγα εκτελέστηκε το 1941, με διαταγές των Στάλιν και Μπέρια.


Νικολάι Μπουχάριν (9 Οκτωβρίου 1888 15 Μαρτίου 1938)

Μέλος του Μπολσεβίκικου Κόμματος, οικονομολόγος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Ρωσία το 1888. Μυήθηκε στον μαρξισμό και έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Ρωσίας το 1906. Εξαιτίας της επαναστατικής του δράσης, το 1911 εξορίστηκε στην περιοχή του Αρχανγκέλσκ. Κατόρθωσε όμως να δραπετεύσει, περνώντας στη συνέχεια από μια σειρά χώρες στην Ευρώπη αλλά και στις ΗΠΑ. Συνέχισε στο εξωτερικό τις σπουδές του πάνω στη φιλοσοφία και την κοινωνιολογία. Το 1912 συνάντησε στην Κρακοβία τον Λένιν και συνεργάστηκε μαζί του στην έκδοση της κομμουνιστικής εφημερίδας Πράβντα (Αλήθεια).Το 1913 γνωρίστηκε στη Βιέννη με το Στάλιν, βοηθώντας τον ως διερμηνέας.
Διετέλεσε Γραμματέας της Κομμουνιστικής Διεθνούς από το 1926 έως το 1929.
Από το 1917 έως το 1929 διετέλεσε συντάκτης της Πράβντα και από το 1934 συντάκτης της εφημερίδας Ιζβέστια.
Απέρριψε τη Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ ως προδοσία και αυτοκτονία του προλεταριάτου και τάχθηκε υπέρ της συνέχισης ενός Επαναστατικού Πολέμου κατά της Γερμανίας. 
Αρχικά ήταν κοντά στον Τρότσκι, αλλά μετά τη Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ πλησίασε τον Λένιν. Ήταν συγγραφέας του Προγράμματος των Κομμουνιστών (Μπολσεβίκων) και του Αλφαβηταρίου του Κομμουνισμού. Επίσης, ήταν ένας από τους κυριότερους εμπνευστές της Νέας Οικονομικής Πολιτικής. Οι πολιτικές και οικονομικές του απόψεις δημιούργησαν ρεύμα το οποίο έγινε γνωστό με την ονομασία μπουχαρινισμός.
Στήριξε τον Στάλιν στη μάχη για τη διαδοχή μετά τον θάνατο του Λένιν το 1924 όπως επίσης και στη διαμάχη του με την Αριστερή Αντιπολίτευση των Τρότσκι-Ζινόβιεφ-Κάμενεφ το 1926-1927. Όμως, το 1929 ήρθε σε ρήξη μαζί του για την Κολεκτιβοποίηση, αποτελώντας με άλλους οπαδούς του και εξέχοντες μπολσεβίκους (Τόμσκι, Ρίκοφ κ.α.) τη λεγόμενη Δεξιά Αντιπολίτευση του κόμματος. Αυτή υπήρξε η αρχή του τέλους για τον Μπουχάριν.
Το 1934 ο 46χρονος Μπουχάριν παντρεύτηκε την 20χρονη Anna Mikhailovna Larina και το 1936 απέκτησαν ένα γιο που τον ονόμασαν Yuri. Το 1937 η Anna Mikhailovna Larina συνελήφθη από τη NKVD και αργότερα στάλθηκε σε διάφορους τόπους εξορίας και φυλακές.
Στις 21 Αυγούστου 1936 η Εισαγγελία της ΕΣΣΔ εξέδωσε το πρώτο ένταλμα σε βάρος του, όμως απαλλάχθηκε αρχικώς.
Στις 27-2-1937 συνελήφθη ξανά, κατηγορούμενος για συμμετοχή στο Αντισοβιετικό Μπλοκ. Καταδικάστηκε σε θάνατο στις 13 Μαρτίου 1938. Εκτελέστηκε στις φυλακές της NKVD στη Μόσχα, στις 15 Μαρτίου του 1938, μαζί με τον πρώην επικεφαλής της ΝKVD Γιάκοντα και άλλους αξιωματούχους, υπό την επίβλεψη του Γιέζοφ. Το 1988 αποκαταστάθηκε.

15
Ιστορία και Ιδεολογία. / Re: Οργάνωση Μίδας 614 και Γιάννης Τσιγάντες
« Last post by antimilitarist21 on September 22, 2018, 01:32:55 am »
Κ Α Τ Α Σ Τ Α Σ Ι Σ
Των εις το Επιτελείον ΜΥΔΑ (Συν/χην Αντωνοπούλου Μιχ.)
εργασθέντων αξ/κών και ιδιωτών κατά το διάστημα της κατοχής
Αύγουστος 1942 Οκτώβριος 1944

Α/Α   ΒΑΘΜΟΣ ΟΝ ΕΦΕΡΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ   ΟΠΛΟΝ Ή ΣΩΜΑ   ΒΑΘΜΟΣ ΟΝ ΦΕΡΕΙ ΣΗΜΕΡΑ   ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ   ΟΝΟΜΑ ΠΑΤΡΟΣ   ΕΤΟΣ ΓΕΝ.   ΤΟΠΟΣ ΓΕΝ.   
1   Συν/χης   Πεζικού   Υπ. ε.α.   ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ Μιχ.   -   -   -   1
2   Αντ/χης         ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ Βασ   Γεωρ   1898      2
3         Ταξ ε.α.   ΔΗΜΟΤΑΚΗΣ Νικ   -   -      3
4         Υποσ/γος   ΠΑΝΤΕΛΙΔΗΣ Μενελ.   Γεωρ   1895      4
5         Αντ/γος   ΙΑΤΡΙΔΗΣ Δημ   Μιχ   1893      5
6   Ταγ/χης      Ταξ/γος   ΣΤΡΑΤΙΔΗΣ Γερασ   Σπυρ   1899      6
7      Διαβ.      ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ιωαν   Σταμ   1904      19
8   Ανχ/χης   Πεζικου   Ανχης ε.α   ΜΑΛΑΣΠΙΝΑΣ Σπυρ.   -   -      7
9   Ταγ/χης      Συν/χης   ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ Πλατ   Αριστ   1900      8
10            ΚΕΡΑΔΗΜΑΣ Παν   Χαραλ   1900      10
11         Σχης ε.α.   ΤΣΙΛΙΜΙΓΚΡΑΣ Στυλ   -   -      11
12      Πυρκού   Σχης   ΒΑΛΛΙΔΗΣ Μιχ   Ευαγ   1904      9
13   Λοχαγός         ΔΟΥΚΑΣ Στεφ   Δούκα   1907   Γαλαξίδι
Φθιωτιδος   13
14            ΒΕΡΡΟΣ Διον   Κων   1906      13
15      Διαβ      ΣΑΜΠΑΛΗΣ Χρ   Σωτηρ   1905      14
16   Ιλ/γος   Ιππικου      ΖΟΡΜΠΑΛΑΣ Γεωρ   Κων   1906      15
17   Λοχ/γος   Πυρκού   Εφονευθη   ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ Γ   -   -      17
18         Σχης   ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Αλεξ   Χρησ   1908      16
19   Ίλαρχος   Ιππικού   Ανχης   ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ Δημ   Ιωαν   1911      16
20            ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ Δημ   Σπυρ   1909      -
21   Λοχ/γος   Πυρκού   Ανχης ΠΔ   ΜΑΡΤΙΝΟΣ Κων   -   -      20
22         -   ΚΟΥΛΑΙΣΑΚΗΣ Χαριλ   -   -      21
23      Αυτ./ων   Εφονεύθη   ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ   -   -      22
24   Ιλ/χος   Ιππικού      ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ Ιωαν   Κων   1907   Λαμία   23
25   Υπ/λγος   ΣΥΠ   Ανχης   ΤΟΥΣΑΣ Βασ   Γεωρ   1912      24
26      Πυρκού      ΚΡΙΤΣΙΛΗΣ Διον   Αλεξ   1914      25
27            ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ Αν   Γεωρ   1915      26
28      ΣΥΠ      ΜΠΕΛΜΠΑΣ Δημ   Γεωρ   1913      27
29      Πυρκού      ΔΕΡΒΕΝΤΖΗΣ Λεων   Δημ   1914      28
30      Φαρμ      ΑΝΤΩΝΑΤΟΣ Σπ   Γεωρ   1909      29
31   Ανθ/γος   ΣΥΠ   Ταγ/χης   ΙΑΣΙΑΔΗΣ Δημ   Αναστ   1908      30
32      Ιππικού   Εφονεύθη   ΓΙΑΓΚΟΥ   -   -      31
33   Υπ/λγος   Πυρκού   Εφονεύθη   ΛΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ Βασ   -   -      32
34      Πεζικού   Ανχης   ΚΟΜΝΗΝΟΣ Ιωαν.   Νικ   1915      

Αντ/χης ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ Δημήτριος
Βοηθός ΙΙΙ Γραφείον Υπηρεσία Αποστολής Αξ/κών εις Ανταρτικάς Ομάδας Διαναμή βοηθημάτων Διανομή Παρανόμου τύπου
Εκδόσεις Ταυτοτήτων.
Σεπτ. 1942 Οκτώβριος 1944
16
Ιστορία και Ιδεολογία. / Re: Οργάνωση Μίδας 614 και Γιάννης Τσιγάντες
« Last post by antimilitarist21 on September 22, 2018, 01:27:48 am »
..... μετά τον θάνατον του Τσιγάντε, κατόπιν τρόπον τινά εκβιασμού το ποσόν των 1350 χρυσ. λιρ. σύν 75 εκατομμυρίων δρχ. άτινα ούτος εφύλασσε και ότι το ποσόν το οποίον παρέμεινε εις χείρας των μελών της αποστολής ήτο πολύ μεγαλύτερον. Τα ανωτέρω ανεφέρθησαν διά δύο υποβληθεισών υπό του Στρ/κού Επιτελείου εκθέσεων ως και διά τηλ/των προς το Στρατηγείον Μ. Ανατολής. Μάλιστα εις τα εκθέσεις ετονίζετο ότι ο αστυνόμος Παρίσης και ο δικηγόρος Αγγεληνός εκινούντο λίαν υπόπτως και διεσπάθιζον τα χρήματα διά σκοπούς αλλοτρίους δι ους προορίζοντο, δεδομένον ότι το κύριον έργον ήτο ανταρτικός αγών και συλλογή πληροφοριών.- εγένετο υπό του Στρ/κού Επιτελείου, μη χρηματοδοτηθέντος υπό τούτων, παρά μόνον διά του ποσού των 18 εκατ. δρχ. συνολικώς ΙΙ και ΙΙΙ Γραφείων. Ομοίως ετονίζετο ή μη έγκαιρος παράδοσις εις το Στρ/κόν Επιτελείον των υπ αριθ.: 143/20-2-43, 147/27-2-43 159/7-3-43, 160/7-3-43, 161/7-3-43, 165/11-3-43, 166/11-3-43 Τηλεγραφικών Διαταγών του Στρατηγείου Μ. Ανατολής, αίτινες παρεδόθησαν αυτώ την 17-3-43 ήτοι μετά πάροδον πολλών ημερών εφ ης διετάσσετο η προετοιμασία διά την υποδοχήν ρίψεων υλικών διά τα ανταρτικά ματαιωθεισών ούτω των ρίψεων. Διά τους λόγους ους ανωτέρω προανέφερον δεν είμαι εις θέσιν να γνωρίζω εάν είχον δοθή και προς ποίους χρηματικά ποσά υπό του Τσιγάντε προς φύλαξιν. Είχον ακούσει λεγόμενον υπό του κ. Αγγελίδη ότι ο Τσιγάντε είχε δώσει χρήματα προς φύλαξιν εις κάποιον Αντωνόπουλον ιδιοκτήτην της εις τα Εξάρχια μπλέ πολυκατοικίας και ότι ούτος ηρνείτο να του τα επιστρέψη.
Ωσαύτως χρήματα διεφύλασσε και ο Συντ/χης Χωρ/κής Αγγελίδης Γεωργ. Ελησμόνισα ν αναφέρω ότι ως είχον ακούσει μετά τον θάνατον του Τσιγάντε δεν γνωρίζω παρά τινός λεχθέντος ο Τσιγάντε παρηπονείτο διά τον πλοι/χον Βαλασάκην ότι του εζήτη συνεχώς χρήματα διά το δίκτυον πληροφοριών, μάλιστα δε τον είχε κατανομάσει ο Τσιγάντε καταβόθρα. Νομίζω ότι τούτο μου το είχε είπει ο Ταγ/χης Πυρ/κού Βερρος Διον. δεν δύναμαι όμως λόγω του διαρεύσαντος μακρού χρόνου να το ειπώ μετά πεποιθήσεως. Όσον αφορά τα αίτια του θανάτου του Τσιγάντε δεν δύναμαι να δηλώσω ταύτα, καθ όσον παρέμειναν και παραμένουν ταύτα εισέτι άγνωστα. Πολλαί υπήρξαν οι διαδόσεις πολλοί εκατηγορήσαν τους αμέσους συνεργάτας του Τσιγάντε επιθυμούντες να τον εξουδετερώσωσι οπωσδήποτε διά να εισχωρισθώσι ελευθέρως τα χρήματα ή να εκτελέσωσι άλλους σκοπούς δι ους ο Τσιγάντε αντετίθετο. Πάντα ταύτα αποτελούν απλώς εικασίας και ουδείς δύναται να βεβαιώση το βάσιμον τούτων. Εις την οργάνωσιν ΜΥΔΑ ο Ταγ. Πεζ. Παπαγεωργακόπουλος ήτο ο εξ απορρήτων του Τσιγάντε. Μάλιστα του είχε ανατεθή και η εξαργύρωσις λιρών υπό τούτου παρέλαβον ως προανέφερον, διά μέσου Κ. Μπούρα, και Γ. Τζαβέλλα. δρχ. 57.100.000, ουδέν αναγνωρίζω περί του ανωτέρω Ταγ/χου. Μετά τον θάνατον του Τσιγάντε ανεχώρησε, νομίζω μετά του Αντ/χου Μαλασπίνα, διά Μέσην Ανατολήν. Όσον αφορά τα αίτια της μετά θάνατον Τσιγάντε διαφυγής συνεχίσεως της αποστολής από των χειρών του Στρ/κού Επιτελείου ταύτα είναι πολλαπλά και 1ον) η στάσις των μελών της αποστολής Τσιγάντε αμέσως μετά τον θάνατον τούτου υπήρξε το σοβαρώτερον αίτιον. 2ον) Η στάσις της Ελληνικής Κυβερνήσεως Καΐρου ήτις εις ουδεμίαν προέβη εντολήν η οδηγίας διά την συνέχισην του αγώνος. 3ον) Η ζώντος εισέτι του Τσιγάντε δημιουργηθείσα διαφωνία μεταξύ Τσέλου και τούτου ήτις είχε μέγα αντίκτυπον επί του όλου έργου. 4ον) Η μη ενίσχυσις του Στρ/κού Επιτελείου υπό του Σ.Μ.Α., άγνωστον διά ποίους λόγους. Το Σ.Μ.Α. ηρκείτο μόνον εις αποστολήν τηλεγραφημάτων εις το Επιτελείον διά την εκτέλεσιν διαφόρων εντολών, χωρίς να δίδη εις τούτο τα μέσα (ασυρμάτους, χρήματα κλπ) διά την συνέχισην της αποστολής. 5ον) Η διάσπασις του όλου απελευθερωτικού αγώνος εις διαφόρους μικροομάδας και ομή υπό ενιαίαν διοίκησιν συντονισμός όλων των μαχητικών δυνάμεων της χώρας διά τον κατά του κατακτητού αγώνα. Ο παράγων ούτως είναι κατά την γνώμη μου και ο σπουδαιότερος. Περαιτέρω θέλω να τονίσω τούτο. Ο Ταγ/χης Τσιγάντε ελθών εις Ελλάδα με ευρείαν αποστολήν και άφθονα μέσα (νομίζω 12.000 χρυσών λιρών Αγγλίας) απέτυχε εις την αποστολήν του παταγωδώς. Και τα μεν αίτια της αποτυχίας του., δεν είμαι ο αρμόδιος και ούτε του παρόντος να τα εξετάσω. Εκείνο όμως όπερ δέον να εξετασθή μετά σχολαστικότητος είναι η διάθεσις του τεραστίου ποσού των 12.000 χρυσών λιρών. Υπάρχουν πλείσται διαδόσεις δια΄πολλούς και διαφόρους. Δεν έχω δι ουδένα το συγκεκριμμένον. Τους μόνους ους δύναμαι μετά τινός βεβαιότητος να κατηγορήσω είναι το άμεσον περιβάλλον του Ταγ/χου Τσιγάντε όπερ ζώντος έτι του Τσιγάντε εσπατάλη ποσά εις διασκεδάσεις και εξωτερικάς εμφανίσεις και όπερ ενεφανίζετο ζών κατά τρόπον όχι απλώς πολυτελή και σπάταλον αλλά εν γένει σκανδαλώδη. (Και αυτός ούτος ο Τσιγάντε διήγε παραπλησίαν ζωήν).
Ομοίως διά την διαχείρησιν του καταληφθέντος ποσού. Πλην όμως τούτων δέον να εξετασθή μετά προσοχής η όλη διάθεσις των χρημάτων της αποστολής Τσιγάντε, διότι μόνον διασπάθισιν τούτων δύναται να χαρακτηρισθή εφ όσον το τελικόν αποτέλεσμα υπήρξε μηδενικόν. Ομοίως νομίζω, λόγω της κατά την εποχήν της κατοχής αναμίξεώς μου ενεργώς εις την αντίστασιν δέον να εξετασθούν λεπτομερώς και η διαχώρισις των ποσών των οργανώσεων ΚΟΔΡΟΣ Ε.Κ.Κ.Α.. ΑΠΟΛΛΩΝ και Ε.Α.Μ..- Ε.Λ.Α.Σ.-

Διά την ακρίβειαν εκ του προσωπικού μου αρχείου
(Τ.Σ)
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΟΥΚΑΣ
ΥΠΟΣΤΡΑΤΗΓΟΣ
17
Ιστορία και Ιδεολογία. / Re: Οργάνωση Μίδας 614 και Γιάννης Τσιγάντες
« Last post by antimilitarist21 on September 22, 2018, 01:25:35 am »
Αθήναι 27 Ιανουαρίου 1946
ΕΞΕΤΑΣΙΣ ΜΑΡΤΥΡΟΣ

Κατά το διάστημα της κατοχής και περί μήνα Σεπ/βριον 1942- αρχάς του μηνός αν ενθυμούμαι καλώς εμυήθην εις την οργάνωσιν ΜΥΔΑ του Ταγμ/χου Πεζικού Τσιγάντε Ιωάννην. Μοί ανετέθη υπό του Ταγ/χου Τσιγάντε και μέχρι του θανάτου του η υπηρεσία της διανομής βοηθημάτων εις τας οικογενείας των εις Μέσην Ανατολήν υπηρετούντων Αξ/κών και Υπαξ/κών ως και των κρατουμένων τοιούτων. Ομοίως διάφοροι άλλαι αποστολαί διά την οργάνωσιν του κινήματος αντιστάσεως κατά των κατακτητών, δι ας δεν συντρέχει νομίζω λόγος λεπτομερούς αναπτύξεως. Μετά τον θάνατον του Ταγ/χου Τσιγάντε ηργάσθην ως βοηθός του Επιτελάρχου Συντ/χου Πεζικού Αντωνόπουλου Μιχ. ως και βοηθός ΙΙΙ Γραφείου του Επιτελείου ΜΥΔΑ.
Ταυτοχρόνως εξηκολούθησα την εργασίαν της επιβλέψεως διανομής βοηθημάτων. Την 16 Αυγούστου 1943 ανεχώρησα διά τας ανταρτικάς ομάδας Συν/χου Ψαρρού οπόθεν και επανέκαμψα μετά την διάλυσιν των ομάδων υπό του ΕΛΑΣ. Την 20 Απριλίου 1944 κατόπιν εντολής μοι ανετέθη το τέλος του μηνός Ιουνίου 1944 υπό του κ. Πελτέκη Ιω. η συγκρότησις της υπηρεσίας Σαμποτάζ της οργανώσεως ΑΠΟΜΩΝ ήτις είχε διαλυθή λόγω συλλήψεως μελών της και καταστροφής του όλου δικτύου της. Η υπ εμέ ως ανωτέρω υπηρεσία κατώρθωσε να δράση λίαν επιμελώς μέχρι της αναχωρήσεως των Γερμανών χάρις εις τους υφισταμένους, Πυρήνας σαμποτάζ ους έχομεν οργανώσει ημεις οι ίδιοι.
Λοχαγός Βέρρος Διον. Υπ/γός Τούσας Βασιλ. κ.λ.π. Κατά το διάστημα της υπό το Στρατιωτικόν Επιτελείον ΜΥΔΑ υπηρεσίας μας και επ ωφελεία του συμμαχικού αγώνος. Ταύτα όσον αφορά την εν γένει δράσιν μου κατά το διάστημα της κατοχής. Ιδιαίτερα διά την υπηρεσίαν μου ζώντος του Ταγ/χου Τσιγάντε Ιω. έχω ν αναφέρω τα κάτωθι:

1) Ο Ταγ/χης Τσιγάντες είχε ως αμέσους βοηθούς προσωπικόν αφιχθέν εκ της Μ. Ανατολής ως και τίνας αστυνομικούς παρεχωρηθέντας εις τούτον υπό του Διευθυντού της Αστυνομίας κ.Εβερτ ως εκ τούτου ουδείς εξ ημών γνώριζε τας καθ έκαστα ενεργείας του και κατά μείζονα λόγον τας χρηματικάς του δοσοληψίας.-
2) Όλως εξωδίκως χωρίς να δύναμαι να βεβαιώσω τούτο είχον πληροφορηθή ότι ο Τσιγάντες εχορήγησε εις τον Στρατηγόν Σαράφην 500 $ χρυσάς προ της αναχωρήσεως του Σαράφη διά Θεσσαλίαν προς συγκρότησιν ανταρτικών Μονάδων. Ομοίως ως μου είχαν ειπεί ο Ταγ/ρχης Τσιγάντε είχε δώσει εις τον έμπορον Ιωάννη Κανελλόπουλον εξάδελφον πρώτον του τότε αντιπροέδρου της Ελληνικής Κυβερνήσεως εν Μέση Ανατολή Παναγ. Κανελλοπούλου χιλίας (1000) χρυσάς λίρας Αγγλίας εκ των προοριζομένων διά την συντήρησιν οικογενειακών Αξ/κών χρημάτων. Τούτο μοι το ανεκοίνωσε εις παράπονά μου ότι πολλαί οικογένειαι Αξ/κών θα μείνουν άνευ χρημάτων και εις αίτησίν μου όπως αυξηθή το διά τα βοηθήματα προοριζόμενον ποσόν. Ομοίως είχον ακούσει τον Τσιγάντε να λέγη ότι έδωσε χρήματα εις το ΕΑΜ, αλλά τι ποσόν έδωσε; εάν έδωσε, και εις ποίους ουδέν γνωρίζω. Ομοίως, παρέλαβον παρά του Τσιγάντε ημέραν τινά δύο εκατομμύρια δρχμών (2.000.000), άτινα παρέδωσα εις τον δικηγόρον κ. Καλκαντήν Νάκην Κεραμεικού 21. Εάν δεν απατώμαι άτινα νομίζω ότι εχρησιμοποιήθησαν υπό του Αντ/χου κ. Μαλασπίνα Σπυρ. Δι άλλους δεν γνωρίζω τι σχετικώς με χρήματα. Εγώ προσωπικώς παρέλαβον παρά του ταγ/χου Τσιγάντε το ποσόν των δύο χιλιάδων (2.000) χρυσών λιρών Αγγλίας. Ταύτας μετέφερον διά του αυτοκινήτου του Μητροπολίτου Καρυστίας και νυν ενόπλων Δυνάμεων Παντελεήμονος μετά του ανωτέρου Μητροπολίτου και του ιλάρχου Γεωργιάδη Δημ. και παρέδωσα εις τον Αρχιεπίσκοπον και νυν Αντιβασιλέα Δαμασκηνόν ίνα τας διανείμει εις τας οικογενείας των αξ/κών και οπλιτών των υπηρετούντων εις Μ. Ανατολήν, ανταρτικάς ομάδας, ως και κρατουμένων. Η διανομή εγένετο βάσει καταστάσεων ως συνέτασε επιτροπή αποτελουμένη εξ εμού και του ιλάρχου Γεωργιάδη Δημ. και ας υπέβαλλα εγώ προσωπικώς εκάστοτε εις τον Αρχιεπίσκοπον Δαμασκηνόν. Η διανομή εγένετο υπό επιτροπής Κυρίων και Κυριών εκλεγέντων υπό του Αρχ/που. Και κατ αρχάς μεν ουδένα της ανωτέρω επιτροπής εγνώριζον ήτα όμως περί το τέλος μηνός Νοεμβρίου 1942, επειδή οι αξιωματικοί του Ναυτικού ήθελον να ανεξαρτητοποιήσουν τας διανομάς των λόγω του ότι εθεώρουν την υπό του Αρχ/που διανομήν βραδέως εκτελουμένην, ο Μ. Αρχ/σκοπος με συνέδεσε με τον κ. Τσάτσον Θεμιστοκλήν, πρώην υπουργόν, ως και με την κ. Ιωάνναν Τσάτσου σύζυγον του καθηγητού του Πανεπιστημίου κ. Κωνστ. Τσάτσου. Η κυρία Τσάτσου υπήρξε η ψυχή της όλης υπηρεσίας διανομής, ην οργάνωσε και εξετέλεσεν κατά τρόπον, ως είχον αντιληφθή, τέλειον. Παρά του κ. Θεμ. Τσάτσου όστις προέβαινε εις την εξαργύρωσιν των λιρών διά τα βοηθήματα, παρέλαβον τα εξής χρηματικά ποσά. 1) Την 2/12/42 δρχ. 20.000.000. 2) Την 7/12/42 δρχ. 13.400.000. 3) Την 10/12/42 δρχ. 31.800.000 4) την 11/12/42 δρχ. 13.225.000- ήτοι σύνολον δρχ. 78.425.000 (εβδομήντα οκτώ εκατομμύρια τετρακοσίας είκοσι πέντε χιλιάδας). Ταύτας παρέδωσα εις επιτροπήν Αξ/κών του Ναυτικού και συγκεκριμένως ως κατωτέρω θέμα αναφέρω. Επειδή όμως το χορηγηθέν ποσόν των. 2000 $ δεν επήρκει διά την διανομήν και πολλών των οικογενειών δεν είχον παραλάβει χρήματα και ως εκ τούτου παρεπονούντο και εδημιουργείτο κίνδυνος διά την όλην υπηρεσίαν εκ του αυξανομένου θορύβου. Κατόπιν επιμόνων παρακλήσεων της κ. Ιωάννας Τσάτσου και εμού επείσθη ο Ταγ/χης Τσιγάντε όπως διαθέσει εισέτι ποσόν πεντακοσίων (500) λιρών χρυσών Αγγλίας, όπερ όμως δεν παρέδωσε εις λίρας τιμής, αλλά μοι ανέθεσε όπως παραλάβω ποσόν χρημάτων και παραδώσω μέρος τούτων εις τους Ναυτικούς και μέρος εις την κ. Τσάτσου διά τα βοηθήμτα. Το ποσόν τούτο παρελήφθη υπ εμού παρά του Κωνσταντίνου Μπούρα, τυφεκισθέντα υπό των Γερμανών και του Γεωργίου Τζαβέλλα (υπηρετούντος νυν νομίζω εις την Αστυν. Πόλεων) πρώτων αστυνομικών, οίτινες ήσαν οι σύνδεσμοι, τρόπον τινά Τσιγάντε και λοιπών συνεργατών και οίτινες ήσαν εγκατεστημένοι εις τι γραφείον επί της Πλατ. Κάνιγγος (Γιάρκα) διά την παράδωσιν και παραλαβήν χρημάτων αλληλογραφίας κ.λ.π. Το ανωτέρω ποσόν παρέδιδε ως είχον πληροφορηθή εις τούτους ο ταγ/χης Πεζικού κ. Ελευθέριος Παπαγεωργακόπουλος, όστις προέβαινε κατ εντολήν του Ταγ/χου Τσιγάντε εις την εξαργύρωσιν των σχετικών λιρών. Εκ τούτων παρέλαβα τα εξής ποσά: 1) Την 22/12-42 δρχ. 10.000.000, 2) Την 23-12-42 δρχ. 16.000.000 3) Την 31-12-42 δρχ. 3.000.000. 4) Την 2/1/43 δρχ. 8.000.000 5) Την 7-1-43 δρχ. 5.000.000, 6) Την 9-1-43 δρχ. 4.000.000 7) Την 11-1-43 δρχ. 4.000.000 8) Την 12-1-43 δρχ. 4.000.000 9) Την 15-1-43 δρχ. 3.100.000 ήτοι Σύνολον δρχ. 57.100.000 (πεντήκοντα επτά εκατομμύρια εκατόν χιλιάδες). Ήτοι εν συνόλω παρέλαβον παρά του κ. Τσάτσου και των κ.κ. Μπούρα και Τζαβέλλα το ποσόν των 135.525.000 (εκατόν τριάκοντα πέντε εκατομμυρίων πεντακοσίων είσκοσι πέντε χιλιάδων δραχμών). Ολόκληρον το ανωτέρω ποσόν παρέδωσα ως ακολούθως. 1) Την 2-12-42 εις Πλοίαρχον Βαλασάκην δρχ. 20.000.000 2) Την 7-12-42 εις Πλ/χον Βαλασάκη δρχ. Ι0.000.000 3) Την 10-12-42 εις Πλ/χου Ζίγυλαν δρχ. 30.000.000. 4) Την 11-12-42 εις Πλ/χον Ζίγυλαν δρχ. 13.225.000. 5) Την 22-12-42 εις πλ/χον Βαλασάκην δρχ. 3.000.000. 6) Την 22-12-42 εις Πλ/χον Ζίγυλαν δρχ. 6.000.000 7) Την 23-12-42 εις πλ/χον Ζίγυλαν δρχ. 16.000.000 8) Την 31-12-42 εις πλ. Ζίγυλαν δρχ. 3.000.000. Ήτοι σύνολον χρημάτων διατεθέντων εις Ναυτικούς δρχ. 101.225.000 (εκατόν ένα εκατομμύρια διακοσίας είκοσι πέντε χιλιάδας). Ομοίως παρέδωσα τα κάτωθι ποσά εις κ. Ιωάνναν Τσάτσου διά τα βοηθήματα. 1) Την 2-1-43 δρχ. 8.000.000 2) Την 7-1-43 δρχ. 5.000.000 3) την 9-1-43 δρχ. 4.000.000 4) Την 11-1-43 δρχ. 4.000.000 5) Την 12-1-43 δρχ. 2.500.000. Ήτοι σύνολον δρχ. 23.500.000 (είκοσι τρία εκατομμύρια πεντακοσίας χιλιάδας). Ομοίως εις τον έμπορον κ. Ιωάννην Καναγόπουλον δρχ. 1.500.000 (εν εκατομμυρίον πεντακοσίας χιλιάδας) διά την χορήγησιν βοηθημάτων εις τας οικογενείας των συλληφθέντων μελών της οργανώσεως. Κανελλοπούλου διά την ανατίναξιν των γραμμών της ΕΣΠΟ, ωσαύτως παρέδωσα εγώ προσωπικώς λόγω του επείγοντος της αποστολής χρημάτων, εις τους κάτωθι Αξ/κούς τα εξής ποσά: 1) Εις Ταγ/χην Πυρ/κού Αργυρόπουλον Αλεξ. υπηρετούντος ως υπουργ. Στρα/κών δρχ. 2.700.000 διά την οικογένειαν του Ταγ/χου Παπακυριαζή Αθαν. τυφεκισθέντος 2) Τον Ταγ/χην Πυρ/κού Βέρρον Δ. υπηρετούντα εις ΓΕΣ δρχ. 900.000 δρχ. διά την οικογένειαν του Ταγ/χου Πυρ/κού Καζακοπούλου Πέτρου απουσιάζοντος εις Μέσην Ανατολήν. 3) Εις Ταγ/χην Πυρ. Αργυρόπουλον Αλεξ. δρχ. 500.000 διά την οικογένειαν Ιλάρχου Καπιτσοπούλου Αριστ. 4) Εις Ταγ/χην Πεζ. Αντωναρόπουλον Δημ. υπηρετούντα εις ΓΚΕΑ δρχ. 450.000 διά την οικογένειαν Ταγ/χη Θεοχαρόπουλου Αδρ. 5) Εις Ταγ/χην Πεζ. Αντωναρόπουλον δρχ. 450.000 διά την οικογένειαν Καραμπέτσου Λοχ. Πεζ. 6) Εις ταγ/χην Πυρ/κού Καραγιάννην Χρ. διά την οικογένειαν του διωκομένην υπό Ιταλών λόγω αναχωρήσεως αδελφών του Αξ/κών εις Μ. Ανατολήν δρχ. 500.000 7) Εις ταγ/χην Πυρ/κού Παπαβασιλόπουλον Γεωργ. ύπηρ. εις 2ον Σ.Π Πυρ/κον δρχ. 400.000 διά την οικογένειαν Ταγ/χου Καραθανασούλα 8) Εις Ταγ/χην Πεζικού Χουρμουζιάδην δρχ. 500.000 διά ναύλα δακτυλογράφου εις πρατήριον τροφίμων ΝΙΤΣΑΣ (μικρόν όνομα ή ψευδώνυμον) δεν γνωρίζω καλώς χρησιμοποιηθείσης υπό Τσιγάντε διά δακτυλογράφησιν απορρήτων εγγράφων και διωκομένης υπό Ιταλών. 9) Εις Αντ/χην Πεζικού Μαλαπίναν Σπ. δρχ. 300.000- δι έξοδά του λόγω διώξεώς του. 10) Εις Κων. Μπούρα διά Λοχαγόν Μοσχάτον Κρατούμενον υπό Ιταλών δρχ. 200.000 11) Εις πίστωσιν του όλου λογαριασμού λόγω λάθος πακέτου παραδοθέντος εις εμέ υπό Κων. Μπούρα επί έλαττον δρχ. Ι00.000. Ήτοι σύνολον δρχ. 7.000.000. Διά το ανωτέρω ποσόν παρεδόθη εις εμέ απόδειξις υπογεγραμμένη υπό 3μελούς επιτροπής του Αντ/ρχου Πυρ. Παναγόπουλου Β. του αντ/χου Πεζ. Μαλαπίνα Σπ. και εμού, εις αντίγραφον επισυνάπτω. Ομοίως παρέδωσα δρχ. 600.000 εις Αντ/χην Πυρ/κού Παναγόπουλον Β. διά διανομή βοηθημάτων εις οικογενείας Αξ/κών απόντων κατόπιν εντολής του. Τα ανωτέρω υπ εμού χορηγηθέντα εις διαφόρους ποσά ανέρχονται ούτω εις δραχμάς 133.825.000.- Μένει υπόλοιπον δρχ. 1.750.000.- όπερ παρεδόθη υπ εμού εις το Στρ/κόν επιτελείον διά διαφόρους εργασίας των και κυρίως ΙΙ και ΙΙΙ Γραφείων. Επειδή μετά τον θάνατον του Ταγ/χου Τσιγάντε. Το Στρ/κόν Επιτελείον εγκατελήφθη εις την τύχην του, υπήρχον δε λογ/σμοί εκκρεμεις προς διαφόρους και εντολαί, παρέστη αμέσως ανάγκη χρηματοδοτήσεως του Στρ. Επιτελείου. Προς τούτο εζητήθη δι εμού από τον Μ. Αρχιεπίσκοπον κατόπιν εντολής της επιτροπής του Στρ/κού Επιτελείου και του Επιτελάρχου Συν/χου κ. Αντωνοπούλου, ποσόν χρημάτων διά την συνέχισιν της υπηρεσίας του Επιτελείου εκ των προοριζομένων διά τα βοηθήματα (υπόλοιπα) ούτω μοι παρεδόθησαν από της Κας Ιωάννας Τσάτσου δρχ. 20.000.000 άτινα και παρέδωκα εις το Στρ/κόν Επιτελείον Λοχαγόν Πυρ/κού κ. Βέρρον Διον. Προς φύλαξιν και διαχείρισιν. Το όλον εις χείρας Στρ/κού Επιτελείου ποσόν ανερχόμενον εις 36.750.000.- διεχειρίσθησαν διάφοροι αξ/κοί μεταξύ των οποίων και εγώ, υπάρχει δε εις χείρας μου αναλυτική κατάστασις της όλης διαχειρήσεως. Νύν όσον αφορά τα βοηθήματα αναφέρω τα κάτωθι: Ως εξετέθη και ανωτέρω της όλης υπηρεσίας διανομής προϊστατο ή κ. Τσάτσου. Η διανομή βοηθημάτων εγένετο κυρίως τας πρώτας ημέρας του Ν/βρίου 1942. Επηκολούθησαν μικρότεραι διανομαί εκ των υπολοιπομένων πλέον ποσόν και του συμπληρωματικώς χορηγηθέντος υπό Τσιγάντε. Αλλά αι επακολουθήσασαι διανομαί ήσαν πολύ περιορισμέναι λόγω της πληθώρας των μη λαβόντων βοηθήματα και του περιορισμένου αριθμού χρημάτων. Επειδή ήθελον να γνωρίζω ποίαι οικογένειαι ελάμβανον βοηθήματα αφ ενός μεν διά να δύναμαι να συντάσω νέας τοιαύτας καταστάσεις και αφ ετέρου να ενημερώνω συναδέλφους ως προς τα χορηγηθέντα ποσά συνέταξα παραλλήλως πλήρεις καταλόγους των γενομένων διανομών, ους ενημέρωσα εν συνεργασία μέσω της Κας Τσάτσου συμφώνως προς τους ιδικούς της τοιούτους και ους διεφύλαξα μέχρι σήμερον. Ο αιφνίδιος θάνατος του Τσιγάντε με ημπόδισε, ως ενθυμούμαι, να ενημερώσω ολοκληρωτικώς τους καταλόγους μου ως προς ωρισμένας διανομάς καθ όσον ηναγκάσθην εσπευσμένως να αποκρίψω τούτους (θάψω) λόγω των αρξαμένων εντατικών διώξεων και ανακρίσεων υπό των κατακτητών. Εγένοντο ως προανέφερον και μικρότεραι διανομαί ανερχόμεναι δρχ. 51.530.000 αίτινες είχον αναγραφή εις μικρόν σημειωματάριον εις χείρας μου και ων η αυθεντικότης είναι αναμφισβήτητος. Και αι τελευταίαι αυταί διανομαί εγένοντο υπό της Κας Τσάτσου. Μετά τον θάνατον Ταγ/χου Τσιγάντε δεν είμαι εις θέσιν να γνωρίζω ακριβώς το καταληφθέν υπόλοιπον και τούτο διότι ως εν αρχή ανέφερον ο Ταγ/χης Τσιγάντε διεχειρίζετο προσωπικώς, με απολύτως προσκείμενον προς αυτόν περιβάλλον και το όλον οικονομικόν μέρος. Επί του ζητήματος όμως τούτου έχω να αναφέρω τα κάτωθι. Μέλη του στρ/κού Επιτελείου επληροφορήθησαν τα του θανάτου του Τσιγάντε συνεκάλεσε ο Επιτελάρχης Συν/χης Αντωνόπουλος τα μέλη της Στρ/κής Επιτροπής διά τον καθορισμόν των περαιτέρω ενεργειών.
Εν τω μεταξύ ο Συν/χος Ψαρρός Δ. κατόπιν εντολής του Στρ/κού Επιτελείου είχε έλθει εις επαφήν μετά των μελών της αποστολής Τσιγάντε διά την υπαγωγήν τούτων υπό το Στρατ/κόν Επιτελείον και την απόδοσιν λεπτομερούς λογ/σμού ως και δήλωσιν του υποληφθέντος χρημ. ποσού. Τα μέλη της αποστολής Τσιγάντε ηρνήθησαν πάσαν μετά του Επιτελείου επαφήν, εδήλωσαν ότι ουδένα αναγνωρίζουν αλλά δέχονται απ ευθείας Δ/γάς παρά της Αγγλικής Υπηρεσίας και συνεπώς ουδέν δικαίωμα ανεγνώρισαν εις το Στρ. Επιτελείον διά τον οικονομικόν έλγχον και εξακρίβωσιν του υποληφθέντος χρ. ποσού. Ομοίως ηρνήθησαν πάν έλεγχον επί των πλωτών μέσων, ασυρμάτων, κλπ. διατηρήσαντα απόλυτον ανεξαρτησίαν. Επί κεφαλής των μελών της αποστολής εφέροντο την εποχήν εκείνην ο υπαστυνόμος Λεωνίδας Παρίσης καθώς και ο δικηγόρος Αγγεληνός μέλη δε κάποιος Φώτης, Μένης κλπ. ων δεν γνωρίζω τα ονόματα. Κατά την συνεδρίασιν του Στρ/κού Επιτελείου ανέφερε ο τότε Αντ/χης και νυν Συν/χης Χωρ/κής Αγγελίδης Γεώργιος ότι εις τα μέλη της αποστολής παρέδωσε ούτως αμέσως μετά τον θάν
18
Ιστορία και Ιδεολογία. / Οργάνωση Μίδας 614 και Γιάννης Τσιγάντες
« Last post by antimilitarist21 on September 22, 2018, 01:19:12 am »



Βάζω μερικές ιστορικές πληροφορίες για την αντιστασιακή οργάνωση Μίδας 614 που είχε για αρχηγό της το ριψοκίνδυνο στρατιωτικό Ιωάννη Τσιγάντε.

Ο Ιωάννης Τσιγάντες (1897-1943) ήταν απότακτος αξιωματικός με αντιβασιλικές - βενιζελικές πολιτικές πεποιθήσεις.
Το καλοκαίρι του 1942 οργανώθηκε μια αποστολή ριψοκίνδυνων σαμποτέρ στην Ελλάδα υπό τον Ιωάννη Τσιγάντε με βασικό σκοπό την καταστροφή της γέφυρας του Ισθμού της Κορίνθου. Ήταν μια ομάδα εννιά ανδρών. Μέλη της ήταν ο ταγματάρχης Ιωάννης Τσιγάντες (επικεφαλής της αποστολής), ο Μιλτ. Γιαννακόπουλος, ο λοχαγός Πεζικού Παν. Ρογκάκος, ο ανθυπίλαρχος Βασ. Ζακυνθινός, ο ανθυπολοχαγός Φώτης Μανωλόπουλος, ο ανθυπασπιστής Δημ. Γυφτόπουλος, ο ανθυπασπιστής Σπύρος Κώτσης, ο σμηνίτης ασυρματιστής Κωνσταντίνος Ρούσος και ο σμηνίτης ασυρματιστής Ιωάννης Μωραϊτης. Η 9μελής αποστολή αναχώρησε για την Βηρυτό. Στη συνέχεια μπήκαν μέσα σε ένα αγγλικό υποβρύχιο με το όνομα Πρωτεύς. Αφού πήραν μαζί τους άφθονο υλικό βάρους 2 περίπου τόνων (εκρηκτικά, ασυρμάτους, όπλα κτλ) και 12.000 χρυσές λίρες Αγγλίας, ξεκίνησαν για το μεγάλο ταξίδι. Αποφεύγοντας αρκετές εχθρικές νηοπομπές, κατάφεραν τελικά να φθάσουν στον προορισμό τους.

Μια νύχτα του Αυγούστου του 1942 το υποβρύχιο αποβιβάστηκε στην Πελοπόννησο, στον Κότρωνα της Μάνης. Μέσα στο σκοτάδι, οι 9 άνδρες μετέφεραν τα εφόδιά τους και τα έκρυψαν μέσα σε μια σπηλιά. Στην συγκεκριμένη περιοχή παρέμειναν για περίπου 10 μέρες, μεταφερόμενοι από σπηλιά σε σπηλιά. Στη συνέχεια κατάφεραν να βρουν ένα βενζινοκίνητο σκάφος και ένα ιστιοφόρο και με αυτά αναχώρησαν για τον Πειραιά στις 11 Αυγούστου 1942.

Ο Ιωάννης Τσιγάντες στην Αθήνα φιλοξενήθηκε αρχικά στο σπίτι του αντιβασιλικού αξιωματικού (και ιδρυτή της ΕΚΚΑ) Δημήτριου Ψαρρού, του οποίου ήταν σύγαμπρος. Πραγματοποίησε πολλές επαφές με γνωστούς του αξιωματικούς, αλλά και ιδιώτες. Στα τέλη Αυγούστου εγκαταστάθηκε σε ένα σπίτι στην οδό Μεταξά στα Εξάρχεια. Πολλές φορές, το φως της ημέρας έβρισκε τον Τσιγάντε να γράφει ακατάπαυστα και τα διάφορα χαρτιά του να είναι όλα σκορπισμένα σε ένα τραπέζι. Ο ακούραστος ταγματάρχης απέστειλε πολλές εκθέσεις του στη Μέση Ανατολή καθώς και εκατοντάδες τηλεγραφήματα μέσω ασυρμάτου, τα οποία περιείχαν υψίστης σημασίας πληροφορίες. Χωρίς καθυστέρηση, έδωσε αμέσως προτεραιότητα στην πραγματοποίηση των παρακάτω ενεργειών : ανατίναξη της Γέφυρας των Καρυών (βόρεια της Λαμίας), επικοινωνία με το στρατηγό Ζυγούρη, εκτέλεση σοβαρών σαμποτάζ στο λιμάνι του Πειραιά, απόφραξη του Ισθμού της Κορίνθου και ίδρυση μυστικών βάσεων στα ανατολικά παράλια της Εύβοιας. Στο Σπύρο Κώτση ανέθεσε την αποστολή της ανατίναξης της γέφυρας Καρυών και της επικοινωνίας με το στρατηγό Ζυγούρη. Ο Κώτσης αναχώρησε για Λαμία στις 20 Αυγούστου 1942, εφοδιασμένος με μια πλαστή ταυτότητα μέλους της ΟΕΔΕ (χιτλερική οργάνωση). Τελικά, το σχέδιο ανατίναξης της γέφυρας Καρυών εγκαταλείφθηκε και η υιοθετήθηκε η ιδέα της ανατίναξης της Γέφυρας του Γοργοπόταμου. Ο Τσιγάντες επικοινώνησε με το ΣΜΑ και πέτυχε την έγκριση της αλλαγής του σχεδίου. Όπως είπαμε και πιο πριν, συναντήθηκε με διάφορα πρόσωπα, όπως π.χ. με τον Δ. Ψαρρό (με τον οποίο είχε στενή συνεργασία), με το Στέφανο Σαράφη (με σκοπό τη δημιουργία ενόπλων ανταρτικών ομάδων στην περιοχή Θεσσαλίας και Δυτικής Μακεδονίας) κ.α.

Ο ριψοκίνδυνος και εμφανίσιμος Ταγματάρχης και Αρχηγός της οργάνωσης Μίδας 614, με τις πολλές κατακτήσεις στο γυναικείο φύλο, δεν πρόλαβε τελικά να ολοκληρώσει το έργο που είχε αναλάβει γιατί τον πρόλαβε ο θάνατος. Στις 14 Ιανουαρίου 1943, μετά από ένα ανώνυμο τηλεφώνημα γυναίκας, Ιταλοί στρατιώτες περικύκλωσαν το κρησφύγετο του, σε πολυκατοικία επί της οδού Πατησίων, στο κέντρο της Αθήνας. Ο Τσιγάντες υποδύθηκε τον αξιωματικό της αστυνομίας πόλεων και παρουσίασε πλαστή ταυτότητα αστυνομικού, χωρίς όμως να πείσει τους Ιταλούς. Τελικά, και αφού προηγουμένως έκαψε βιαστικά τα αρχεία του, συνεπλάκη μαζί τους και σκοτώθηκε ηρωικά αν και πρόλαβε να σκοτώσει δύο καραμπινιέρους και να τραυματίσει άλλους τρεις. Ορισμένοι φανατικοί βασιλόφρονες εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για το θάνατο του Τσιγάντε. Μετά θάνατο προβιβάστηκε σε αντισυνταγματάρχη ως πεσών επί του πεδίου της μάχης. Στο κτίριο όπου δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Τσιγάντες τοποθετήθηκε αναμνηστική πλάκα το 1984.


Εκθεση δράσης Οργάνωσης ΜΙΔΑΣ 614,
27 Φεβ 1953

ΜΙΔΑΣ 614
Φ.Ε.Κ. 40
Τεύχος Αον της 27-2-1953

Προερχόμενοι εκ Μέσης Ανατολής απεβιβάσθησαν εκ του υποβρυχίου εις λιμένα της Λακωνίας την 2.8.1942 οι κάτωθι αποτελούντες την ανωτέρω οργάνωσιν διά κατασκοπείαν, σαμποτάζ κλπ.
(1) Τσιγάντε ή Σβορώνος Ιωάννης Αρχηγός
(2) Κώτσης Σπυρίδων
(3) Ρογκάκος Παν.
(4) Γιαννακόπουλος Μιλτ. ή Αριστείδης
(5) Μανωλόπουλος Φώτιος
(6) Γυφτόπουλος Δημ.
(7) Ανδρόνικος Ματθαίος
(8) Μαρασλής Αφεντάριος ή Μαράκης
(9) Λιάκος Θεόδωρος ετυφεκίσθη ασυρματιστής
(10) Ρούσσος Κων/νος ετυφεκίσθη ασυρματιστής
(11) Μωραϊτης Ιωάννης
(12) Ζακυνθινός Βασίλειος ή Μίκης.

Την 15.8.1942 αφίχθησαν εν Αθήναις και ήρχισαν εργαζόμενοι. Μεθ εαυτών έφερον 15 χιλιάδας χρυσάς λίρας, τρεις ασυρμάτους αγγλικής κατασκευής και ποικίλον πολεμικόν υλικόν.
Την 14.1.1943 εγένετο εις Πατησίων 86 η δολοφονία υπό των Ιταλών του Τσιγάντε. Την αρχηγίαν μετά ταύτα ανέλαβε ο Κανάρης Μιλτιάδης, είτα ο Κώτσης Σπυρίδων και επί μικρόν διάστημα προ αυτών ο Παρίσης Λεωνίδας (Ζηρέλης 27).

Συνεργασθέντες μετά του Τσιγάντε: Στρατιωτικοί διάφοροι υπό την αιγίδα Ψαρρού Δημητρίου ήτοι: Δούκας Στέφανος, Βέρρος Διονύσιος (Αληθέας) Μαλασπίνας Σπυρίδων (ψηλός). Δημοτάκης Νικόλαος, Παυλίδης Αχιλλεύς και άλλοι.

Ο Τσιγάντες κατά την διάρκειαν της εν Αθήναις παραμονής του, διέμενεν το πλείστον εις οικίαν Αλωπεκής 2 (Μαλλού Ελβετίδος), σπανίως εις οικία Αβαταγγέλου εις Καλλιδρομίου, Φερρών 7 (Ουρανία Κυριακίδου) Πατησίων 86 (Τάκης Κυριακίδης) οικίαν Χρήστου Αγγελινού, οικίαν Καίτης Κουσουράκη (Μάχης Κοδράτου 17). Προεστόπουλος Πάνος Αχαρνών 268. Ημέραν και νύκτα το πλείστον εδέχετο εις Ψαρρών 7 και Πατησίων 86.
Ετέροι συνεργασθέντες μετ αυτού.
(1) Εβερτ Άγγελος Δ/τής Αστυνομίας
(2) Τσαγκλής Νικόλαος Δ/ντής Ασφαλείας Αθηνών.
(3) Παπαδόπουλος Αριστείδης Αστυνομικός Δ/ντής.
(4) Καπετανίδης Ευάγγελος Αστυνόμος.
(5) Μπούρας Ηλίας Αστυνόμος.
(6) Λαγός Γεώργιος εκτελεσθείς μετέπειτα εν Μενιδίω υπό κομμουνιστών
(7) Κανταρτζής Θεμιστοκλής Πατησίων 88 Οδοντίατρος προσέφερεν οικίαν του ανιδιοτελώς εις Αρχηγείον επί ένα μήνα.
(8) Μιγκάρδου Νίτσα δακτυλογράφος.
 
Μετά τον θάνατον Τσιγάντε έλαβον χώρα τα εξής γεγονότα: τον Μάρτιον 1943 ανεχώρησεν διά Μ.Ανατολήν. ο Παρίσης, Κουσσουράκη, Μητροπολίτης Καρύστου και Χίου Παντελεήμων (αποβιώσας) και άλλοι.

Συνελήφθησαν και εξετελέσθησαν υπό των Γερμανών οι ασυρματισταί:
-Δανιηλίδης Μάριος Ν.Σμύρνη το πρώτον συλληφθείς και αποκαλύψας.
-Λιάκος Θεόδωρος Πειραιώς 169 οικία Γουνελλά.
-Ρούσσος Κων/νος εκτελεσθείς επί τόπου Δωδεκανήσου 12 εις Ν.Σμύρνην.
-Ανδρόνικος Ματθαίος συνελήφθη έξωθι οικίας Ρούσσου Κων.οδός Δωδεκανήσου Ν.Σμύρνη.
-Μπούρας Κων/νος καταδοθείς εις Γερμανούς έξωθι Θεάτρου Σαμαρτζή υπό τίνος εφέδρου αξ/κού ευρισκομένου εις φυλακάς καταδικασθέντος εις θάνατον και μη εκτελεσθέντος.
Σύλληψις ασυρματιστού ΚΑΛΙΛΛΟΥ Γερασίμου ή Μάκη εις οικίαν Λοχαγού Τριανταφυλλίδη Ευαγγέλου και απόδρασις τούτου τη παρουσία και βοηθεία Κώτση Σπυρ. και Καπετανίδη Ευάγ.εις Πειραιώς και Σωκράτους τον Σ/βρίον 1943.
Εις την υπ αριθ. 56 του 1953 εγκύκλιον Υπουργείου Στρατιωτικών αναφέρονται τα ονόματα όλων των μετά της οργανώσεως Μίδα 614 συνεργασθέντων.
Ο Τσιγάντες επεσκέπτετο διάφορα πολιτικά πρόσωπα.
-ΓΟΥΝΑΡΑΚΗΣ Πέτρος Ομήρου
-ΤΣΑΤΣΟΣ Κων/νος Οικία Γουναράκη
-ΒΑΛΑΣΑΚΗΣ Οικία Αναγνωστοπούλου 20
-ΚΛΑΔΑΚΗΣ Μάρκος Σπυρ.Τρικούπη 54
-Οικονομικός Διαχειριστής Συν/ρχης Χωρ/κής ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ Γεώργιος (αποβιώσας)

13-3-1962
(Τ.Υ)
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΣΠ.ΚΑΠΕΤΑΝΙΔΗΣ
ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ Β



ΕΚΘΕΣΙΣ
Α Π Ο Λ Υ Τ Ω Σ Σ Υ Ν Ο Π Τ Ι Κ Η

Των εργασιών του Στρατιωτικού Επιτελείου ΜΥΔΑ (Ταγ/ρχου Τσιγάντε Ιωάννου) κατά την περίοδον της κατοχής. Αύγουστος 1942 με Οκτώβριον 1944.-
Τον Αύγουστον του 1942 έφθασε εκ της Μέσης Ανατολής εις Αθήνας ο Ταγ/ρχης Πεζικού Τσιγάντες Ιωάννης με εντολήν της τότε υπό τον κ. Τσουδερόν Ελληνικής Κυβερνήσεως Καΐρου και του Συμμαχικού Στρατηγείου Μ. Ανατολής, όπως.
1) Οργανώση Γραφείον Πληροφοριών επ οφέλη του Στρατ. Μ. Ανατολής.
2) Συντονίση απάσας τας υφισταμένας Εθνικάς οργανώσεις διά την αποτελεσματικωτέραν αντίστασιν κατά των κατακτητών υπό ενιαίαν Δ/σιν και οργανώση ανταρτικήν κίνησιν εις ολόκληρον την Ελλάδα.-
3) Εκτελέση σειράν σαμποτάζ (αποστολή ΤΟΥΡΚΟΝΑΝΔ).
4) Διανείμη βοηθήματα εις τας οικογενείας των παθόντων υπό των κατακτητών ως και των εις Αίγυπτον ευρισκομένων Αξ/κών, Υπαξ/κών και οπλιτών.-
Κατά την εκτέλεσιν των ανωτέρω αποστολών του, παρά τας αφαντάστως μεγίστας δυσχερείας ο Ιωάννης Τσιγάντες κατώρθωσε να συγκροτήση Επιτελείον Ανωτέρων Αξ/κών διά την Δ/σιν του όλου αγώνος με Επιτελάρχην τον Συν/ρχην Πεζ. Αντωνόπουλο Μιχαήλ, γνωστόν εις το Στρατ. Μ. Ανατολής υπό το όνομα Ανίβας. Το Επιτελείον τούτο κατηρτίσθη υπό τας εξής προϋποθέσεις:
1) Οτι ο Τα/ρχης Τσιγάντες θα περιορίζετο εις την κυρίαν του αποστολήν(σαμποτάζ ΤΟΥΡΚΟΝΑΝΔ).
2) Οτι θα εχορήγη εις το επιτελείον τα αναγκαιούντα υλικά μέσα (μέσα διαβιβάσεων ταχέα, βραδέα χρήματα, οπλισμόν κλπ.).-
3) Οτι ληγούσης της αποστολής του περί τα τέλη Ιανουαρίου 1943 θα παρέδιδε πάσαν την Υπηρεσίαν εις το Επιτελείον ως και άπαντα τα υλικά μέσα.-
Ευθύς ως άρχισε να διαμορφώνεται η προσπάθεια αυτή του Επιτελείου επήλθε θάνατος του Ταγ/χου Τσιγάντε υπό τας γνωστάς συνθήκας.-
Η δημιουργηθείσα κατάστασις μετά τον θάνατο του Ταγ/χου Τσιγάντε μεταξύ του Στρατ. Επιτελείου και των μελών της αποστολής Τσιγάντε, οίτινες είχον εις χείρας των άπαντα τα υλικά μέσα (χρήματα, οπλισμόν, ασυρμάτους, πλωτά μέσα) ήτο τοιαύτη ώστε ν΄αποκλείη παντελώς πάσαν περαιτέρω μετά τούτων συνεργασίαν (Βλέπε Ιον μέρον έκθέσεως Νο Ι). Επί του ζητήματος τούτου δύναται να δώση σαφείς και συγκεκριμμένας πληροφορίας ο υπηρετών εις το Γεν. Επιτελείον Στρατού Αντ/ρχης Χωρ/κής Αγγελίδης Γεώργιος.-
Ούτω το επιτελείον ευρέθη εις την ανάγκην να εκλέξη εν εκ των δύο
- ή να εγκαταλείψη τον αγώνα ελλείψει μέσων και οδηγιών
- ή αδιαφορών προς ταύτα να προσπαθήση να συνεχίση την εργασίαν του εξευρίσκον τα αναγκαιούντα μέσα επί τόπου.
Εξέλεξε δε την δευτέραν ταύτην λύσιν οπότε κατώρθωσε, διά των ιδίων του πάντοτε μέσων, να συνεχίση αφ΄ενός μεν το μέχρι της στιγμής εκείνης επιτελεσθέν έργον, εφ΄ετέρου δε να προχωρήση έτι περαιτέρω ως κάτωθι.-
Ι) Τελούν εν αμέσω τακτική επαφή μετά των Δ/σεων των συνεργαζομένων Οργανώσεων ως και των τοπικών Αρχηγών εκάστης περιοχής προώθησε το όλον επαναστατικόν εργον ούτω:
α) Συνελέγοντο, ηλέγχοντο και διεβιβάζοντο πληροφορίαι πάσης φύσεως όσον αφορά τους κατακτητάς(Δ/τής Γραφείου Αντ/ρχης Πεζ. Δημοτάκης Νο ΙΙον Γραφείον ΜΥΔΑ μετονομασθέν βραδύτερον εις υπηρεσίαν πληροφοριών ΠΛΟΥΤΩΝ).-
β) Συνεκροτούντο πηρήνες Μονάδων, εις τας πόλεις.-
γ) Εκινούντο σύνδεσμοι μεταξύ του Κέντρου και των Επαρχιών, δι ων απεστέλλοντο οδηγίαι και χρήματα και ελαμβάνοντο πληροφορίαι και αιτήσεις μέσων.-
δ) Εζητείτο διά τηλ/των (Βλέπε ΙΙον μέρος εκθέσεως) η ρίψις εφοδίων διά τα ανταρτικά υπό του Στρατ. Μ. Ανατολής.
ε) Απεστέλλοντο Αξ/κοί προς τα ανταρτικά.
στ) Εμελετάτο σχέδιον δράσεως εν συνδυασμώ προςτάς εκάστοτε δυνατότητες.-
ζ) Διενέμοντο Βοηθήματα (Οργανώθη υπηρεσία Διανομής υπό την Δ/σιν του νυν Αντιβασιλέως και τότε Αρχ/σκόπου Αθηνών κ. Δαμασκηνού).-
η) Απεστέλοντο ειδικότητες και Αξ/κοί και οπλίται του ναυτικού εις Αίγυπτον.-
θ) Εξεδίδοντο παράνομοι Εφημερίδες.
ΙΙ.- Διηύθυνε την όλην ανταρτικήν δύναμιν και προέβη εις την οργάνωσιν προοδευτικώς ταύτης ως κάτωθι:
α) Περιοχή Ηπείρου
Επέτυχε να συγκροτήση τας ανταρτικάς ομάδας.
- Ταγ/χου Κωνσταντινίδη εις περιφέρειαν Πρεβέζης, Ζαλλόγου, Μούργκας.
- Λοχαγού Καλαμπόκη)
- Ιλάρχου Αγόρου ) Εις περιφέρειαν ΄Αρτης.
- Λοχαγού Κρίκα )
- Προπαρασκεύασε και ωργάνωσε περί μήνα Φεβρουάριον 1943, αποσταλέντος ειδικώς προς τούτο εκείσε του Επιτελάρχου Συν/χου Αντωνοπούλου Μιχαήλ την υποδοχήν, κατόπιν εντολής του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής, υποβρυχίου εις Περιοχήν Πρεβέζης διά την αποστολήν οπλισμού και ασυρμάτου εις τας ανταρτικάς ομάδας Ηπείρου(υπεβλήθη σχετική λεπτομερής έκθεσις υποδοχής του υποβρυχίου εις Στρατ. Μέσης Ανατολής).-
Διά τον εις οπλισμόν και υλικά ανεφοδιασμόν των ανωτέρω ομάδων αντηλλάγησαν μετά του Στρατ. Μ. Ανατολής Τηλ/τα (Βλέπε ΙΙον μέρος Νο 2,3,4,5.
β) Εις Περιοχήν Θασσαλίας .
Ενίσχυσε τον δ ίδρυσιν Εθνικών Ομάδων αποσταλέντα Συν/ρχην Σαράφην Στέφανον με Αξ/κούς, χρήματα και εφόδια. Επέτυχε νά υπαγάγη υπ΄αυτόν τας υφισταμένας τότε Εθνικιστικάς Ανταρτικάς Ομάδας Κωστοπούλου Αντωνοπούλου Βλάχου, πλην των Κομμουνιστικών, μεθ΄ών επεδιώχθη συνεργασία και επεζητήθη γενικώτερα συνεννόησις.-
Η συνολική δύναμις των ανωτέρω ανταρτικών Ομάδων υπερέβη τους πεντακοσίους με αρτιότατον οπλισμόν κυρίως εκ λαφύρων Ιταλικών.
Αι ανωτέρω ομάδες επανειλημμένως εξετέλεσαν επικινδύνους αποστολάς και προσέβαλον ισχυρά τμήματα του κατακτητού.-
Τα επακολουθήσαν&#
20



Σε μια συνέντευξη, ο Γερμανός ιστορικός και συγγραφέας Χέρμαν Φρανκ Μάγερ (Hermann Frank Meyer, 1940 - 2009) δέχεται την παρακάτω ερώτηση :
" Από τις έρευνές σας σε ποια συμπεράσματα έχετε καταλήξει; -τόσο ως προς την αντιστασιακή δράση του ΕΛΑΣ όσο και του ΕΔΕΣ; "
Η απάντηση που δίνει είναι η εξής : "Ο ΕΛΑΣ είχε πιο έντονη δράση και περισσότερες απώλειες σε σχέση με τον ΕΔΕΣ. Για την ακρίβεια, μετά τις τρομακτικές καταστροφές και εκτελέσεις, ανάμεσα στον Ιούλιο και τον Σεπτέμβριο του 1943, ο Ζέρβας ήρθε σε επαφή με τους Γερμανούς (η πρώτη ήταν στις 3 Οκτωβρίου του '43) με στόχο να συμφωνήσουν σε μιαν άτυπη "κατάπαυση του πυρός". Ήταν μια προφορική συμφωνία κυρίων. Έχω συνομιλήσει με πολλούς γερμανούς βετεράνους της συγκεκριμένης μονάδας και μου έχουν επιβεβαιώσει το γεγονός. Γράφω εκτενώς γι' αυτό στο επόμενο βιβλίο μου. Είχε τόσο καλές σχέσεις ο Ζέρβας με τον Γερμανό διοικητή των Ιωαννίνων που όταν αρρώστησε ο πρώτος, ο τελευταίος του έστειλε φάρμακα. " .

Ένα από τα πιο σημαντικά ντοκουμέντα που αποκαλύπτουν την αρμονική συνεργασία μεταξύ ΕΔΕΣ και Γερμανών κατακτητών είναι ένα έγγραφο που αποτελεί τμήμα του πολεμικού ημερολογίου της Γερμανικής Στρατιάς Ε και αναφέρεται στην κοινή επιχείρηση ΕΔΕΣ και Ναζί ενάντια στον ΕΛΑΣ Τζουμέρκων. Κατά την επιχείρηση αυτή ο Ναπολέοντας Ζέρβας είχε δεχτεί από τους Γερμανούς κατακτητές άφθονο πολεμικό και φαρμακευτικό υλικό, όμως η αντίσταση του ΕΛΑΣ στην περιοχή υπήρξε ικανή ώστε να καθηλώσει τις δυνάμεις των Γερμανών και του Ζέρβα. Μετά τις επιχειρήσεις αυτές, ο αρχηγός του ΕΔΕΣ Ναπολέοντας Ζέρβας έσπευσε να υπογράψει την κατάπαυση πυρός με τον ΕΛΑΣ και να διαβεβαιώσει τους Γερμανούς ότι στην περιοχή ευθύνης του κανείς δεν θα πείραζε Γερμανό φαντάρο.

Από τον Θέμη Μοσχάτο (7η Μεραρχία ΕΛΑΣ) παίρνουμε την πληροφορία ότι ο Στυλιανός Χούτας του ΕΔΕΣ Αιτωλοακαρνανίας διατηρούσε στην πόλη της Αμφιλοχίας σύνδεσμο του ΕΟΕΑ - ΕΔΕΣ με την εκεί γερμανική φρουρά. Ο σύνδεσμος έλαβε μέρος στην μάχη χτυπώντας αντάρτες του ΕΛΑΣ. Αργότερα ο Ζέρβας έσπευσε να διαμαρτυρηθεί με τηλεγράφημα για την πράξη αυτή των ανταρτών του ΕΛΑΣ.

Ο αντάρτης του ΕΛΑΣ Δημήτρης Ζάχαρης αναφέρει ότι ο Ζέρβας στην Ήπειρο δέχονταν χρυσές λίρες και όπλα από τους Γερμανούς κατακτητές προκειμένου να εξοπλίσει άνδρες και να χτυπήσει με αυτούς τον ΕΛΑΣ. Την άποψη αυτή φαίνεται να συμμερίζεται και ο καπετάνιος Βασίλης Τσούνης σε συνέντευξή του.

Το ερώτημα για το τι είδους σχέση είχε ο ΕΔΕΣ με τους Γερμανούς κατακτητές φωτίζεται και από την μεριά ανθρώπων της εποχής που δεν ανήκαν στον χώρο του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΚΚΕ. Ο στρατηγός του ΕΔΕΣ Κομνηνός Πυρομάγλου στα τέλη του 1944 ψυχραίνεται με το αρχηγείο και τον Ζέρβα λόγω των φιλογερμανικών του σχέσεων. Αργότερα και ως βουλευτής της ΕΔΑ ο Πυρομάγλου θα καταγγείλει την σχέση ΕΔΕΣ - Γερμανών ανοιχτά όταν ο βουλευτής πια, Χούτας θα εκδώσει το βιβλίο των απομνημονευμάτων του.

Ο Βρετανός αξιωματικός Κρις Γούντχαουζ, γνώστης αρκετών λεπτομερειών σχετικά με τις αντιστασιακές οργανώσεις, στο βιβλίο του "Το μήλον της Έριδος" αναφέρει ότι ο ΕΔΕΣ έκανε μυστική ανακωχή με τις δυνάμεις κατοχής μέσα στο διάστημα 1943-1944.

Το 1995 οι ελληνικοί ακαδημαϊκοί κύκλοι εκφράζουν μια τεκμηριωμένη ιστορική γνώμη. Στο δίτομο έργο του ο ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ (Hagen Flaischer) αποκαλύπτει τεκμηριωμένα την σχέση Γερμανών και ΕΔΕΣ. Πρόκειται για μια καθαρά δωσιλογική σχέση, προδοτική για τον ελληνικό λαό και τον ΕΛΑΣ. Το βιβλίο αυτό που τιτλοφορείται "Στέμμα και Σβάστικα" παρουσιάζει μια σειρά ντοκουμέντων που αποκαλύπτουν την αρμονική συνεργασία μεταξύ ΕΔΕΣ και Γερμανών.

Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να βρείτε και άλλες πληροφορίες για τη σχέση του ΕΔΕΣ με τους Γερμανούς ναζί

Σχέσεις του ΕΔΕΣ με τους ναζι

https://www.youtube.com/watch?v=V_43JDKmmPg&feature=player_detailpage#t=3s

Pages: 1 [2] 3 4 ... 10