Author Topic: [b] Μαϊμουδίζοντας την πεφωτισμένη παγκόσμια οικο  (Read 40 times)

0 Members and 0 Guests are viewing this topic.

Pinochet88

  • Kombrig
  • ******
  • Posts: 1000
  • Φήμη -339
  • Η φορολογία είναι βία και κλοπή
    • View Profile
Μαϊμουδίζοντας την πεφωτισμένη παγκόσμια οικονομική κοινότητα
Του Ευθύμη Μαραμή


Όταν το κράτος απαλλοτριώνει ιδιωτικό πλούτο τον οποίο υποτίθεται πως οφείλει να προστατεύει και μάλιστα αυτό συμβαίνει υπό τις επευφημίες μεγάλου μέρους των κατοίκων της χώρας ως "αναγκαίο μέτρο για την ανάπτυξη", μιλάμε για μια κοινωνία σε παρακμή. Παρακμή αντιληπτικής ικανότητας, αποτέλεσμα προπαγάνδας. Το κράτος και το χρηματοπιστωτικό σύστημα που κατασπατάλησαν τον δημόσιο πλούτο και χρεοκόπησαν τη χώρα, έχουν αναλάβει την "ανάπτυξη" μέσω απαλλοτρίωσης από την μία και μέσω της ίδιας συνταγής (ΕΣΠΑ, δημόσιες δαπάνες) από την άλλη. Οι θεσμοί της ΟΝΕ δε, που χρηματοδοτούν αυτά τα σχέδια και τα επευφημούν (νωπές είναι οι δηλώσεις  Ντάισελμπλουμ υπέρ της υψηλής φορολόγησης ως αναγκαίας εν μέσω κρίσης) αποτελούν εχθρό και όχι εταίρο της χώρας.


Το κράτος ΔΕΝ είμαστε εμείς. Η διεστραμμένη αυτή αντίληψη είναι ακριβώς η άφεση αμαρτιών προς το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα. Το χρέος του κράτους είναι επαχθές κατά τον ακριβή ορισμό της λέξης και οι κάτοικοι της χώρας πρέπει να το αποκηρύξουν αρχικά στην συνείδηση τους ώστε ακολούθως να πάψουν επιτέλους οι πολιτικές δυνάμεις να διαδέχονται η μία την άλλη στην εξουσία και ανενδοίαστα να μας κουνάνε το δάχτυλο επιβάλλοντας μας αναπτυξιακά μέτρα.

Το οικονομικό μοντέλο του Κεϋνσιανισμού δε, (Δημόσιες δαπάνες και επενδύσεις, επιχορήγηση επιχειρήσεων, φτηνό χρήμα για όλους) θα έπρεπε να υφίσταται πλέον μόνο σε συζητήσεις αστοιχείωτων, αμετανόητων, γραφικών κεντρικών σχεδιαστών. Η Ελλάδα πρέπει να βρει έναν τρόπο ώστε να απελευθερωθεί από τις κρατικές συμμορίες που κατέστρεψαν την οικονομία και να επιστρέψει η εκπαίδευση και η εκμάθηση πραγματικών οικονομικών αποταμίευσης, κεφαλαιακής διάρθρωσης και καπιταλιστικής ηθικής. Είναι αδύνατον να συμβεί αυτό υπό καθεστώς μονοπωλίου εκπαιδευτικής ύλης και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων από το κράτος.

Είναι δυνατόν να διδάσκουν τα παιδιά, άνθρωποι που πληρώνονται δια της βίαιης απαλλοτρίωσης; Δηλαδή τι είδους ανθρώπους περιμέναμε να διαμορφώνει ένα τέτοιο σύστημα εκπαίδευσης; Και ειδικότερα, ποιες σχολές οικονομικών θα προωθεί αυτό το σύστημα, πέρα από αυτές που προκρίνουν την αποδοχή της βίαιης απαλλοτρίωσης; Ας μην απορούμε συνεπώς και δεδομένης αυτής της κατάστασης, που η πλειοψηφία των ακαδημαϊκών είναι αριστεροί, σοσιαλφιλελεύθεροι και σοσιαλιστές, θιασώτες της δωρεάν κρατικής παιδείας. Να απορούμε καλύτερα με τους εαυτούς μας, την απάθεια μας και την ανοχή μας απέναντι σε αυτό το κρατικό σύστημα εκπαίδευσης, το οποίο δηλητηριάζει τα παιδιά.

Μεγάλα ερωτηματικά

Μετά από την μεγάλη επιτυχία των πακέτων ΜΟΠ, Ντελόρ, ΕΣΠΑ, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως τα πακέτα Γιουνκέρ  θα συνεχίσουν να εγγυώνται την επιτυχημένη πορεία της Ελλάδας; Ας σοβαρευτούμε καλύτερα. Έχουμε αναλογιστεί ποτέ πως ίσως αυτά τα μοντέλα οικονομικών που ακολουθεί σύσσωμο το Ελληνικό κράτος, μαϊμουδίζοντας την παγκόσμια Κεϋνσιανή ορθοδοξία , δεν ταιριάζουν στην Ελλάδα;  Αν μη τι άλλο, προκαλεί προβληματισμό η πεποίθηση πως ο παγκόσμιος πλούτος αυξάνεται και η φτώχεια μειώνεται, όταν το παγκόσμιο χρέος είναι τριπλάσιο της οικονομικής δραστηριότητας. Τι συνέβη ξαφνικά και το χρέος δεν έχει καμία σημασία; Ποιος θα αποπληρώσει όλα αυτά τα χρέη;  Τι είδους ασυνειδησία είναι αυτή που δηλητηρίασε έτσι την οικονομική σκέψη; Θα κληροδοτήσουμε αυτά τα χρέη στα παιδιά μας, βασισμένοι στις εγκληματικές ανοησίες της σύγχρονης οικονομικής σκέψης πως: στο κάτω κάτω, μακροπρόθεσμα θα πεθάνουμε όλοι;
Γιατί θα πρέπει συνεχώς να παραδειγματιζόμαστε από μία παγκόσμια οικονομική κοινότητα, η οποία όχι απλά δεν εγγυάται καμία ευημερία, τουναντίον παρέχει τρανταχτές ενδείξεις πως πηγαίνει κατά διαόλου, βουτηγμένη μέσα στην απληστία την αλαζονεία και την άγνοια. Ξεχάσαμε πως το 2008, το παγκόσμιο νομισματικό κατεστημένο, έφτασε ένα βήμα πριν την ολοκληρωτική κατάρρευση; Ξεχάσαμε πως το ίδιο αυτό σύστημα, εξέδωσε τρισεκατομμύρια νέου χρέους, ως αντίδοτο στο χρέος που ήδη πνίγει τον πλανήτη; Γιατί να μην έχει η Ελλάδα ως χώρα την δική της εναλλακτική σκέψη, ειδικά λαμβάνοντας υπ όψη την ιδιαίτερα δυσχερή θέση στην οποία  αυτά τα οικονομικά μοντέλα την έφεραν;

Ανάπτυξη η παρακμή;

Αν το κέρδος κάποιου, αποτελεί ζημία για κάποιον άλλον, μπορεί να μελετηθεί (σε συνδυασμό με τις πολιτισμικές αλλαγές) με το αν αυξάνεται η μειώνεται ο πληθυσμός. Αν πραγματικά η ζημία γίνει μεγαλύτερη από το κέρδος, ο πληθυσμός θα μειώνεται, η θα μεταναστεύει. Φαίνεται πως συγκεκριμένα γεωγραφικά σημεία του δυτικού κόσμου έχουν περιέλθει σε τέτοια παρακμή. Οικονομική συνταγή αυτών των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών είναι το υπερβολικό χρέος (που δεν έχει καμία σημασία σύμφωνα με κάποιους ειδικούς). Πολιτισμική συνταγή, φαίνεται κοινά να είναι η απαξίωση της θρησκείας, της οικογένειας, των ηθών εν γένει στις παραδοσιακές σχέσεις, καθώς επίσης και η αποθέωση του κράτους ως κοινωνικού προστάτη (Κράτος ως αντικαταστάτης της οικογένειας). Για παράδειγμα, η αδυναμία πολλών ανθρώπων να αποκτήσουν παιδιά, ήδη αποδίδεται από τους ίδιους αυτούς ανθρώπους στο υπερβολικό χρέος που έχουν αναλάβει και στις ασφαλιστικές εισφορές για τις συντάξεις προηγούμενων γενιών. Πολλά κρατικά ασφαλιστικά συστήματα στην Ευρώπη, κρίνονται μη βιώσιμα λόγω δημογραφικής παρακμής. Αυτά, αν μη τι άλλο, είναι στοιχεία που πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ όψη, ώστε να τεθεί επιτέλους υπό αμφισβήτηση το οικονομικό και πολιτισμικό μοντέλο του σύγχρονου δυτικού κόσμου. Είναι εκπληκτικό πάντως , το γεγονός πως αυτοί που έδωσαν και δίνουν αγώνα για την απαξίωση της θρησκείας (της πίστης σε μία απάτη όπως διατείνονται) να υποστηρίζουν ένα ακάλυπτο νομισματικό σύστημα, κοπανιστού αέρα, βασισμένο στην πίστη. Με άλλα λόγια, την πίστη σε μια απάτη.

Μεταρρύθμιση

Επιστροφή στα οικονομικά του κλασικού καπιταλισμού. Αυτή είναι μιας πρώτης τάξης μεταρρύθμιση και φυσικά δεν πρόκειται να συντελεστεί από το κράτος. Το κράτος δεν θα πυροβολήσει τα πόδια του για το καλό της κοινωνίας και θα πρέπει να γίνει κατανοητό αυτό. Το κράτος και οι μηχανισμοί του τρέφονται δια της φορολογικής απαλλοτρίωσης και της αναδιανομής, η οποία βαφτίστηκε οικονομική επιστήμη. Ο πατέρας αυτού του ολοκληρωτικού μοντέλου κατείχε την τακτική εξυπνάδα να μεταμφιέσει παμπάλαιες κρατικιστικές και πληθωριστικές πλάνες με
σύγχρονη, ψευδοεπιστημονική ορολογία, κάνοντας αυτές τις αρχαίες δοξασίες να φαίνονται ωσάν τα τελευταία ευρήματα της οικονομικής επιστήμης. Ο Keynes με αυτόν τον τρόπο οδήγησε το παλιρροϊκό κύμα του κρατισμού και του σοσιαλισμού, της διαχείρισης και του σχεδιασμού των οικονομιών από τις κρατικές συμμορίες. Ο Keynes εξάλειψε τον ρόλο της οικονομικής θεωρίας ως επικριτή των πληθωριστικών , κρατικιστικών συστημάτων, με αποτέλεσμα μια νέα γενιά οικονομολόγων να ανέλθει στην ακαδημαϊκή εξουσία και να γίνει φυσικά άμεσα αποδεκτή από τους πολιτικούς απολαμβάνοντας προνόμια και πλούτο. Εκπαίδευση στο σπίτι συνεπώς, είναι μια καλή λύση ώστε να διδαχτούν οι άνθρωποι κλασικά οικονομικά.

Το κράτος και το μονοπωλιακό χρηματοπιστωτικό σύστημα παράγουν χρέος που καλούνται να αποπληρώσουν σε μεγάλες κλίμακες οι λαοί που δεν τυγχάνουν κρατικών προνομίων. Η αποκέντρωση και η διάσπαση εξουσιών σε όσο το δυνατόν μικρότερα μέρη, τοπικά και διοικητικά, είναι το φιλελεύθερο μοντέλο κόντρα στον συγκεντρωτισμό και τις ομοσπονδίες υπερ-κρατών τύπου ΕΕ. Η νομισματική απελευθέρωση και η ελεύθερη κυκλοφορία νομισμάτων αποτελούν ίσως το μεγαλύτερο βήμα προς την νομιμοποίηση του καπιταλισμού. Δεν νοείται καπιταλισμός με μονοπώλιο νομίσματος. Μονοπώλιο του πυρήνα δηλαδή και της ουσίας των συναλλαγών σε μια ελεύθερη κοινωνία.

Συμπέρασμα

Μερικές σύντομες και περιεκτικές σκέψεις απο τον Nicholas Taleb

"Αυτό που βλέπουμε σε όλο τον κόσμο, από την Ινδία ως στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ, είναι η εξέγερση ενάντια στον εσωτερικό κύκλο των υπαλλήλων  χάραξης πολιτικής και στους δημοσιογράφους τσιράκια-γνώστες των πάντων. Αυτή η πατερναλιστική ημι-πνευματική κλάση εμπειρογνωμόνων με κάποια Ivy League εκπαίδευση, Οξφόρδης -Cambridge, ή ανάλογης ταμπέλας, που μας υπαγορεύουν: 1) τι πρέπει να κάνουμε, 2) τι να φάμε, 3) πώς να μιλάμε, 4) πώς να σκεφτόμαστε και 5), τι να ψηφίσουμε.
Με την ψυχιατρική να επιβεβαιώνεται λιγότερο από 40%, τις διατροφικές συμβουλές να αναστρέφονται μετά από 30 χρόνια λιπο - φοβίας, την μακροοικονομική ανάλυση χειρότερη και από την αστρολογική πρόβλεψη, την μικροοικονομική πρόγνωση λάθος στο 40% του χρόνου και τις φαρμακευτικές δοκιμές να επιβεβαιώνονται μόνο στο 1 / 5ο του χρόνου, οι άνθρωποι είναι άψογα προικισμένοι ώστε να στηρίζονται στα δικά τους πατρογονικά ένστικτα και να ακούνε καλύτερα την γιαγιά τους, η οποία έχει πιο ακριβή εμπειρική επιβεβαίωση από αυτά τα τσιράκια χάραξης πολιτικής"

Ο κ. Ευθύμης Μαραμής είναι επιχειρηματίας/επενδυτής, ανεξάρτητος αναλυτής της Αυστριακής σχολής οικονομικών και κοινωνικής οργάνωσης.



Σχόλιο Augusto Pinochet
Ο Ευθύμης αποτελεί μια φωτεινή δάδα λογικής στον κόσμο της παρακμής μέσα στον οποίο ζούμε και του αξίζουν συγχαρητήρια για αυτό.

Η πρώτη πρόταση της τελευταίας παραγράφου της "Μεταρρύθμισης" πάντως πιστεύω χρήζει κάποιου αναστοχασμού. Το Κράτος, ως μονοπόλιο της βίας με σκοπό την αναδιανομή, χωρίζει τον κόσμο σε δυο τάξεις. Την άρχουσα, η οποία αποτελείται από τους καθαρούς καταναλωτές των φόρων και την εξουσιαζόμενη, η οποία αποτελείται από τους καθαρούς παραγωγούς των φόρων. Αυτό που μάλλον θέλει να πει ο Ευθύμης είναι ότι, καθώς η εγγενής ροπή της κρατικιστικής=μονοπωλιακής σκέψης οδηγεί αναπόδραστα σε ένα παγκόσμιο Κράτος, ολόκληροι λαοί εκπίπτουν στην κατηγορία της εξουσιαζόμενης, αρχόμενης τάξης, τα άτομα αυτών των λαών γίνονται κατά συντριπτική πλειοψηφία παραγωγοί φόρων. Η Ελλάδα μοιάζει να κινείται γοργά προς αυτήν την κατεύθυνση.

Αλλά εδώ υπεισέρχεται και μια άλλη, κοσμογονική αλλαγή της παγκόσμιας ιστορίας, η οποία είναι η δημοκρατία. Η δημοκρατία διεύρυνε την τάξη των καταναλωτών φόρων και άλλαξε (ενέτεινε) τους όρους της κινητικότητας μεταξύ αυτών των δυο τάξεων, με αποτέλεσμα η άρχουσα τάξη να είναι πολύ ρευστή και ευρεία. Οι καταναλωτές φόρων πλέον είναι μια καινοφανώς ετερογενής και αποκεντρωμένη μάζα, εν αντιθέσει με ό,τι ίσχυε σε παλαιότερες μορφές πολιτευμάτων. Ένα παγκόσμιο Κράτος δεν θα ήταν σόφρων να αφήσει κάποιον Λαό χωρίς καταναλωτές φόρων, γιατί αυτό θα προκαλούσε εξεγέρσεις και θα υπονόμευε τη νομιμοποίησή του στις συνειδήσεις των ατόμων αυτού του Λαού. Οποία τραγική αλήθεια αρκεί για να προκαλέσει αποστροφή στην ίδια την ύπαρξη του Κράτους. Εάν πάντως κοιτάξουμε την πλειοψηφία του Λαού, κάθε Λαού, αυτή είναι και σήμερα σκλαβωμένη στο βωμό της τροφοδοσίας των παρασίτων.

Επίσης χρειάζεται ένα πιο σαφές δια ταύτα. Και ο Taleb δεν είναι ακριβώς φιλελεύθερος. Πυξίδα στον δρόμο προς την ελευθερία πρέπει να είναι ενέργειες και σκέψεις που έχουν σκοπό τον απεγκλωβισμό του ατόμου από την εξουσία του Κράτους. Η πολιτική, η οποία είναι η λειτουργία της διαχείρισης του Κράτους, πρέπει να γίνει ο εχθρός του ατόμου και ιδίως του Έλληνα και ένα γνήσια φιλελεύθερο, αντιπολιτικό κίνημα να αναπτυχθεί στην Ελλάδα. Ο γνήσιος φιλελεύθερος Μάρεϋ Ρόθμπαρντ προέτρεπε τον φιλελεύθερο να χρησιμοποιεί τα όποια μέσα και δικαιώματα παρέχει το Κράτος, για να νομιμοποιήσει την εγκληματική του φύση, εναντίον του, και εξήρε τη σύναψη συμμαχιών τόσο με την "αριστερά" όσο και με τη "δεξιά" στον σκοπό της πάλης ενάντια στην κλοπή, το Κράτος και τον παρασιτισμό. Δύο παραδείγματα της επαναστατικής του σκέψης ήταν, στο πλαίσιο της συμμαχίας προς τα "δεξιά", η δίκαιη αναγνώριση των λευκών χριστιανών αντρών ως κατεξοχήν θυμάτων της κρατικής αναδιανομής και η υποστήριξη πολιτικών δογμάτων μέσα από αυτό που σήμερα αποκαλούμε εναλλακτική δεξιά (βλ. Right- Wing Populism: A Strategy for the Paleo Movement) και, στο πλαίσιο της συμμαχίας του με τη αριστερά, η υποστήριξη των μαζικών αντιπολεμικών κινημάτων εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ και, εν συνεχεία, του πολέμου του Κόλπου, ενάντια στην κατάληψη του ρεπουμπλικανικού κόμματος από τους πολεμοχαρείς νεοσυντηρητικούς τύπου Μπάκλεϋ.

Επιπρόσθετα, ένα γνήσια φιλελεύθερο κίνημα μπορεί πλέον να δώσει ξεκάθαρες μεταρρυθμιστικές λύσεις τόσο στο ζήτημα της αναδιανομής όσο και στο ζήτημα της εθνικής άμυνας. Η έννοια της κρατικοποίησης, σε κάθε τομέα παραγωγής, έχει αποτύχει παταγωδώς και το χρέος συνιστά απλά μια επιμέρους οπτική γωνία αυτής της παταγώδους αποτυχίας που πρέπει να καταδειχθεί και να επισημανθεί με γλαφυρότητα. Από την άλλη η ιδιωτική οικονομία έχει αποδείξει πολλάκις την αποτελεσματικότητά της και πάνω σε αυτήν οφείλουμε να στηρίξουμε ένα ολοκληρωμένο, συνολικό πολιτικό πρόγραμμα μετάβασης σε καθεστώς αμόλυντου Καπιταλισμού. Τόσο τα υπόλοιπα μονοπώλια του Κράτους, όσο και η εθνική άμυνα πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν και επαφίεται στον γνήσιο φιλελεύθερο να υποδείξει τον τρόπο, ο οποίος είναι η μετοχοποίηση, η α&

Social Buttons


Pinochet88

  • Kombrig
  • ******
  • Posts: 1000
  • Φήμη -339
  • Η φορολογία είναι βία και κλοπή
    • View Profile
... η απευθείας ιδιωτικοποίηση, ο πλειστηριασμός, η αυτόνομη αποκέντρωση και ανάθεση σε ιδιώτες, καθώς και η απελευθέρωση της οπλικής βιομηχανίας, η ελεύθερη οπλοκατοχή, οπλοφορία και οπλοχρησία και φυσικά η δημιουργία αυτόνομων ιδιωτικών υπηρεσιών ασφαλείας και δικαϊκών κοινοτήτων (αρχικά πολυκεντρικό νόμικό σύστημα και, εν συνεχεία, νομικός πλουραλισμός).

Η άρνηση του παρόντος κρατικιστικού συστήματος δεν επαρκεί για την κατάκτηση της ελευθερίας. Απαιτείται ένα διαυγές κοινωνικό όραμα, ένας εναλλακτικός κόσμος, του οποίου η βιωσιμότητα και η συνοχή δεν θα αμφησβητείται. Μέσα σε αυτόν τον δρόμο προς την ελευθερία, ο φιλελεύθερος δεν μπορεί να είναι αρνητής. Χρειάζεται μια θετική ηθική πυξίδα, η οποία δεν θα περιέχει τίποτα περισσότερο από τα βασικά θεμέλια του Καπιταλισμού: το απαραβίαστο της ατομικής ιδιοκτησίας, τη χαμηλή χρονική προτίμηση, την αντικατάσταση της επιθετικής βίας από την αμυντική, τον ρασιοναλισμό, τη θεσμική ισότητα. Η οποία πυξίδα όμως θα οικοδομεί ένα σύνολο πολύ πιο ισχυρό από το άθροισμα των επί μέρους, έναν γνήσια Καπιταλιστικό Κόσμο.

#TEAMFOLLOWBACK

  • Guest
... η απευθείας ιδιωτικοποίηση, ο πλειστηριασμός, η αυτόνομη αποκέντρωση και ανάθεση σε ιδιώτες, καθώς και η απελευθέρωση της οπλικής βιομηχανίας, η ελεύθερη οπλοκατοχή, οπλοφορία και οπλοχρησία και φυσικά η δημιουργία αυτόνομων ιδιωτικών υπηρεσιών ασφαλείας και δικαϊκών κοινοτήτων (αρχικά πολυκεντρικό νόμικό σύστημα και, εν συνεχεία, νομικός πλουραλισμός).

ο φιλελεύθερος δεν μπορεί να είναι αρνητής. Χρειάζεται μια θετική ηθική πυξίδα, η οποία δεν θα περιέχει τίποτα περισσότερο από τα βασικά θεμέλια του Καπιταλισμού: το απαραβίαστο της ατομικής ιδιοκτησίας, τη χαμηλή χρονική προτίμηση, την αντικατάσταση της επιθετικής βίας από την αμυντική, τον ρασιοναλισμό, τη θεσμική ισότητα.

Είσαι η μοναδική φωνή λογικής σε αυτό το φόρουμ. +1