Author Topic: Rothbard: "We must therefore conclude that we are not anarchists"  (Read 835 times)

0 Members and 0 Guests are viewing this topic.

Pinochet88

  • Kombrig
  • ******
  • Posts: 1000
  • Φήμη -339
  • Η φορολογία είναι βία και κλοπή
    • View Profile
Αυτό που χαρακτηρίζεις σημερινό αναρχισμό είναι παρακλάδι του Κράτους και σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζει την κατάργηση κάθε εξουσίας, αφού ασπάζεται, πρώτα και κύρια, την Κρατική θεσμική εξουσία.

Η έννοια της εξουσίας, ετυμολογικά, στα ελληνικά, έχει να κάνει με κάτι το οποίο επιβάλλεται απ'έξω. Το αντίστοιχο στα αγγλικά θα ήταν power, αλλά όχι με την έννοια της δύναμης γενικά, αλλά με την έννοια της δύναμης που ασκείται από τον έναν άνθρωπο στον άλλο.

Κάποια από αυτήν τη δύναμη δεν γίνεται να καταργηθεί. Π.χ. όταν μια όμορφη γυναίκα γεννιέται όμορφη, ασκεί μια δύναμη στο άλλο άτομο. Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ένα καθεστώς σαν αυτό που περιγράφεται στο Facial Justice το οποίο να αποτρέπει αυτήν τη φυσική ανισότητα από το να ασκήσει τη δύναμή της στα υπόλοιπα άτομα, αλλά το μέσο θα αναιρούσε τον σκοπό. Η επιβολή ενός τέτοιου συστήματος θα ήταν απείρως μεγαλύτερη εξωτερική δύναμη στα άτομα από αυτήν την οποία ασκεί μια όμορφη γυναίκα στους άντρες. Επομένως δεν γίνεται να καταργηθεί η εξ-ουσία, γιατί πάντα τα άτομα θα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Οι νόμοι, οι νόρμες, οι περιστάσεις υπό τις οποίες αλληλεπιδρούν τα άτομα όμως, αυτήν τη στιγμή, μας δίνονται ως ένα έτοιμο σχέδιο. Το Κράτος ορίζει τους νόμους, το πολίτευμα, τον τρόπο παραγωγής, το επιτρεπτό ή όχι της κάθε συμπεριφοράς και έκφρασης κ.ο.κ. Όλα αυτά είναι οι θεσμοί, οι οποίοι δεν ασκούνται από κάποιο άτομο συγκεκριμένα, είναι απρόσωποι. Η κατάργηση της υπαγωγής του ατόμου στους θεσμούς και η απελευθέρωσή του έτσι ούτως ώστε να επιλέγει αυτό όλα εκείνα τα οποία τώρα του επιβάλλονται από το Κράτος είναι το μέγιστο δυνατό που μπορεί κάποιος να καταργήσει από την εξουσία, χωρίς να ασκήσει επιπρόσθετη εξουσία ο ίδιος.

Ο πηρύνας της αναρχικής σκέψης επομένως πρέπει να περιοριστεί σε θεσμούς. Μόνο έτσι μειώνουμε την εξουσία και ενδυναμώνουμε την ισχύ της κυριαρχίας του ατόμου μέσα στη σφαίρα επιρροής του, το οποίο αποκαλούμε ελευθερία. Εάν επεκτείνουμε τις προσπάθειές μας σε μη απρόσωπες αρχές, ασκούμε εμείς εξουσία, τουλάχιστον ίδια ή χειρότερης μορφής (θεσμική), από εκείνη την οποία καταπολεμάμε.