Author Topic: ΨΗΦΙΖΩ-ΣΤΗΡΙΖΩ ΤΟΝ NIKI LAUDA ΤΟΥ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ, ΤΟΝ ΘΑ  (Read 1034 times)

0 Members and 0 Guests are viewing this topic.

Pinochet88

  • Kombrig
  • ******
  • Posts: 1000
  • Φήμη -339
  • Η φορολογία είναι βία και κλοπή
    • View Profile
Η εξαγνισμένη οπτασία του Κράτους που είναι συνώνυμη της τάξης και της αρμονίας ζει μόνο στη φαντασία σου, όπως και οι άγγελοι εκείνοι που θα διοικήσουν προσφέροντας δίκαιους νόμους και κανόνες. Ο κάθε άνθρωπος είναι ζώο με ατομικά, επεκτατικά και απεριόριστα συμφέροντα και όταν του δώσεις το Κράτος (τη δύναμη) να εξουσιάζει κοινωνίες ολόκληρες θα παράξει, δίχως εξαιρέσεις, τα αποτελέσματα που εσύ ο ίδιος αποκαλείς "παράγκα" αποτελούμενη από "τσομπανόπουστες", "ταγαρόβλαχους" κτλ.

Εκεί που κανείς δεν ελέγχει κάποιον είναι όταν υπάρχει ένα κρατικό μονοπώλιο και την ασφάλιση του κόσμου την αναλαμβάνει ο Χίτλερ, ο Καμμένος, Ο Στάλιν, ο Ρούσβελτ, ο Παπανδρέου, ο Μιτεράν και ο κάθε άλλος που, ως άνθρωπος έχει το συμφέρον και ως κυβερνών τη δυνατότητα, να κατακλέψει τον Λαό και να φτιάξει νόμους που συμφέρουν τον ίδιο, χωρίς κανέναν να μπορεί να του αντισταθεί.

Αντιθέτως, μόνο όπου υπάρχουν πολλές εταιρείες ο καταναλωτής μπορεί να δει συγκρίσεις των τρόπων λειτουργίας τους και των περιουσιακών τους στοιχείων και να τις ελέγξει απόλυτα απαιτώντας, με την καταναλωτική του ευχέρεια, την υπέρτατη διαφάνεια. Επιπρόσθετα είναι εκείνος ο οποίος επιλέγει ελεύθερα ιδιωτικό νομικό πλαίσιο, το οποίο είναι ειδικά σχεδιασμένο για να προστατεύει την περιουσία του, βούληση την οποία επιβάλλει με ιδιωτικό στρατό. Σε μια ελεύθερη κοινωνία ο καταναλωτής είναι αληθινός κυρίαρχος με τα χρήματά του αγοράζει νομική κάλυψη η οποία τον σέβεται και μισθοφόρους οι οποίοι τον προστατεύουν πραγματικά - δεν τον παροπλίζουν, αντιθέτως, νοιάζονται για τα συμφέροντά του. Σε μια κρατικιστική-δημοκρατική κοινωνία το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει: Το Κράτος του δίνει μια ψήφο-κοροϊδία, χωρίς περιθώριο να επιλέξει νόμους που θα προστατεύουν πραγματικά το άτομό του - το δημοκρατικό Κράτος δεν θα επιτρέψει ποτέ σε κανένα κόμμα να βγει και να ψηφίσει νόμο που να προστατεύει τα συμφέροντα του πολίτη καλύτερα από εκείνα του Κράτους - το αφοπλίζει και του αρπάζει τον πλούτο, συστήνοντας παράλληλα έναν μονοπωλιακό στρατό και αστυνομία για να τον κρατά υπόδουλο.

Σε τελική ανάλυση είναι παράλογο αν το σκεφτείς: Υποτίθεται το άτομο "παραχωρεί" όλα αυτά τα δικαιώματά του στο Κράτος για να λάβει κάποιο υπέρτατο αγαθό, για να ζει καλύτερα. Σε οποιοδήποτε όμως Κράτος, σε οποιαδήποτε ιστορική στιγμή, φαντάσου έναν κλέφτη, ο οποίος κλέβει ένα άτομο. Ποτέ και πουθενά δεν έστειλε το Κράτος τους ένοπλους προστάτες του με σκοπό να αποζημιωθεί το άτομο που επλήγη και το οποίο έχει δώσει στο Κράτος όλα αυτά τα δικαιώματά του, ούτως ώστε να υπάρχει το Κράτος. Το Κράτος θα τιμωρήσει τον κλέφτη που δεν σεβάστηκε τους νόμους του, θα τον βάλει να δουλεύει για λογαριασμό του Κράτους, θα τον σκοτώσει ίσως, θα τον φυλακίσει για να μην παρακωλύει το εμπόριο και την ομαλή φορολόγησή του, αλλά πουθενά και ποτέ δεν θα νοιαστεί κανείς να αποζημιωθεί το θύμα. Τέτοιοι κανόνες, τέτοιο πνεύμα νόμων δεν υπάρχει πουθενά. Γιατί το Κράτος δεν νοιάζεται για τα άτομα της κοινωνίας. Νοιάζεται να τους πάρει τον πλούτο. Νοιάζεται να είναι ήσυχοι (σοφρωνισμένοι), να υπακούν, να μην το ανταγωνίζονται στην κλοπή. Τέτοιο κτήνος είναι το Κράτος, στους οποίου τις φλέβες ρέουν φόροι!

Αντιστοίχως, όσοι "άνθρωποι" το συναποτελούν, οι οποίοι είναι το Κράτος, έχουν μηδενικό σεβασμό για το θύμα. Εχθρεύονται φυσικά τον κλέφτη, βλέποντάς τον ανταγωνιστικά, αλλά, προς θεού, θα τους τρόμαζε η ιδέα να είναι το θύμα προστατευμένο ένοπλα ή να ψηφιστεί νόμος που θα απαιτεί την πλήρη αποζημίωσή του και της ηθικής του οδύνης. Γιατί εκείνοι που συναποτελούν το Κράτος είναι οι ίδιοι κλεπταποδόχοι. Για να εξιλεωθούν για τον μισανθρωπισμό τους, τείνουν να φαντάζονται το θύμα, ως έναν μίζερο "ατομιστή", τσιγκούνη, "φοροφυγά", επικίνδυνα αμόρφωτο για να κατέχει όπλο, ενώ δίνουν ένα σωρό άλλοθι στον κλέφτη, λέγοντας πως αυτός είναι "παιδί του λαού", πως "ναι μεν δεν πρέπει να οπλοφορεί κι αυτός αλλά τουλάχιστον αυτός ξέρει πως να το χειρίζεται" και ότι δεν φταίει αυτός, που, όσο άσχημος και να είναι, αυτοί θέλουν να τον παρουσιάζουν και ως ελκυστικό, αλλά η "κοινωνία". Φυσικά ο νοικοκύρης δεν έχει το άλλοθι της "κοινωνίας". Αυτός χαλάει την "κοινωνία" με τον "ατομικισμό" του και την άρνηση να δίνει όλο και περισσότερους φόρους στο Κράτος.


Ελευθερία λοιπόν είναι η κατάσταση που απαντάει σε αυτήν την αρρωστημένη ύπαρξη του αναδιανεμητικού-κατασχετικού παρασιτισμού. Ένα Κράτος που θα προστάτευε την ατομική ιδιοκτησία των πολιτών του, δεν θα την άρπαζε, και επομένως δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Η προστασία της μπορεί να έρθει από μη κρατικούς φορείς μόνο, οι οποίοι θα αντικαταστήσουν το νομικό πλαίσιο του Κράτους με ένα νομικό πλαίσιο που προστατεύει το άτομο και την περιουσία του πρώτα από όλα. Ένα μεταβατικό αναρχοφιλελεύθερο Κράτος θα μπορούσε να μεσολαβήσει ούτως ώστε αυτή η αλλαγή να γίνει από τα κάτω προς τα πάνω, ομαλά, και παράλληλα να τιμωρήσει τους κλέφτες και τους κρατικιστές.