Recent Posts

Pages: [1] 2 3 ... 10
2
Σεξ και Αυνανισμός / Re: Ψηφίστε την πιο ωραία παρουσιάστρια στην TV
« Last post by φηγψ on October 06, 2019, 01:15:07 pm »
μαρια μπακοδημου








3
Σεξ και Αυνανισμός / Re: Ψηφίστε την πιο ωραία παρουσιάστρια στην TV
« Last post by ΗΦΣΑΡ5Υ on October 06, 2019, 01:09:19 pm »


4
Δημοσίευμα της ΜΑΛΕΠ (Μαρξιστική Λενινιστική Επιθεώρηση) που αποτελούσε έντυπο της οργάνωσης ΣΑΚΕ. Διαβάζοντάς το ο σημερινός αναγνώστης θα μπορέσει να πληροφορηθεί τα σχετικά με την πολιτική και φυσική εξόντωση του Νίκου Ζαχαριάδη.
 



Το αντεπαναστατικό πραξικόπημα στο ΚΚΕ και η δολοφονία του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

της Μαρίνας Βούλγαρη, ΜΑΛΕΠ, 1991

Άραγε είναι μόνο συγκυριακή η εκτενής ενασχόληση του τύπου, εδώ και δυο μήνες περίπου, με τη ζωή, το έργο και το τραγικό τέλος του Νίκου Ζαχαριάδη; Ή μήπως ήταν μια ακόμη επιβεβαίωση του ότι τέτοιες προσωπικότητες, που ταυτίστηκαν με την πιο γόνιμη περίοδο ενός λαού, σφραγίζοντας τη σύγχρονη ιστορία του, πάντα θα τις «ξεθάβει» η ιστορική μνήμη;

Κατά τη γνώμη μας η περίπτωση Ζαχαριάδη ήρθε και θα ξαναέρθει πολλές φορές στο μέλλον στο προσκήνιο. Οχι μόνο επειδή υπήρξε μια σπάνια προσωπικότητα, ένας ασυμβίβαστος κομμουνιστής που θυσιάστηκε για τις ιδέες του, αλλά κυρίως επειδή με το θεωρητικό έργο και τη δράση του συνέβαλε αποφασιστικά στο άνδρωμα ενός κομμουνιστικού κόμματος που συνδέθηκε με όλες τις θετικές κατακτήσεις του λαού μας και βρέθηκε δυο φορές πρό των πυλών της εξουσίας.

Η αποτίμηση βέβαια μιας τέτοιας προσωπικότητας, όπως ο Ν. Ζαχαριάδης, κατ’ ανάγκη άπτεται της αποτίμησης της σημαντικότερης περιόδου της νεότερης ιστορίας μας. Μια τέτια αποτίμηση δεν γίνεται «εύκολα». Και επειδή ακριβώς θεωρούμε την Οργάνωση μας συνεχιστή του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ δεν θα πέσουμε ποτέ στην παγίδα μιας τυχάρπαστης κριτικής. Μιάς κριτικής έξω από τις αρχές της μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας έξω από τις ιστορικές συνιστώσες και το κοινωνικό πλαίσιο των γεγονότων της εποχής. Για μας η κριτική εξέταση της ιστορίας δεν έχει σχέση ούτε με τη ρεβιζιονιστική σπέκουλα ούτε με το μικροαστικό μηδενισμό και ισοπέδωση. Οπως πολλές φορές έχουμε τονίσει, με εργαλείο το διαλεχτικό και ιστορικό υλισμό και με βάση τα επίσημα ιστορικά ντοκουμέντα και όχι τις «αναμνήσεις» (αληθινές ή ψεύτικες) ή τις δήθεν έρευνες, η Οργάνωση μας θα μελετήσει και θα τοποθετηθεί λεπτομερειακά πάνω στην ιστορία του ΚΚΕ. Από την πρώτη μέρα της ίδρυσης της η ΣΑΚΕ έχει δώσει μεγάλες μάχες ενάντια στη διαστρέβλωση της ιστορίας, την ύποπτη λαθολογία και τις προβοκατόρικες επινοήσεις.

Η Οργάνωση μας κράτησε και θα κρατήσει πάντα στάση αρχών απέναντι στο επαναστατικό ΚΚΕ και τη δράση του, υπερασπίζοντας με όλες τις δυνάμεις της την πιο πρωτοπόρα, την πιο επαναστατική δύναμη που έχει να παρουσιάσει η ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Αυτό το καθήκον περνά και μέσα από την υπεράσπιση του Ν. Ζαχαριάδη. Ενός αυθεντικού κομμουνιστή ηγέτη, αναμφισβήτητα της μεγαλύτερης φυσιογνωμίας που ανέδειξε το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα και μιας από τις πιο σημαντικές της ένδοξης τριτοδιεθνιστικής περιόδου..

Πάλη πολιτική

Η πρόσφατη φιλολογία γύρω από την εξόντωση του Νίκου Ζαχαριάδη, πέρα απ' όλα τ' άλλα, έρχεται να συσκοτίσει το σημαντικότερο κατά τη γνώμη μας ζήτημα που αναδεικνύει η «υπόθεση Ζαχαριάδη»: τον ταξικό-πολιτικό και όχι προσωπικό της χαρακτήρα. Μας παρουσιάζεται η εικόνα ενός ανθρώπου, ασυμβίβαστου μεν μέχρι θανάτου, ο οποίος όμως δίνει μια προσωπική μάχη απέναντι σε κείνους που τον διώκουν, οι οποίοι και πάλι τον διώκουν απλώς γιατί δεν δέχτηκε το «φάγωμά» του από την «καρέκλα» του ΓΓ του ΚΚΕ, γιατί εξακολουθεί να είναι «πεισματάρης».

Ετσι, στην όλη η υπόθεση, με τη συνεπικουρία των αστυνομικής πλοκής διηγήσεων, δίνεται η εικόνα μιας ανακτορικής ίντριγγας, η οποία (όπως όλες αυτές οι ιστορίες) έχει τους «καλούς», τους «κακούς» και τους «ενδιάμεσους» και όλα τα συναφή. Η «υπόθεση Ζαχαριάδη» αποκόπτεται από το κοινωνικό-ιστορικό της πλαίσιο, από τη γενικότερη πολιτικοϊδεολογική διαμάχη που ξεσπά στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα εκείνη την περίοδο και παρουσιάζεται σαν κάτι αντίστοιχο της διαμάχης «συντηρητικών» και «ανανεωτικών» στην ηγεσία του σημερινού αναθεωρητικού «Κ»ΚΕ, στην οποία μάλιστα χρησιμοποιήθηκε αρκούντως σαν βοηθητικός πολιορκητικός κριός της μιας φράξιας ενάντια στην άλλη.

Ακόμη κι έτσι, όμως, μέσα από μια τέτια «ηθικοπλαστική» οπτική, ο Ζαχαριάδης αναδεικνύεται στον «καλό» της υπόθεσης, μολονότι την αστική τάξη θα βόλευε να βγει σαν ο «κακός». Μέσα από τον ορυμαγδό των δημοσιευμάτων, αναδεικνύεται η εικόνα ενός σύγχρονου «αγίου», που θυσιάζεται για τη «θρησκεία» του. Εστω και σ' αυτό το επίπεδο, η αστική τάξη υπηρεσία προσφέρει στο κομμουνιστικό μας κίνημα. Φτάνει εμείς να πράξουμε το πολιτικό μας χρέος. Να μετατρέψουμε την «ηθική» σε «πολιτική», να βάλλουμε το ηθικό ανάστημα του Ζαχαριάδη, όπως αυτό προβάλλει επιβλητικό μέσα από την αστυνομική παραφιλολογία του αστικού τύπου, πάνω στο πολιτικό βάθρο του κομμουνιστή ηγέτη, το οποίο «γέννησε» και στήριξε αυτή την απαράμιλλη ηθική του ανθρώπου Ζαχαριάδη.

Από αστούς αναλυτές και δημοσιογράφους, βέβαια, οι οποίοι έχουν να παρουσιάσουν λαμπρές επιδόσεις στον τομέα της κάθε είδους σκανδαλολογίας, δεν μπορούσε να περιμένει κανένας τίποτα διαφορετικό. Ομως, η τέτια διάσταση της «υπόθεσης Ζαχαριάδη» έχει παρουσιαστεί και με αξιώσεις πολιτικής ανάλυσης. Στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, τότε που η μεγάλη μάζα των πολιτικών προσφύγων, ιδιαίτερα αυτών από την Τασκένδη, δεν είχε επιστρέψει στην Ελλάδα, η μεγαλύτερη τότε Οργάνωση του λεγόμενου «αντιρεβιζιονιστικού χώρου», η ΟΜΛΕ (πρόκειται για την Οργάνωση από τη διάσπαση της οποίας ξεπήδησαν το «ΚΚΕ (μ-λ)» και το «Μ-Λ ΚΚΕ»), παρουσίαζε αυτή την άποψη σαν απόσταγμα μ-λ ανάλυσης. Ετσι ο Ζαχαριάδης παρουσιαζόταν σαν ένας αναθεωρητής του αισχίστου είδους, που έχασε σε έναν φραξιονιστικό αγώνα από τους άλλους αναθεωρητές. Αναπαραγόταν μάλιστα, με καλυμμένο (και γι' αυτό πολύ πιο πρόστυχο) τρόπο, η γνωστή κατηγορία των Βαφειάδη-Παρτσαλίδη, ότι ο Ζαχαριάδης ήταν πράκτορας των Αγγλων[1].

Αυτές οι θεωρίες συντρίφτηκαν, βέβαια, στη συνέχεια (και η Οργάνωση μας διεκδικεί σ' αυτό σημαντικό μερίδιο). Τώρα, όμως, μέσα από μια σειρά αποκαλύψεις που προέρχονται από τον ίδιο τον χώρο των ρεβιζιονιστών, δέχονται τη χαριστική τους βολή. Και θα άξιζε να αναφέρουμε την τωρινή αντίδραση των δυο μαοϊκών ομάδων, που ξεπήδησαν από την ΟΜΛΕ, όπως εκφράστηκε μέσα από τα έντυπα τους. Η ομάδα του «Μ-Λ ΚΚΕ», με τον γνωστό τυχοδιωκτισμό που τη χαρακτηρίζει, δημοσίευσε έναν ύμνο για τον Ν. Ζαχαριάδη[2], χωρίς βέβαια την παραμικρή αυτοκριτική αναφορά στις θέσεις της του παρελθόντος, θεωρώντας προφανώς ότι οι νεότεροι δεν γνωρίζουν την παλιά προβοκατόρικη φιλολογία της τότε ενιαίας ΟΜΛΕ, με προφανή σκοπό το ψάρεμα στα θολά νερά, στο οποίο με ιδιαίτερη επιμονή, αλλά και σταθερά ανεπιτυχώς, επιδίδεται. Η ομάδα του «ΚΚΕ(μ-λ)» προτίμησε απλώς να κατεβάσει λίγο τους τόνους, χωρίς όμως ν' αλλάξει σε τίποτα τις εκτιμήσεις της ΟΜΛΕ. Αναπαράγει λοιπόν ορισμένες από τις κατηγορίες που η κακόφημη «6η Ολομέλεια» του 1956 εξαπόλυσε ενάντια στον Ζαχαριάδη, ενώ δεν παραλείπει να ρίξει λάσπη, γράφοντας ότι ο Ζαχαριάδης «στα βαθειά του γεράματα "ανένιψε" με το γράμμα που κατάγγελνε την Κίνα και το Μάο και τασσόταν στο πλευρό των ρεβιζιονιστών της ΣΕ»[3]. Θα μιλήσουμε παρακάτω αναλυτικά γι' αυτό το «γράμμα του Ζαχαριάδη», όμως δεν μπορούμε να μη σημειώσουμε εδώ την προστυχιά για την «ανάνηψη», που γίνεται ακόμη πιο αποκρουστική (η προστυχιά) με τα στοιχεία που η αστική δημοσιογραφική έρευνα έφερε στο φως.

Πρέπει, λοιπόν, να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι ο διωγμός και η εξόντωση του Νίκου Ζαχαριάδη δεν οφείλεται σε «μάχη για τις καρέκλες» ή «φραξιονιστικό αγώνα οπορτουνιστών», αλλά είναι ένα κομμάτι της εγκληματικής δράσης του χρουτσιοφικού ρεβιζιονισμού και των πρακτόρων του στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Είναι, δηλαδή, προϊόν πολιτικής πάλης ανάμεσα στον αντεπαναστατικό αναθεωρητισμό και τον επαναστατικό μαρξισμό-λενινισμό. Ακόμη και ο πιο «υποψιασμένος» πολιτικά μέσος αναγνώστης, δύσκολα αναγνωρίζει αυτή τη βασική διάσταση της εξόντωσης του Νίκου Ζαχαριάδη μέσα από την πρόσφατη παραφιλολογία. Ομως, τα ίδια τα ιστορικά ντοκουμέντα αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα γι' αυτό, καθώς πιστοποιούν τη ριζική αλλαγή προγράμματος, στρατηγικής και ταχτικής του ΚΚΕ, η οποία έγινε δυνατή μόνο με την πολιτική (που προηγήθηκε της φυσικής) εξόντωση του Νίκου Ζαχαριάδη.
Το αναθεωρητικό πραξικόπημα

Ακόμα και σήμερα που ο αναθεωρητισμός πλησιάζει στο τέλος του λίγοι γνωρίζουν τα πραγματικά περιστατικά που οδήγησαν το αριστερό κίνημα της χώρας μας ως εδώ. Δεν θα κουραστούμε λοιπόν να επαναλαμβάνουμε ότι η εμφάνιση του αναθεωρητισμού στο ΚΚΕ δεν υπήρξε μια ομαλή εξελικτική εσωτερική διαδικασία, αλλά αποτέλεσμα πραξικοπήματος και επέμβασης των χρουτσιοφικών ρεβιζιονιστών και ορισμένων οπορτουνιστικών στοιχείων μέσα στο κόμμα.

Ενα μήνα μόλις μετά το περιβόητο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, στη λεγόμενη «6η πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ», το Μάρτη του 1956, καθαιρέθηκε ο Ν. Ζαχαριάδης. Η «Ολομέλεια» αυτή συνιστούσε από κάθε άποψη πραξικόπημα στο ΚΚΕ. Συγκλήθηκε από τη λεγόμενη «διεθνή επιτροπή των αδερφών κομμάτων», με πρόεδρο τον σοβιετικό Ο. Κουούσινεν και εισηγητή τον Ρουμάνο Γκ. Ντεζ.

Ο Ζαχαριάδης δεν παρευρίσκεται σ’ αυτή την Ολομέλεια και είναι άγνωστο τί ακριβώς μεσολάβησε από τη στιγμή που έφυγε εσπευσμένα από την Τασκένδη για τη Μόσχα και μετά. Από τους χώρους των πολιτικών προσφύγων λέγονται πολλά (π.χ. ότι στο 20ό συνέδριο εναντιώθηκε στην αντισταλινική επίθεση, ότι δεν του επέτρεψαν να μιλήσει, κλπ, κλπ), ντοκουμέντα όμως δεν υπάρχουν κι έτσι η ιστορική έρευνα δεν μπορεί να αποφανθεί με ακρίβεια για τα γεγονότα. Σίγουρο πάντως είναι, ότι από τότε αρχίζει ο διωγμός. Ο Ζαχαριάδης, κατά την επίσημη άποψη, εξορίζεται στην αρχή στο Μποροβιτσί του Νόβγκοροντ, μέχρι το 1962, και δολοφονείται στο Σοργκούτ το 1973, ενώ κατά μια άλλη άποψη μεσολάβησε και εξορία του στη Γιακουτία, κοντά στο Βερίγγειο Πορθμό, δίπλα στο Βόρειο Πόλο και στη συνέχεια τον κατέβασαν πιο νότια στο Σοργκούτ.[4]

Οι ρεβιζιονιστές μ' επιμέλεια έθαψαν όλα τα στοιχεία της πάλης ενάντια στον αναθεωρητικό πραξικόπημα, που αναπτύχθηκε στην Τασκένδη, στις φυλακές και τις εξορίες. Δεν έδωσαν ποτέ στη δημοσιότητα το κείμενο της ομιλίας του Ζαχαριάδη στην 7η Ολομέλεια που παρευρέθηκε, για να διαγραφεί και από μέλος του κόμματος. Η μόνη σχετική αναφορά υπάρχει σε βιβλίο του γνωστού βασιβουζούκου της Τασκένδης Πάνου Δημητρίου[5], όπου η παραχάραξη είναι προφανής για κάποιον που έστω και λίγο ξέρει τον Ζαχαριάδη και τον τρόπο σκέψης του. Και φυσικά έθαψαν όλα τα κείμενα και επιστολές του Ζαχαριάδη από την εξορία στη Σιβηρία. Στα επίσημα κομματικά ντοκουμέντα μόνο πολλές και ανώδυνες αναφορές υπάρχουν για την «αδιάκοπη και οξεία πάλη» που χρειάστηκε να γίνει ενάντια στα υπολείμματα και τους «φορείς του ανώμαλου εσωτερικού καθεστώτος ενάντια στο δογματισμό και τον σεχταρισμό» [6].

Ομως η αδυσώπητη ιστορία δεν επεφύλαξε το σπουδαίο βάθρο που ονειρεύονταν για την κακόφημη 6η Ολομέλεια οι πρωταγωνιστές της. Ποιός και πώς θυμάται σήμερα τους «ήρωες» της «ιστορικής στροφής» Παρτσαλίδη, Κολιγιάννη, Γκρόζο κλπ.; Αμ' ο βίος και η πολιτεία του κ. Βαφειάδη που παρευθύς αποκατέστησαν και ο οποίος ευτυχώς ακόμα ζεί για να θυμίζει στους αριστερούς τα χίλια δίκια της διαγραφής του;

Βέβαια, έντεχνα όλες οι μετέπειτα αναθεωρητικές ηγεσίες προσπάθησαν και το κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό-βοηθούντων των δύσκολων συνθηκών παρανομίας της εποχής-να περάσουν την άποψη, ότι όσα συνέβηκαν στην 6η Ολομέλεια και μετά ήταν το ξεκαθάρισμα του «Ζαχαριαδισμού» και των προσωπικών διαφορών ορισμένων, ένας οργανωτίστικος φραξιονιστικός αγώνας που δεν είχε σχέση με ιδεολογική και πολιτική πάλη..

Φυσικά δεν είναι έτσι. Ακριβώς όπως η επίθεση ενάντια στο Στάλιν άνοιξε το δρόμο στη καπιταλιστική παλινόρθωση, έτσι και η εξόντωση του Ζαχαριάδη έβαζε τα θεμέλια της ανατροπής της επαναστατικής γραμμής του κόμματος σε καθοριστικά ζητήματα κατά το πρότυπο του 20ου συνεδρίου.
Ρεβιζιονιστική γραμμή

Ποια ήταν λοιπόν τα ζητήματα αυτά; Κατ’ αρχήν ανασύρθηκαν ορισμένα ζητήματα που είχαν ήδη συζητηθεί με επάρκεια στο παρελθόν, προκειμένου να χτυπηθεί ύπουλα και βρώμικα ο Ζαχαριάδης. Για όποιον έχει απλώς φυλλομετρήσει τα επίσημα ντοκουμέντα της περιόδου 45-50 είναι σαφέστατο ότι η αναθεωρητική πλατφόρμα της 6ης Ολομέλειας είναι τα ίδια ακριβώς ζητήματα για τα οποία έγινε ισχυρή ιδεολογικοπολιτική πάλη την προηγούμενη δεκαετία. Το κόμμα με αποκορύφωμα την 3η Συνδιάσκεψη, το 1950, υπέβαλε σε εξαντλητική κριτική όλα τα λάθη. Τα αναγνώρισε σαν λάθη ολόκληρης της ηγεσίας του και επιμέρισε τις ευθύνες συγκεκριμένα και τεκμηριωμένα.

Πώς έφτασε το κόμμα και ο λαός στην ήττα του 44-45 και τις επαίσχυντες συμφωνίες; Αραγε δεν ήταν: οι Παρτσαλίδης, Σιάντος κλπ., που το 1937 υποβίβασαν το ρόλο των Αγγλων στην Ελλάδα και άμβλυναν τον αγώνα του λαού ενάντια στην αγγλική ιμπεριαλιστική πολιτική; Δεν ήταν ο Σιάντος που με προσωπική του διαταγή στις 17-12-44 επέτρεψε στους Αγγλους να μπουν στην Αθήνα και να μακελέψουν τον ΕΛΑΣ; Δεν ήταν οι Σιάντος και Παρτσαλίδης που υπόγραψαν τη συμφωνία της Βάρκιζας και παραβίασαν τον όρο για γενική πολ&
5
1) Μπορείς να έχεις όποια ταινία θέλεις, όποια στιγμή θέλεις, αφού θα βρίσκεται στη θέση της και θα σε περιμένει.

2) Μπορείς να έχεις όσες ταινίες θέλεις ταυτόχρονα, αφού καμία δεν θα διαμαρτύρεται η θα ζηλεύει.

3) Μπορείς να διακόψεις μαζί της όποια στιγμή θέλεις και φυσικά  να ξανασυνεχίσεις μαζί της εφόσον το επιθυμείς.

4) Μέχρι και η χειρότερη ταινία, όλο και κάποια ευχαρίστηση θα σου προσφέρει.

5) Καμιά ταινία δεν θα σου πει "Δεν μπορώ", "Έχω πονοκέφαλο" κτλ κτλ, όταν θα θέλεις να την δεις.

6) Μπορείς να την δεις με όσα φιλαράκια θες την ίδια στιγμή.

7) Μπορείς ακόμα να την δανείσεις στα φιλαράκια σου ή να σου δανείσουν αυτοί κάποια.

8) Ακόμα και να χαλάσει κάποια μπορείς να την αντικαταστήσεις, ή να κρατήσεις τη θήκη για κάποια άλλη.

9) Τα λεφτά που ξοδεύεις για αυτές, πάλι γυρνάνε εμμέσως σε σένα.

10) Και το σημαντικότερο. Ξέρεις αν θα είσαι ο πρώτος που την έχει πάρει.
6
Πολιτική επικαιρότητα / Unrestricted Downloader
« Last post by Unrestricted Downloader on July 24, 2019, 02:31:14 pm »
- What is an unrestricted downloader?
- An unrestricted downloader allows you to download instantly at the best of your internet speed any files available on download platforms such as Rapidgator and many others without any restrictions !

http://real-debrid.com/?id=972715

7
Βιβλιοθήκη / Αφιερωμένο στα ναζιστικά ερπετά
« Last post by Pirate on July 01, 2019, 01:52:21 am »
Το παρακάτω βιβλίο του ανυπέρβλητου Σοβιετικού Στρατάρχη Γκεόργκι Ζούκοφ που μπήκε στο Βερολίνο το 1945 και ΙΣΟΠΕΔΩΣΕ ολοκληρωτικά τη ναζιστική Βέρμαχτ, το προτείνω για ανάγνωση σε όλα τα ακροδεξιά - νεοναζιστικά ..... ερπετά, αν και ξέρω ότι κατά βάθος προτιμούν να καίνε τα βιβλία, παρά να τα διαβάζουν !



8
Βιβλιοθήκη / Re: 30 σημαντικά πολιτικά – ιστορικά βιβλία
« Last post by AnarxogamiSS on June 14, 2019, 01:13:05 am »


Πρόκειται για τη βαρυσήμαντη ομιλία που εκφωνήθηκε από τον Φύρερ στις 11 Δεκεμβρίου του 1941 στο Ράιχσταγκ, και αφορά την ευθύνη και υπαιτιότητα του Προέδρου των ΗΠΑ Ρούζβελτ για τον πόλεμο με τη Γερμανία.  Ο Χίτλερ ανασκευάζει τους ισχυρισμούς τού Ρούζβελτ και παραθέτει σειρά γεγονότων εκ των οποίων αποδεικνύεται πόσο ο τελευταίος επεθύμησε και προετοίμασε την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο στο πλευρό της Αγγλίας και της Σοβιετικής Ένωσης και ότι αυτός ήταν αποκλειστικώς υπεύθυνος για τον πόλεμο με τη Γερμανία. Συγκλονιστική είναι η σύγκριση της ζωής και της πορείας των δύο ανδρών αλλά και των θεωριών που πρέσβευαν και των αντίστοιχων πολιτευμάτων.

 Η μετάφραση της παρούσας έκδοσης έχει γίνει απευθείας από τη γερμανική γλώσσα.  Η ιστορική αξία αυτής της ομιλίας, όπως και εκείνης για τον πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση (βλ. «Γιατί επιτέθηκα στη Σοβιετική Ένωση, εκδ. Θούλη) αλλά και εκείνης για τη Βαλκανική Εκστρατεία (βλ. «Ομιλία για τη Βαλκανική Εκστρατεία – Επιχείρηση Μαρίτα», εκδ. Θούλη), είναι μεγάλη και βοηθά τον αντικειμενικό μελετητή της ιστορίας, «τον πρόθυμο να αναζητήσει την αλήθεια, αντί να την αρνείται», να διαμορφώσει άποψη σχετικά με τις αληθινές αιτίες και τους πραγματικούς υπαίτιους του Β΄Ππ.

Πρόκειται για τη βαρυσήμαντη ομιλία που εκφωνήθηκε από τον Φύρερ στις 11 Δεκεμβρίου του 1941 στο Ράιχσταγκ, και αφορά την ευθύνη και υπαιτιότητα του Προέδρου των ΗΠΑ Ρούζβελτ για τον πόλεμο με τη Γερμανία.  Ο Χίτλερ ανασκευάζει τους ισχυρισμούς τού Ρούζβελτ και παραθέτει σειρά γεγονότων εκ των οποίων αποδεικνύεται πόσο ο τελευταίος επεθύμησε και προετοίμασε την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο στο πλευρό της Αγγλίας και της Σοβιετικής Ένωσης και ότι αυτός ήταν αποκλειστικώς υπεύθυνος για τον πόλεμο με τη Γερμανία. Συγκλονιστική είναι η σύγκριση της ζωής και της πορείας των δύο ανδρών αλλά και των θεωριών που πρέσβευαν και των αντίστοιχων πολιτευμάτων.

 Η μετάφραση της παρούσας έκδοσης έχει γίνει απευθείας από τη γερμανική γλώσσα.  Η ιστορική αξία αυτής της ομιλίας, όπως και εκείνης για τον πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση (βλ. «Γιατί επιτέθηκα στη Σοβιετική Ένωση, εκδ. Θούλη) αλλά και εκείνης για τη Βαλκανική Εκστρατεία (βλ. «Ομιλία για τη Βαλκανική Εκστρατεία – Επιχείρηση Μαρίτα», εκδ. Θούλη), είναι μεγάλη και βοηθά τον αντικειμενικό μελετητή της ιστορίας, «τον πρόθυμο να αναζητήσει την αλήθεια, αντί να την αρνείται», να διαμορφώσει άποψη σχετικά με τις αληθινές αιτίες και τους πραγματικούς υπαίτιους του Β΄Ππ.



Μέγεθος βιβλίου 24 Χ 17

Δίγλωσση έκδοση: γερμανικά και ελληνικά

Η έκδοση είναι ανατύπωση της πρώτης έκδοσης στην ελληνική γλώσσα, που κυκλοφόρησε το 1941 από το Γερμανικό Γραφείο Πληροφοριών. Πρόκειται για ένα σπουδαίο ιστορικό ντοκουμέντο, αφού περιέχει αυτούσια την ομιλία του Χίτλερ στο Ράιχσταγκ στις 4 Μαΐου 1941 για τη Βαλκανική Εκστρατεία. Ο Χίτλερ εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την εκστρατεία, κάτι που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τον Έλληνα αναγνώστη, ο οποίος πληροφορείται και την "άλλη άποψη" πέρα από την κρατούσα σχετικά με την εμπλοκή της Ελλάδας στον Β΄Ππ.

Η ιστορική αξία αυτής της ομιλίας, όπως και εκείνης για τον πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση (βλ. «Γιατί επιτέθηκα στη Σοβιετική Ένωση", εκδ. Θούλη) αλλά και εκείνης για την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο (βλ. «Απάντηση στον Ρούζβελτ», εκδ. Θούλη), είναι μεγάλη και βοηθά τον αντικειμενικό μελετητή της ιστορίας, «τον πρόθυμο να αναζητήσει την αλήθεια, αντί να την αρνείται», να διαμορφώσει άποψη σχετικά με τις αληθινές αιτίες και τους πραγματικούς υπαίτιους του Β΄Ππ.



Ένα μοναδικό ντοκουμέντο σχετικά με την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, στο οποίο αποκαλύπτονται οι λόγοι που οδήγησαν τον Χίτλερ στην επίθεση κατά της Σοβιετικής Ενώσεως. Συγχρόνως αποκαλύπτεται η  συνεργασία Μ. Βρετανίας και Ε.Σ.Σ.Δ. και οι μυστικές διεργασίες μεταξύ της τελευταίας και διαφόρων βαλκανικών κρατών (Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία) και ο ρόλος της Ελλάδας.

«Στις 22 Ιουνίου 1941 η Eθνικοσοσιαλιστική Γερμανία επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση, μαζί με τα ηρωικά φινλανδικά και ρουμανικά στρατεύματα. Η κωδική ονομασία της επίθεσης είναι γνωστή: Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Η επίθεση αυτή συνήθως παρουσιάζεται, σκοπίμως είτε αφελώς, ως τραγικό λάθος αλλά και ως άδικη και αδικαιολόγητη πολεμική ενέργεια. Αμφότερες οι λίαν διαδεδομένες από την προπαγάνδα των “νικητών” απόψεις αποσκοπούν στο να αποκρύψουν τον πραγματικό χαρακτήρα αυτής της επιβεβλημένης ενέργειας, που δεν ήταν απλώς μια επίθεση αλλά μια Σταυροφορία κατά του μπολσεβικισμού και υπέρ της Ευρώπης και του Πολιτισμού.» (από τον πρόλογο του μεταφραστή).

ΦΤΥΣΕ ΤΩΡΑ ΤΑ ΑΡΙΑ ΧΥΣΙΑ ΜΟΥ ΡΕ ΑΠΛΥΤΕ! ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΠΙΕΙΣ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙΣ!

10

Η άγνωστη αλήθεια για τη Wonder Woman και το δημιουργό της

Αρθρογράφος : Pirate
Πρώτη καταχώρηση: Κυριακή, 5 Μαΐου 2019, 20:09
https://www.zougla.gr/blog/article/1702833



Πολλοί άνθρωποι γνωρίζουν τη Wonder Woman, αλλά ελάχιστοι είναι αυτοί που γνωρίζουν οποιαδήποτε πληροφορία για τον άνθρωπο που την έφτιαξε. Για τον άνθρωπο αυτό λοιπόν, καθώς και για διάφορες άγνωστες αλλά σημαντικές πτυχές της ζωής του, θα σας μιλήσουμε στο παρακάτω μικρό αφιέρωμα.

Ο άνθρωπος που έφτιαξε τη θρυλική γυναίκα ηρωίδα Wonder Woman ήταν ο William Moulton Marston (1893 – 1947), γεννημένος στη Μασαχουσέτη, αρκετά μορφωμένος και καθηγητής ψυχολογίας σε διάφορα πανεπιστήμια. Είχε μεγάλη συμβολή στη δημιουργία του ανιχνευτή ψεύδους.

Τον Οκτώβριο του 1940 δήλωσε σε συνέντευξή του ότι τα κόμικς έχουν «σημαντικό εκπαιδευτικό χαρακτήρα», τραβώντας την προσοχή του εκδότη κόμικς Max Gaines, ο οποίος προσέλαβε τον Marston ως εκπαιδευτικό σύμβουλο.

Σε μια εποχή (δεκαετία του 1940) που κυριαρχούσαν στα κόμικς της εταιρείας «DC Comics» ένα σωρό άνδρες σούπερ ήρωες όπως ο Superman και ο Batman, ο Marston είχε την πρωτοποριακή ιδέα να δημιουργήσει την πρώτη γυναίκα σούπερ ηρωίδα με το όνομα «Wonder Woman» και να τη δει να κερδίζει την αγάπη του αναγνωστικού κοινού.

Η Wonder Woman θα τον βοηθούσε στην προσπάθειά του να σπάσει ορισμένα ταμπού της ανδροκρατούμενης κοινωνίας και να δείξει στους συνανθρώπους του ότι η γυναίκα που μάχεται και διεκδικεί μπορεί να καταφέρει να αποκτήσει περισσότερα δικαιώματα.

Ήταν υπέρμαχος του δικαιώματος ψήφου για τις γυναίκες και διέθετε φεμινιστικές απόψεις. Παράλληλα, πειραματιζόταν πάνω στο θέμα του σαδισμού και του μαζοχισμού, στις προτιμήσεις των ανθρώπων όταν συνευρίσκονται ερωτικά, στην έννοια της κυριαρχίας και τις υποταγής και στο πώς αντιλαμβάνονται αυτές τις έννοιες τα δύο φύλα κατά τη διάρκεια της ερωτικής επαφής.

Πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία της ατρόμητης Wonder Woman ήταν οι δύο γυναίκες που αγάπησε. Αυτές θαύμαζε απεριόριστα και με αυτές συζούσε στο ίδιο σπίτι σε όλη του τη ζωή, αναγνωρίζοντας τα παιδιά που απέκτησε και από τις δύο και συμβάλλοντας στο μεγάλωμά τους και στην ανατροφή τους.

Λόγω της extreme προσωπικής του ζωής, αναγκαζόταν να χρησιμοποιεί ψευδώνυμο γιατί φοβόταν ότι αν οι δημοσιογράφοι μάθαιναν πολλά πράγματα για αυτόν, θα ξεσπούσε σκάνδαλο στη συντηρητική κοινωνία των ΗΠΑ και θα γκρεμιζόταν όλα όσα έφτιαξε στη ζωή του.

Έφυγε από τη ζωή στις 2-5-1947, πριν προλάβει να δει το δημιούργημά του να γιγαντώνεται στο χώρο των κόμικς.
Pages: [1] 2 3 ... 10